Οι αποσκευές του παρελθόντος

game_scenes_1080p-HD

Διακρίνω τον κόσμο μας χωρισμένο . Δυο κόσμοι. Δυο διαφορετικοί κληρονομημένοι και εφαρμοσμένοι κόσμοι. Δυο τάξεις ή είδη. Δυαδικότητα παντού.

Ζούμε ένα ιδιότυπο κόσμο Metropolis, ή ζούμε σε αυτό που δημιούργησε αυτός ο κόσμος του Metropolis.

Οι εξουσίες παραμένουν σαν καθηλωμένες αξίες στο σύστημα – κάποιων επίσης άλλων-αξιών, που έχουν διαμορφωθεί (ή ακόμη καλύτερα… κατασκευαστεί ) μέσα από το λαβυρινθώδες νοητικό γίγνεσθαι μια παρακμάζουσας ανθρωπότητας.

Οι μεταλλάξεις μοιάζουν σαν την ηλιακή δραστηριότητα και δεν διαφέρουν σε τίποτα από την ζύμωση που συμβαίνει σε φυσικό επίπεδα, στα υλικά αγαθά.

Ο χρόνος χάθηκε και μαζί με αυτόν ξεμακραίνουμε από το παλιό καθεστώς κουβαλώντας μαζί μας τις αποσκευές του παρελθόντος.

Ως πότε;

Νιώθω σαν τον Ζακ Κερουάκ μέσα σε ένα ατέλειωτο δρόμο, σαν παρατηρητής γεγονότων και αποκωδικοποιητής των κρυφών μύθων .
Φτιάχνω την δική μου αποσκευή των γνώσεων και αναμνήσεων.
Μόνο που η βαλίτσα μεγαλώνει και ο κόσμος μικραίνει .
Που να αποθέσω και που να διαφυλάξω το υλικό της ;
Ποιος θα διαφυλάξει την αποσκευή της γνώσης μας, όταν φεύγοντας και μεταβαίνοντας σε άλλους κόσμους οι αποσκευές μένουν πίσω από την αστρόπορτα.

Το μόνο που θα περάσει από αυτή την πύλη θα είναι η γεμάτη αγάπη και συμπόνια ψυχή.

Η καινοτομία ενός καλού νου

Μερικές φορές θυμάμαι τον Κέβιν Τρυντώ να μιλάει στους διάλογους του «Η Ευχή σου είναι η προσταγή σου», για τον κόσμο που ζούμε και πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την δύναμη του νου, τον Νόμο της Έλξης και την διάθεση να μάθουμε και να εξελιχθούμε με τέτοιο τρόπο ώστε να αλλάξουμε προς το καλύτερο την ζωή μας αλλά και τον κόσμο γύρω μας.

Πολλοί μίλησαν για τον κόσμο αλλά και γι’ αυτή την δύναμη.

Εγώ η ίδια έγραψα ένα ολόκληρο βιβλίο για την πίστη και την δύναμη.

Νομίζω ότι αυτά τα δυο υλικά με βοήθησαν να φτάσω ως εδώ, μέσα από μια γήινη άβυσσο με πολλές προεκτάσεις.

Η άβυσσος είναι μέσα μας και όσο την κουβαλάμε και δεν φροντίζουμε να την ξεπεράσουμε θα μας κυβερνά.

Ακόμη χειρότερα αυτή η άβυσσος απλώνεται κάτω από τα πόδια μας ,και δυστυχώς ρουφάει κόσμο.

Μόνο αλλάζοντας μπορούμε να υπερβούμε αυτή την τάφρο του σκότους, και να πάμε στο φως.

Προσωπικά δεν περιμένω πια να με ακολουθήσει κανείς. Αυτή την διαδρομή την ξεκίνησα και την περπατάω μόνη μου.

Αν κάποιος θέλει να συνεχίσει οφείλει να μάθει το μονοπάτι του, και να κινηθεί ανάλογα.

Όσο για το χάρισμα… είναι μόνο ένα δώρο. Το κουβαλάς και το μοιράζεις σαν το ψωμί που μοίραζε ο Χριστός στον κόσμο.

Όσο δίνεις τόσο έρχεται.

Μόνο καινοτομώντας μπορείς να υπάρξεις και να μοιραστείς.

Και μόνο μοιράζοντας δώρα μπορείς να υπάρξεις.

Όμως αν δεν ελίσσεσαι δεν μπορείς να επιβιώσεις. Και μαζί με εσένα χάνεται και το χάρισμα.
Δυστυχώς πολλοί χαρισματικοί επέτρεψαν το δώρο τους να γίνει τροφή των αδηφάγων τεράτων, γιατί δεν προνόησαν ή δεν αγάπησαν το χάρισμα τους και τον εαυτό τους τον ίδιο.

Η αυτο-εκτίμηση είναι τόλμη. Είναι μια αληθινή επανάσταση σε έναν ονειρικό, παραπλανητικό και κατασκευασμένο κόσμο.

Οι κατηγορητές είναι πολλοί και ο αναμάρτητος τω λίθω βαλέτω…

Η αληθινή επανάσταση γίνεται μέσα μας, ανακαλύπτοντας τον εαυτό μας και νικώντας τους προσωπικούς κατηγορητές ή δαίμονες, που τρώνε το μυαλό μας.

Χωρίς αυτή την νίκη πάνω σε αυτούς που τρέφονται από το σαρκίο και την ενέργεια μας δεν μπορούμε να μιλάμε για επανάσταση.

Μόνο με Αυτο-αγάπη μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι και να κάνουμε αυτόν τον κόσμο ακόμη καλύτερο.

Γιατί αγαπώντας τον εαυτό μας …χτίζουμε τον κόσμο της αλήθειας μας!

© Kατερίνα Κωστάκη
Ενορατική Συγγραφέας-Ποιήτρια

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 135 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)