Αγάπα τον εαυτό σου και θα αγαπήσεις όλους τους άλλους!

Κάποιοι από μας για πολλούς και διάφορους λόγους, μεγαλώσαμε πιστεύοντας πως ταιριάζουμε με λίγους ανθρώπους. Μάθαμε να βλέπουμε πρώτα τι μας χωρίζει με τον απέναντι, ποιες είναι οι διαφορές μας.

Αυτή η συμπεριφορά συνήθως οδηγεί σε αποξένωση και απομόνωση. Αν κοιτάζοντας τον απέναντι βλέπεις κάτι που δεν κατανοείς και δεν επιθυμείς να κατανοήσεις, τότε οι πιθανότητες για γνωριμία και φιλία είναι λίγες ως ελάχιστες.

Πραγματικά είναι πολύ εύκολο να πέσει κανείς στην παγίδα, του να θεωρεί πως μόνο με όσους φαινομενικά και άμεσα ταιριάζει, μπορεί να κάνει παρέα. Ακολουθώντας αυτή την άποψη, με το πρώτο περίεργο που θα πει κάποιος που δεν ανήκει στην ομάδα όσων κατανοούμε άμεσα, θα μπει σε μαύρη λίστα. Μετά πιθανότατα θα τον/την αποφεύγουμε, κι έτσι θα μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσά μας.

Πριν περίπου δυο χρόνια, είχα μια αντίστοιχη εμπειρία με μια κοπέλα. Δεν την κατανοούσα, δεν συντονιζόμουν μαζί της, όλα επάνω της τα έβρισκα αλλόκοτα… μπορεί και να ήταν αλλόκοτα, μπορεί και όχι. Το θέμα είναι γιατί εμένα μου προκαλούσε τέτοια αντίδραση, τι με ενοχλούσε σε εκείνην, τι με έκανε να την θεωρώ παράξενη. Γιατί δε μπορούσα να την χαρακτηρίσω απλά παράξενη και να συνεχίσω να κάνω παρέα έστω και τυπικά μαζί της;

Όταν την συναντούσα, την απέφευγα δεν ήθελα ούτε κοντά της να κάθομαι. Μέσα μου σκεφτόμουν τι «περίεργο» θα έλεγε, πριν καν εκείνη μιλήσει. Mε τον καιρό άρχισα να παρατηρώ πως μου προκαλούσε ταραχή το συγκεκριμένο άτομο, αναστάτωση κι άρχισα να επιδιώκω να βρίσκομαι κοντά της για να καταλάβω από πού πηγάζει όλο αυτό.
Όσο την πλησίαζα εγώ, άλλο τόσο με πλησίαζε κι εκείνη και ίσως και παραπάνω… Μου έδειχνε με τον τρόπο της ότι ήθελε να με γνωρίσει καλύτερα, προφανώς κι εγώ ήμουν στα μάτια της κάτι σαν αντικείμενο αγνώστου ταυτότητας!

Με τον καιρό άρχισα να βλέπω πως το μόνο που ήθελε ήταν επιβεβαίωση κι αγάπη από κάπου. Πιθανότατα ο τρόπος που το επικοινωνούσε να μην ήταν ο ιδανικός για μένα, αλλά μάλλον κι εκείνη για μένα τα ίδια θα πίστευε. Ήθελε κάποιος να προσέξει στο βάθος και πίσω από όσα έλεγε ή δεν έλεγε, για να καταλάβει πόσο αγάπη χρειαζόταν αυτή η κοπέλα. Κι ας ήταν απότομη πολλές φορές, κι ας έμοιαζε σκληρή. Κι εκεί σκέφτηκα πόσο δύσκολο είναι να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο σημείο που επιθυμεί εκείνος κι όχι όπου επιθυμείς εσύ. Και πόσο πιο δύσκολο είναι να τον κατανοήσεις και να τον αγαπήσεις γι’ αυτό που είναι, όταν δεν έχεις ακόμα καταφέρει να κατανοήσεις και ν’ αγαπήσεις τον εαυτό σου. Και τελικά τι είναι αυτό που μας χωρίζει με τον απέναντι; Μήπως η ίδια απόσταση που μας χωρίζει απ’ την αποδοχή του εαυτού μας μας απομακρύνει κι απ’ την αποδοχή των άλλων;

Έχω πάρει σπουδαία μαθήματα απ’ την σχέση/συναναστροφή μου μ’ αυτήν την κοπέλα. Ήταν το άτομο που αμέσως θα έβαζα ένα μεγάλο «X». Όμως, μάλλον χωρίς να το πολυσκεφτώ, έδωσα ευκαιρία να την γνωρίσω καλύτερα και δεν είναι τυχαίο που έτσι μπόρεσα να γνωρίσω και τον εαυτό μου καλύτερα. Και να νιώσω περήφανη που ξεκόλλησα από τα θέματα του παρελθόντος και κατάφερα να επικοινωνώ άψογα μαζί της, να την νοιάζομαι, να θέλω να τη βοηθήσω.

Όλη αυτή η αλλαγή μόνο τυχαία δεν ήταν… Σε μια φάση και περίοδο της ζωής μου που μεταμορφωνόμουν, άρχισα επίσης να επικοινωνώ άψογα μαζί μου, να με νοιάζομαι, να θέλω να με βοηθήσω. Κι όλη αυτή η αλλαγή άρχισε να βρίσκει εφαρμογή από μέσα προς τα έξω και να μου αποδεικνύει πόσο σπουδαίο είναι να αγαπάς τον εαυτό σου και να τον αναγνωρίζεις γι’ αυτό που είναι, κι όχι γι’ αυτό που ίσως νόμιζες πως θα ήθελες να είναι. Και τότε, όταν γίνεις ελαστικός με τον εαυτό σου κι αρχίσεις να αποδέχεσαι τα καλά και τα στραβά του, αρχίζεις να αποδέχεσαι και ν’ αγαπάς τους άλλους γι’ αυτό ακριβώς που είναι. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Ας επιτρέψουμε στους εαυτούς μας και στους άλλους απλά να είναι, απλά να υπάρχουν και το σημείο συνάντησης θα έρθει μόνο του, αβίαστα. Όλοι αγάπη χρειαζόμαστε, αλλά πρώτα πρέπει να την δίνουμε στον εαυτό μας!

Γράφει η Νάσια Μανιά

Πηγή


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 134 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)