Στο μονοπάτι του ανέφικτου σε συναντώ.

c16e647d2b312b0477bdc12b334bba7a

Μάλλον εμείς θα συναντιόμαστε πλέον στο μονοπάτι ενός ανέφικτου ονείρου της καρδιάς. Εκεί θα βρίσκουμε καταφύγιο από την αγκαθωτή απόληξη της πραγματικότητας. Και με τα μάτια στραμμένα ψηλά θα μετράμε, εκτείνοντας το δάχτυλο, διάσπαρτες χαμένες ευκαιρίες που κοσμούν πια σαν αστέρια τον ουρανό ενός κόσμου που έμεινε ημιτελής.

Θα χορταίνουμε πια ξεχωριστό αέρα χωρίς να μοιραζόμαστε κοινές αναπνοές, όπως άλλοτε. Θυμάσαι; Τότε που ανασαίναμε μέσα από ένα «μαζί» που έμοιαζε με ακλόνητο και άρρηκτο δεσμό. Αλλά αυτές ήταν συνήθειες ενός νικημένου παρελθόντος που αποσύρεται πλέον με κουρασμένα βήματα στην κλίνη της λήθης. Και όσες ανάσες σχεδίασαν ίχνη ζωής πάνω στον λευκό καμβά των κοινών μας βημάτων θα τις καλύψουμε ενδελεχώς με το χρώμα του ερέβους από πάνω.

Επιθυμίες και όνειρα που αποκτήθηκαν από κοινού, θα διπλωθούν με ευλάβεια και σεβασμό προς την πολυτιμότητά τους και θα μοιραστούν ακριβοδίκαια ανάμεσα στους νόμιμους δικαιούχους τους. Θα τακτοποιηθούν και τα αδέσποτα συναισθήματα σε μιαν άκρη της ψυχής ώστε να μην βρίσκονται μες στην μέση του παρόντος και αφήνουν σημάδια αμηχανίας ολόγυρά τους. Να μην σκοντάφτουμε κιόλας πάνω τους και χάνουν οι ζωές μας έστω κι ένα χτύπο από το νέο τους, καλοκουρδισμένο ρυθμό.

Και στην περίπτωση που θα βρεθεί στον δρόμο μας μια υποψία κοινής ανάμνησης θα εστιάσουμε την προσοχή μας στον απρόσκοπτο χρόνο ο οποίος με τρόπο καταλυτικό θα ξεθωριάσει από τις σελίδες της ζωής το «χτες» που απειλεί να μας στοιχειώσει.

Θα μείνουν μόνο κάποια ναυαγισμένα «σ’ αγαπώ» που δεν βρήκανε ποτέ στεριά να προσαράξουν κι έτσι κουρνιάσανε στον πυθμένα της ύπαρξής μας χρεώνοντάς μας λόγια και πράξεις που φοβηθήκαμε να χαρίσουμε ο ένας στον άλλο….


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 12 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)