«Παίζουμε» τη ζωή μας στα ποσοστά…

timthumb

Μια Ελλάδα που λούζεται από το φως του ήλιου, «τυλιγμένη» από το πνεύμα της Δημοκρατίας, βρέθηκε να παραπατά στο ευρωπαϊκό μονοπάτι.

Παραπατά, ενώ τα χέρια που απλώνουν για να τη βοηθήσουν, θέλουν αντάλλαγμα, όπως τα περισσότερα χέρια σε αυτόν τον κόσμο. Το γιατί παραπαίει, δεν θα το αναλύσουμε σήμερα. Οι λόγοι είναι χιλιάδες και οι περισσότεροι από αυτούς ήταν επιλογή μας.

Αυτό, όμως δεν σημαίνει, ότι πρέπει να δώσουμε μια και να βρεθούμε εκτός Ευρώπης.

Ποτέ ένα ποσοστό, όσο θυμάμαι τουλάχιστον, δεν ήταν πιο σημαντικό και πιο καθοριστικό για την ζωή μας, για την καθημερινότητά μας, για την αξιοπρέπειά μας, για την πορεία μας στον μάταιο τούτο κόσμο, όσο αυτό της Κυριακής

Θέλω να ζω στην χώρα μου με αξιοπρέπεια αλλά θέλω να ανήκω στην Ευρώπη. Δεν θέλω να απομονωθώ και να χαράξω μια μοναχική πορεία. Μόνος σου ούτε στον παράδεισο δεν μπορείς να ζήσεις.

Ξέρω ότι το τίμημα θα είναι μεγάλο, όποια και αν είναι η απόφαση του ελληνικού λαού την ερχόμενη Κυριακή. Είτε νικητής αναδειχθεί το ΟΧΙ, είτε το ΝΑΙ θα υποφέρουμε. Ένα ψευτοδίλημμα με πολλούς εκβιασμούς, τόσο εσωτερικούς όσο και εξωτερικούς.

Στο «ΝΑΙ» θα υποφέρουμε με τον τρόπο που το κάνουμε τα τελευταία πέντε χρόνια, ίσως και χειρότερα, στο ΟΧΙ θα υποφέρουμε με τρόπο που ακόμα δεν ξέρουμε. Εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω. Θα επιστρέψουμε στη δραχμή; Θα υποτιμηθεί η δραχμή; Θα έχεις εσύ γάλα να δώσεις στα παιδιά σου; Θα μπορείς να αγοράσεις το φάρμακό σου; Τα ερωτήματα είναι δεκάδες αλλά κανείς δεν μπορεί να δώσει μια σαφή απάντηση, γεγονός που με βάζει σε υποψίες.

Μήπως ούτε οι αρμόδιοι δεν ξέρουν; Μήπως το μέγεθος της καταστροφής θα είναι τόσο μεγάλο, που θα λυγίσουμε και μόνο στο άκουσμα της αλήθειας; Πραγματικά, δεν ξέρω να σου απαντήσω! Δεν θέλω να κινδυνολογώ, ούτε να κάνω την Κασσάνδρα για κάτι που δεν γνωρίζω και που δεν υπάρχει κανένας να με ενημερώσει. Και να θυμόμαστε πάντα ότι η θεωρία είναι πολύ μακριά από την πράξη! Ακόμα και αν μας δώσουν κάποια απάντηση, πολύ αμφιβάλλω ότι θα είναι η αληθινή!

Αυτό που ξέρω είναι ότι ο λαός μπήκε σε μια επίπονη διαδικασία, που γιγαντώθηκε από την απογοήτευσή, την δυσαρέσκειά και την κούρασή του. Λογικό! Απόλυτα λογικό και αποδεκτό.

Πάω έρχομαι στη δουλειά και η σκέψη μου είναι «καρφωμένη» στα όσα συμβαίνουν! Το ίδιο και ο συνάδελφός μου, το ίδιο και η γειτόνισσα, και ο περαστικός. Και δεν είναι μόνο ότι η σκέψη μου είναι εκεί. Είναι και το γεγονός ότι όλα αυτά με θυμώνουν. Έχω τα διαόλια μου, όπως κι εσύ που με διαβάζεις.

Μη μου πεις ότι είσαι ήρεμος και χαμογελαστός. Μη μου πεις ότι δεν ένιωσες την σφαλιάρα, όταν χρειάστηκε να βγάλεις χρήματα για να προμηθευτείς τα απαραίτητα αλλά η κυβέρνηση επέβαλε το capital control και σε άφησε με 60 ευρώ την ημέρα όταν τον φάρμακό σου στοιχίζει 100 ευρώ ή όταν η σύζυγός σου είναι στο μαιευτήριο και γεννάει και πρέπει να πληρώσεις.

Μη μου πεις ότι θα πας με χαρά να παίξεις τη ζωή σου στα ποσοστά του ΝΑΙ και του ΟΧΙ την Κυριακή.

Σου ζήτησαν να πας σε δημοψήφισμα, για να ψηφίσεις κάτι που ουσιαστικά δεν ξέρεις. Και όχι, δεν είναι δουλειά σου να ψάξεις να το βρεις, δουλειά τους είναι σε ενημερώσουν σωστά και κατανοητά, γιατί τους έδωσες την ψήφο σου. Τους εμπιστεύτηκες και έχουν υποχρέωση απέναντί σου.

Εγώ θα ψηφίσω όπως μου υποδείξει η συνείδησή μου. Τι ίδιο πρέπει να κάνετε κι εσείς.

Μη μασάτε. Στο τέλος μπορεί να πάνε όλα καλά. Γιατί σε κάθε τραγωδία υπάρχει μια λύτρωση. Εμείς, οι Έλληνες τους το μάθαμε!


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 198 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)