Η ΚΑΛΗ ΜΑΣ “ΚΡΙΣΗ”

Ανήκω στην κατηγορία που θεωρεί ότι η οικονομική κρίση μας έκανε και καλό.Μην βιαστείτε να διαφωνήσετε.Απλά ακούστε.

Η οικονομική κρίση μου ακούμπησε στην πόρτα μου ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι το δώρο της.Την απόλυσή μου μετά από δεκατρία χρόνια εργασίας.Την στιγμή που την βίωσα ήμουν η αλήθεια προετοιμασμένη ψυχολογικά μιας και πριν από εμένα το ίδιο δώρο είχαν λάβει με γενναιοδωρία πολλές δεκάδες συναδέλφων μου.Αρχικά σοκαρίστηκα αλλά στην πορεία νομίζω πως το χειρίστηκα αρκετά ψύχραιμα(συμμαχοί μου σε αυτό οι δικοί μου άνθρωποι και η ψυχοθεραπεία που καλά κρατούσε περίπου δύο χρόνια νωρίτερα).

Ήμουν αισιόδοξη.Πίστευα ότι θα βρω δουλειά σχετικά γρήγορα γιατί είχα τα προσόντα…γιατί με ακολουθούσε ένα πολύ καλό βιογραφικό…γιατί ήμουν ικανή…μα πάνω απ όλα γιατί το ήθελα πραγματικά.Αλλά όταν εμείς οι αισιόδοξοι κάνουμε μεγαλεπήβολα σχέδια κάποιοι ξεκαρδίζονται.

Μετά απ΄όλα αυτά που μας διηγήθηκες διατείνεσαι ακόμα ότι η κρίση μας έκανε και καλό?
Ω ναι.Πάμε λοιπόν:

Η κρίση με έμαθε να μην ξοδεύω αλόγιστα τα χρήματά μου για υλικά αντικείμενα που θεωρούσα ότι γεμίζουν το είναι μου και το εγώ μου.Μέγα λάθος!Απλά άδειαζαν την τσέπη μου,με γέμιζαν χαρά για λίγη ώρα και μετά έψαχνα πάλι τον τρόπο για να γεμίσω τα κενά μου.Με γέμισαν η αγάπη των δικών μου ανθρώπων,η παραδοχή του εαυτού μου και οι ουσιαστικές στιγμές που μοιραζόμουν και που ζούσα.Τώρα πια νιώθω πιο ευτυχής ακόμα και αν το blue jean που φορώ κοστίζει ελάχιστα ευρώ.Ακόμα κι αν επιλέγω λαχταριστά σουβλάκια αντί γκουρμεδιές σε ακριβά εστιατόρια.

Η κρίση έκανε τις μάσκες να πέσουν.Αποκαλύφθηκαν ξεδιάντροπα όλοι αυτοί που κρύβονταν με μεγάλη μαεστρία πίσω από τα ευρώ τους.Που δεν μπορούσαν να κάνουν βήμα χωρίς αυτά.Που δεν μπορούσαν να σου “προσφέρουν” τίποτα αν δεν άνηκες στην ίδια κατηγορία με αυτούς.Πόσο μαγικό ήταν λοιπόν αυτό το ξεσκαρτάρισμα που δεν κόπιασες καν να το κάνεις!Όλα μπήκαν στην θέση τους με έναν μαγικό τρόπο.Και στο τέλος τρίβαμε τα μάτια μας αλλά συνάμα και τα χέρια μας με ευχαρίστηση για την ευτυχή έκβαση.

Η κρίση μας έφερε πιο κοντά.Παρέες μαζεύτηκαν σε σπίτια και μοιράστηκαν ουσιαστικές στιγμές σαν και αυτές που μας διηγούνταν οι γονείς μας.Παρέες που χαλάρωσαν και γέλασαν με την ψυχή τους με τα απλά,τα λίγα,τα ουσιαστικά.

Ναι…υπάρχουν ημέρες που στεναχωριέμαι…ημέρες που θέλω λίγα περισσότερα…που νιώθω και ξέρω ότι αξίζω τα καλύτερα…
Το χαμόγελο φεύγει για λίγο από τα χείλη μου…πόσο φυσιολογικά είναι αυτά τα συναισθήματα.Αφού λοιπόν αφήσω λίγο τον εαυτό μου να τα βιώσει,μιας και αυτό είναι αναγκαίο,κοιτάζομαι στον καθρέφτη και μου κλείνω το μάτι.Χαμογελάω πλατιά,ευχαριστώ τον Θεό που είμαι υγιής και λέω δυνατά:”Όλα θα πάνε καλά Ρούλα!Όλα θα γίνουν!”
Και γίνονται!


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 13 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)