Όταν σε σκέφτομαι…

Eίναι κάποιες μέρες που μου λείπεις αφάνταστα. Μου λείπει ο θόρυβος που κάνεις όταν έμπαινες στο σπίτι κλείνοντας την πόρτα για να ανεβείς τις σκάλες και να μου χαρίσεις ένα χάδι, με το συνοδευτικό σου γαργαλητό.. Μου λείπει απίστευτα το χαμόγελο που συνόδευε τα γλυκά σου χάδια τόσο πολύ που είναι αδύνατο να ζήσω χωρίς αυτό..

Τώρα άδικα παρακαλώ να γυρίσεις πίσω. Άδικα προσπαθώ να σε φέρω πίσω. Είναι αδύνατο, αδιανόητο, ήδη έχεις φύγει αλλά εγώ δεν μπορώ ακόμη να το συνειδητοποιήσω.. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έφυγες τόσο γρήγορα. Σε αγάπησα τόσο πολύ, ήθελα να σου πω τόσα πολλά πράγματα, να κάνω τόσα πολλά μαζί σου που δεν έχω προλάβει. Δεν το χωνεύω ότι έφυγες. Αν το γνώριζα θα σου έδινα ένα αποχαιρετιστήριο φιλί, θα σου υπαγόρευα αυτό το ποίημα που είχα γράψει για σένα και το διόρθωνα εδώ και μέρες, σβήνοντας και ξαναγράφοντας το…  Θα έκανα ακόμα τόσα, όλα όσα δεν έχω κάνει μέχρι τότε που έφυγες για σένα….

Τουλάχιστο ξέρω ότι εκεί πάνω ψηλά που είσαι τώρα, θα έχεις γίνει ένας άγγελος. Όχι δηλαδή πως δεν ήσουνα προηγουμένως..  Και θα λάμπεις.. Θα λάμπεις για εμάς, για να μας δείχνεις τον σωστό δρόμο, για να φωτίζεις τα μυαλά μας όταν το έχουμε ανάγκη…

Μου λείπεις τόσο, αλλά η σκέψη του ότι έχεις γίνει άγγελος, ίσως είναι η μόνη μου μεγάλη παρηγοριά…


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 68 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)