Είναι το χάσμα γενεών η αιτία του κακού;

Πόσα και πόσα χρόνια έχουμε περάσει ακούγοντας για το περιβόητο «χάσμα γενεών» και για το πώς χωρίζει παππούδες από εγγόνια, γονείς από παιδιά κ.ο.κ. Το έχουμε γράψει ακόμη και έκθεση σε εξετάσεις. Α ναι, σίγουρα είχαμε πολλά επιχειρήματα να γράψουμε που οι γονείς μας δε μας καταλάβαιναν όταν βρισκόμασταν στην εφηβεία.

Να γιατί δε μας άφηναν να βγούμε ως αργά στα 10 μας… υπήρχε αυτό το «χάσμα γενεών»!

Εντάξει, μέχρι ένα σημείο παραδέχομαι ότι πραγματικά υπάρχει μια διαφορά μεταξύ γονιών-παιδιού και φυσικά μια μεγαλύτερη μεταξύ παππούδων-εγγονιού. Και μάλιστα στη δεύτερη περίπτωση – μιας και οι τωρινοί παππούδες δεν έχουν εκμοντερνιστεί –πράγματι η διαφορά στις απόψεις, στις σκέψεις και στις πράξεις είναι αρκετά μεγάλη και υπάρχει «χάσμα γενεών».

Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει μεσολαβήσει τεράστια τεχνολογική εξέλιξη που επηρεάζει και τις κοινωνικές σχέσεις των ατόμων, αλλά και τον τρόπο που επικοινωνούν. Πρόκειται για κάτι που η γλυκιά γιαγιά με το μαντίλι στα μαλλιά και το κεντητό στα χέρια δε θα καταλάβει ποτέ.

Όμως στην περίπτωση των γονιών, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το χάσμα γενεών είναι αυτό που μπαίνει ανάμεσα στη σχέση τους με τα παιδιά. Σιγά τα χρόνια τα πολλά που τους χωρίζουν –και δεν αναφέρομαι στην περίπτωση του Βουτσά! Οι γονείς βιώνουν κάθε εξέλιξη που συντελείται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τους παππούδες και έχουν πολύ πιο πρόσφατες τις δικές τους σκέψεις και πράξεις όταν ήταν στην ηλικία των παιδιών τους. Που θα πει ότι καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από όσα ίσως δείχνουν.

Αυτό που δυσχεραίνει την όλη συνεννόηση μεταξύ τους είναι πολύ περισσότερο η έλλειψη προσπάθειας και χρόνου, παρά κάποιο υποτιθέμενο χάσμα γενεών!

Γιατί εάν προσπαθούσαν με διάλογο να παρουσιάσουν τις απόψεις, τα άγχη, τα προβλήματα και ό, τι τους ενοχλεί, τόσο τα παιδιά όσο και οι γονείς, τότε μάλλον το χάσμα γενεών θα έβγαζε φτερά και θα πέταγε μακριά και ως δια μαγείας θα υπήρχε συνεννόηση!

Ο γονιός, όταν βρίσκεται δίπλα στο παιδί του, όταν γνωρίζει τι άνθρωπος είναι το παιδί του, ξέρει και πώς να τους μιλήσει ή να φερθεί και ξέρει και τις αντιδράσεις που θα έχει. Από την άλλη, το παιδί δε γνωρίζει από πρώτο χέρι τις αντιδράσεις, τις σκέψεις και τις φοβίες του γονιού γιατί δεν έχει βιώσει ακόμη τον ρόλο του γονιού και προφανώς αυτό είναι που του παρέχει και το ελαφρυντικό στη μεταξύ τους σχέση.

Το χάσμα γενεών, όταν πρόκειται για σχέση γονιού-παιδιού είναι απλά μια δικαιολογία στην ασυνεννοησία που υπάρχει στη μεταξύ τους σχέση, προκειμένου να μη φανερώσουν την πικρή αλήθεια, ότι δηλαδή δεν προσπαθούν αρκετά. Είναι πολύ πιο εύκολο να ρίξεις το φταίξιμο στο χάσμα γενεών, μιας και δεν μπορείς να το γεφυρώσεις κι εντελώς, παρά να παραδεχτείς ότι θα υπήρχε περισσότερη επικοινωνία αν γονείς και παιδιά περνούσαν περισσότερο πολύτιμο χρόνο μαζί, συζητούσαν και αντάλλασσαν απόψεις.

Υ.Γ. Το μόνο χάσμα που μπορεί να είναι υπεύθυνο, είναι αυτό που υπάρχει μεταξύ σκέψης και πράξης. Αυτό ναι, είναι τεράστιο χάσμα και συνήθως ευθύνεται για όλα!

Γράφει η Δήμητρα Σταυροπούλου

Πηγή


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 18 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)