Once upon a time … those special people.

Σε αυτό το άρθρο δεν θα μιλήσω για καλοκαίρια και χειμώνες , ούτε θα έχω κάποιο φωτογραφικό κολάζ . Θα μιλήσω για μια ιδιαίτερη μέρα που έζησα και ήθελα να τη μοιραστώ . Αυτή τη βδομάδα πήγα στην Ψυχιατρική Κλινική του Δαφνίου για να επισκεφτώ μαζί με την μητέρα μου έναν γνωστό μας . Δεν θα ήθελα να επεκταθώ πάνω σε αυτό. Αυτό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας είναι οι εικόνες που είδα , τα συναισθήματα που ένιωσα και το τι μου άφησε όλη αυτή η εμπειρία .

Αρχικά θα ήθελα να πω ότι το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια καμιά φορά . Ξαφνικά από εκεί που νομίζουμε ότι ξέρουμε ποιοι είμαστε , ξάφνου το μυαλό μπορεί να πάρει ανάποδες . Γινόμαστε κάποιοι άλλοι .  Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό . Ειλικρινά δεν ξέρω . Και ομολογώ ότι με τρομάζει κάπως .

Για αυτή μου την επίσκεψη προετοιμαζόμουν μια μέρα . Δεν είναι και εύκολο να πας σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο στο οποίο υπάρχουν άνθρωποι αρκετά διαφορετικοί από σένα – θα έλεγα μάλλον ιδιαίτεροι.- Μόλις έφτασα έξω από το νοσοκομείο ομολογώ ότι ένιωσα ένα μικρό μούδιασμα . Απ έπνεε στον αέρα κάτι που σε έκανε να ανατριχιάσεις . Ίσως το ότι ήξερα  τι θα έβλεπα .  Καθώς περπατούσα τον δρόμο για να πάω προς τη πτέρυγα 3 έβλεπα ανθρώπους έρμαια , χαμένα στο δικό τους κόσμο . Μας πλησίαζαν και μας ζήταγαν οι τσιγάρο ή λεφτά . Το μυστικό για να μπεις σε αυτό το χώρο είναι να δείχνεις ψύχραιμος και να μην φοβάσαι . Έτσι και εγώ , όταν με πλησίασε ένας άντρας για να μου ζητήσει λεφτά προσπάθησα να μην πανικοβληθώ , αλλά του μίλησα κανονικά . Μόλις μπήκαμε στην πτέρυγα, εκεί ήρθα αντιμέτωπη με ανθρώπους


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 3 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)