Το bullying και η κοινωνία των κανιβάλων

11119227_10206993919668789_30433210_n

Πρέπει να είσαι ο εαυτός σου και όχι αυτός που θέλουν οι άλλοι. Φρήντριχ Νίτσε, 1844-1900, Γερμανός φιλόσοφος [Red snail, in Baku Azerbaijan, European Games 2015]

Χρειάζεται θάρρος να παραδεχτείς ότι κάποτε ήσουν θύμα της βίαιης συμπεριφοράς κάποιων άλλων, ο αποδιοπομπαίος τράγος, εκείνος που όταν έμπαινε σε μια σχολική αίθουσα τα πάντα στρέφοντας επικινδύνως τριγύρω σου. Η κοινωνία μας όμως φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια ενδιαφέρεται για τον συνταρακτικό όρο, που σε πείσμα της ανάγκης μας να χρησιμοποιούμε την ελληνική γλώσσα, ήρθε και έγινε καθημερινή καραμέλα και χαρακτήρισε την ζωή των 90% των ανθρώπων που ζουν δίπλα μας: το bullying.

 -Bullying- Μια ξενόφερτη λέξη, που δεν βρίσκει την ακριβή της μετάφραση στην ελληνική γλώσσα. Η λέξη “εκφοβισμός” φαντάζει λίγος μπροστά στην έκταση βίας που περιλαμβάνει η ξενόφερτη λέξη

Ακούσαμε, αναλύσαμε και συμπονέσαμε ανθρώπους που έγιναν πιόνια στα χέρια άλλων. Ενδιαφερθήκαμε, και με το παραπάνω, για την προσωπική ζωή των ήδη κακοποιημένων ανθρώπων. Μοιραστήκαμε την κάθε φρικτή λεπτομέρεια της ζωής τους, υποχρεώνοντάς τους να ζήσουν τη κακοποίηση πάλι και πάλι.
Ώρες επί ωρών αφιερώθηκαν σε εκτεταμένα ρεπορτάζ, σελίδες κατέγραψαν τα δευτερόλεπτα της φρικτής δοκιμασίας του καθενός που τόλμησε να μοιραστεί ιστορίες, όχι μόνο τωρινές, αλλά και ξεθαμένες από το μακρινό παρελθόν. Άγνωστοι άνθρωποι πλαισίωσαν δημοσιογράφους ταγμένους στην υπηρεσία του κοινού, και μίλησαν για αυτό που πόνεσε και στιγμάτισε την ζωή τους. Μαζί με τους πραγματικά πονεμένους ξεπήδησαν από το χρονοντούλαπο και εκείνοι που διεκδίκησαν τα 15 λεπτά δημοσιότητας που πίστευαν ότι εκμεταλλευόμενοι τα περιστατικά bullying μπορούσαν να κερδίσουν. Πολλοί από αυτούς τα κατάφεραν και έτσι βρέθηκε μια ολόκληρη Ελλάδα κακοποιημένη ποικιλοτρόπως εκτεθειμένη στα μάτια όλων. Αναμενόμενο, σε περιόδους μεγάλες νεροποντής να φυτρώνουν και ζιζάνια.

Bullying. Μια ξενόφερτη λέξη, που δεν βρίσκει την ακριβή της μετάφραση στην ελληνική γλώσσα. Η λέξη “εκφοβισμός” φαντάζει λίγος μπροστά στην έκταση βίας που περιλαμβάνει η ξενόφερτη λέξη. Κάθε άσκηση βίας (σωματικής, συναισθηματικής ή λεκτικής), που ασκείται επαναλαμβανόμενα εναντίον ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων, απολαμβάνει τον συγκεκριμένο όρο. Ευρύς όρος που αναφέρεται σε ειδεχθείς πράξεις συμπεριφορές, άκρως κατακριτέες από την κοινωνία μας.

Θυμός, αγανάκτηση, αίσθημα αναζήτησης δικαιοσύνης, πίκρα, τα συναισθήματα των θεατών που παρακολουθούν τις ειδήσεις που αφορούν περιστατικά εκφοβισμού. Η συνέχεια ακόμα πιο αισχρή, συνοδεύει τις αντιδράσεις που ακολουθούν το συγκεκριμένο γεγονός: ακραία έκθεση του περιστατικού και του θύματος και πλήρης εκμετάλλευσή του από τα ΜΜΕ.

Μια διαφάνεια στη ζωή που φθείρει την ανθρώπινη ψυχή.  Σκεφτείτε πως αντιμετωπίζονται οι θύτες τέτοιων εκφοβισμών. Δικάζονται ασταμάτητα από την κοινωνία που καταδικάζει την συμπεριφορά τους. Τους στήνει σε ένα αυτοσχέδιο βήμα και επιβάλλει την δικαιοσύνη της.
Το bullying τιμωρείται με αυτό το τρόπο ή όχι;

Το θύμα μετά την υποβολή του σε ένα μαρτύριο κυμάτων βίας, εκτίθεται απέναντι σε όλους. Σε μια κοινωνία που τάσσεται υπέρ του, ζητώντας να αποδοθεί δικαιοσύνη και το θύμα να “αποζημιωθεί” για ό,τι πέρασε. Πόσες φορές πρέπει να αναβιώσει τις ίδιες συμπεριφορές το ίδιο το θύμα; Γιατί η κοινωνία μας πρέπει να αντλεί δύναμη από κάτι άσχημο, ζητώντας ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες; Πότε θα μπει ένα τέλος; Γιατί οι εκπομπές που βασίζονται στην ανθρώπινη δυστυχία, κάνουν ρεκόρ θεαματικότητας; Τι είναι αυτό που θρέφει την κοινωνία μας; Ειδεχθείς συμπεριφορές και γεγονότα; Αυτό είμαστε;
Είναι η κοινωνία μας μια κοινωνία κανιβάλων που ζητά να τραφεί με τις σάρκες και το αίμα των μελών της; Γιατί η προστασία των θυμάτων οδηγεί στην εκ νέου κακοποίησή τους; Γιατί το επιτρέπουμε, κάθε ένας από εμάς; Απολαμβάνουμε κάτι που πλησιάζει τα όρια της διαστροφής; Η διαφορετικότητα -αλήθεια, ποιος την καθορίζει;- σε τοποθετεί σε ένα βάθρο. Το να κατέβεις από κείνο, μοιάζει ένας διαρκής, ψυχοφθόρος, αγώνας.
Η έκθεση ενός κοινωνικού γεγονός δεν έχει πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά κάλλιστα μπορεί να οδηγήσει στην διόγκωση του προβλήματος. Προσπαθώντας να παρέχουμε βοήθεια, φέρουμε το θύμα σε χειρότερη θέση από την πρώτη φορά που βίωσε τον εκφοβισμό. Επί της ουσίας, παρέχουμε άλλον έναν καναπέ ψυχοθεραπευτή. Μόνο που από την άλλη πλευρά της οθόνης, οι θεατές απολαμβάνουν ένα διαφορετικό Truman Show*, όπου οι κάμερες δεν δείχνουν καμία ευαισθησία απέναντι στις ανάγκες και τα προβλήματα του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα, και οι θεατές αναζητούν όλο και περισσότερα, χωρίς τίποτα να τους ικανοποιεί. Αδηφάγα πλάσματα, μέλη μιας σαρκοφάγας κοινωνίας.
Μετά τα 15 λεπτά πλήρους ενασχόλησης με τον πρωταγωνιστή, απλώς αλλάζουμε κανάλι και ασχολούμαστε με έναν νέο χαρακτήρα. Τροφή για σκέψη που μας κάνει να αναρωτηθούμε: είναι αυτός ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης μιας ευαίσθητης -αλλά μεγάλης σε ποσοστά- ομάδας της κοινωνίας μας; Μήπως είσαι και συ ένα αδηφάγο μέλος της που, χωρίς να το συνειδητοποιείς, απαντάς στον εκφοβισμό, με εκφοβισμό;

*The Truman Show – Αμερικάνικη ταινία του 1998 με τον Jim Carrey. Ο αφελής Truman ζει ένα διαφορετικό Big Brother, όπου κάθε μέρα τη ζωή του την παρακολουθούν, σαν άλλο σίριαλ, εκατομμύρια κόσμου, χωρίς εκείνος να το γνωρίζει. Όλη η ζωή του διαδραματίζεται μέσα στο ειδικά διαμορφωμένο στούντιο, με ηθοποιούς που τον πλαισιώνουν.


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 239 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)
  • Συγχαρητήρια για το γόνιμο προβληματισμό πάνω στο κοινωνικό πρόβλημα του bullying.