Μια θάλασσα η ζωή μας όλη…

unnamed

Η ζωή είναι σαν την θάλασσα, μοναδικό στοιχείο της φύσης, αστείρευτη πηγή γαλήνης και έμπνευσης, δότρια ζωής. Κρύβοντας στα βάθη της ολόκληρο κόσμο, προσπαθείς να την κατακτήσεις ανελλιπώς. Αρχίζεις και περπατάεις πάνω στην αμμουδιά, δειλά δειλά με τα πρώτα σου βηματάκια, παιδί κατεργάρικο. Αυτή καίει πολύ. Αλλά πρέπει να ορθοποδήσεις πάνω σε αυτήν, πρέπει να την συνηθίσεις. Πέφτεις πολλές φορές, αλλά όσες φορές πέφτεις πεισμώνεις ακόμα πιο πολύ, μέχρι τα ποδαράκια σου να φτάσουν στο νερό. Κάπου εκεί ξεκινάει η ζωή. Από ένα τόσο δα μικρό σποράκι το οποίο εξελίσσεται σε έναν ανθρωπάκι, σιγά σιγά, μέχρι εκεί που το προορίζει η μοίρα του να φτάσει. Μέχρι όσα κεράκια είναι προκαθορισμένα να σβήσει στο τελευταίο σου πάρτι γενεθλίων.

Η ζωή, στην οποία πρέπει να ποντάρεις ανεπιφύλακτα, είναι γεμάτη περιπέτειες, με τις χάρες αλλά και τις λύπες της, σαν την ηρεμία αλλά και την τρικυμία. Όσες τρικυμίες και να ’χει η θάλασσα, ξέρεις ότι κάποτε αυτές θα καταλαγιάσουν και θα επέλθει η απόλυτη γαλήνη και ηρεμία. Όπως και στην ίδια την ζωή. Πρέπει να υπομένεις και να επιμένεις στον χρόνο, πως θα έρθουνε καλύτερες μέρες. Πως όλα θα πάνε καλά μετά το χάος και την καταιγίδα, που μοιάζουν καταστροφικά. Συνεχίζεις να ζεις, κρατώντας σφικτά στις χούφτες των χεριών σου την ελπίδα. Σφικτά, πολύ σφικτά για να μην σου χυθεί και να την χάσεις. Μην γελαστείς!

Καθώς προχωράς, παλεύεις μικρός με τα δύο σου χεράκια και ποδαράκια να μάθεις να κολυμπάς, χωρίς σταματημό. Αλλιώς δεν θα μπορέσεις να προχωρήσεις, κυρίως στα βαθιά νερά. Εκεί όπου είναι ο στόχος σου, εκεί που πρέπει να φτάσεις, όσο πιο μακριά μπορείς.

Ο ήλιος μπορεί να σε καίει, το σκοτάδι μπορεί να σε κάνει να φοβάσαι. Αυτά όμως, πάντοτε θα υπάρχουν, πάντοτε θα εναλλάσσονται. Θα είναι οι άνθρωποι που θα έχεις να συναντήσεις στο διάβα της ζωής σου. Άνθρωποι έτοιμοι να σε ‘βοηθήσουν’, κρύβοντας πίσω τους καλοφτιαγμένες και καλοφόρετες μάσκες…  άνθρωποι που θα σε κάψουν και θα σε δυσκολέψουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο και άνθρωποι που θα σε ρίξουν στο χάος και στο σκοτάδι. Διότι έτσι το θέλουν, διότι θέλουν να αρπάξουν κάτι από εσένα, διότι σε ζηλεύουν, διότι δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν παρά με το να ασχολούνται με εσένα.

Αν κάποτε κουραστείς καθώς κολυμπάεις στα βαθιά νερά, να γνωρίζεις ότι μπορείς να κάνεις ένα μικρό διάλειμμα, εφόσον μάθεις να επιπλέεις. Γύρνα το βλέμμα σου εκεί από όπου ξεκίνησες, για να ξαποστάσεις λιγάκι. Οι αναμνήσεις της νιότης. Αυτό μπορείς να κοιτάξεις. Όσο πιο μακριά έχεις φτάσει, τόσες πιο πολλές αναμνήσεις έχεις. Απόλαυσέ τις, τις δημιούργησες εσύ ο ίδιος.Και τότε, παίρνοντας δύναμη, έχοντας πίσω σου αφήσει μια πορεία, συνεχίζεις ακόμα λίγο. Για λίγο ακόμη, για λίγο, όσο μπορείς. Μέχρι που κάποτε σε εγκαταλείπει η δύναμη. Η ψυχή σου μπορεί να αντέχει και να θέλει λίγο περισσότερο, αλλά το σώμα σου δίνει σημάδια παραίτησης. Δεν θα αντέξεις να διανύσεις ολόκληρη τη θάλασσα, είναι αδύνατο. Εξάλλου και ποιός μπορεί; Εκεί παραδίνεσαι, χαλαρώνεις και αφήνεις το σώμα σου ελεύθερο. Τα πόδια σου και τα χέρια σου χάνουν την δύναμη τους. Για τα υπόλοιπα θα φροντίσει ο άγγελός σου, που θα έλθει την κατάλληλη ώρα να σε οδηγήσει σε ένα άλλο μέρος. Εκεί όπου υπάρχουν καταγάλανες θάλασσες, δίχως τρικυμίες, όπου μπορείς να τις διασχίζεις χωρίς καμία σωματική και ψυχική κούραση.

Αυτό όμως θα κριθεί από τα έργα που έχεις πράξει, από την συμπεριφορά σου και την πάλη ανάμεσα σε εσένα και τις τρικυμίες. Ανάμεσα σε εσένα και τους πειρασμούς. Ανάμεσα σε εσένα και την θάλασσα…


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 40 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)