Συνέντευξη με την συγγραφέα Λιλή Χελιώτη. «Όταν εκείνη ζωγράφιζε το φως» – Μυθιστόρημα

Χελιώτη 2

Την πρώτη φορά που αυτός ακούμπησε το χέρι του πάνω στο δικό της -ίσως τυχαία ίσως όχι, ποτέ της δεν έμαθε- ένιωσε τον κόσμο γύρω της ν’ αλλάζει. Το σαλόνι του σπιτιού της μεταβλήθηκε σε παραδεισένιο κήπο. Η οροφή του σε έναστρο αυγουστιάτικο ουρανό, με φώτα σαν άστρα που κατέβηκαν χαμηλά να στολίσουν τα εβένινα μαλλιά της. Το φως μεταμορφώθηκε σε χιλιάδες χρώματα. Πρώτη φορά παρατήρησε πως στον κόσμο υπάρχουν άπειρα χρώματα

Το βιβλίο «Όταν εκείνη ζωγράφιζε το φως» είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της Λιλής Χελιώτη, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές φέτος την άνοιξη. Με αφορμή το δεύτερο βιβλίο της κυρίας Χελιώτη, κάναμε μια μικρή κουβέντα μαζί της για τον ρομαντικό κόσμο των βιβλίων της.

-Καλησπέρα Λιλή. Σε ευχαριστούμε που δέχτηκες να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη. Φέτος την άνοιξη εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο σου με τίτλο «Όταν εκείνη ζωγράφιζε το φως» από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια γι αυτό σου το βιβλίο; 

Καλησπέρα σας. Ναι μπορώ να σας πω αρκετά λόγια, μα καθώς λένε τα πολλά λόγια είναι φτώχια, εγώ θα αρκεστώ στο να σας προτείνω να το διαβάσετε. Είναι μια τρυφερή και ρομαντική ιστορία. Αναφέρεται σε μία αγάπη που τα προβλήματα και τα «πρέπει» της κοινωνίας δεν την φόβισαν ούτε έγιναν αιτία να χαθεί. Το μόνο που κατάφερναν κάθε φορά τα εμπόδια, ήταν να την κάνουν πιο δυνατή.

-Πιστεύεις πως η αγάπη μπορεί να μας αλλάξει; Να αλλάξει άσχημες καταστάσεις που έχουμε ζήσει, να μας βοηθήσει να συγχωρήσουμε και να αναθεωρήσουμε; 

Μα φυσικά και το πιστεύω. Αν αφήσουμε την αγάπη να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της καρδιάς μας, θα ανακαλύψουμε ότι σιγά σιγά αυτή θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε και πολλές φορές να λυπηθούμε αυτούς που η έλλειψη αγάπης τους κάνει να υποφέρουν. Και ίσως κάποιες φορές να έχουν τύψεις. Χωρίς φυσικά (τουλάχιστον για μένα) αυτό το τελευταίο να είναι το ζητούμενο.

-Ποια ήταν η αφορμή για να γράψεις αυτό το βιβλίο;

Όταν κοίταξα τα μάτια της Νέλλης και πρόσεξα πως μέσα σ’ αυτά υπήρχε αυτός ο μεγάλος έρωτας γι αυτόν. Γιατί αν και έχουν αλλάξει κάποια, έως αρκετά σημεία, είναι μία πραγματική ιστορία αγάπης. Έτσι, καθώς επιβεβαιώνω την πίστη μου για την ύπαρξη της πραγματικής αγάπης, θέλησα με αυτό τον τρόπο να το πω και να το φωνάξω. Γιατί πιστεύω ότι και αυτός ο τρόπος είναι μία φωνή που μπορεί ν’ ακουστεί.

Χελιώτη 1-Το βιβλίο σου, και το πρώτο με τίτλο «Κι όμως επέζησα…» και το δεύτερο για το οποίο μιλάμε τώρα, έχουν παρουσιασθεί σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας. Πώς νιώθεις στις παρουσιάσεις των βιβλίων σου; Είσαι ικανοποιημένη με την επαφή αυτή των βιβλίων σου με ένα κοινό τις περισσότερες φορές άγνωστο σε σένα; 

Εδώ υπάρχει κάποιο πρόβλημα, ίσως. Προτιμώ να γράφω παρά να μιλώ. Όμως καθώς κατάλαβα ότι ο αναγνώστης θέλει να γνωρίσει και να λύσει κάποιες απορίες του, θα ήταν αγένεια εκ μέρους μου να το αρνηθώ. Θα σας εξομολογηθώ ότι τις πρώτες φορές, ίσως γιατί είχα προσπαθήσει να προετοιμασθώ, ίσως γιατί δεν ήξερα τι θέλει ο αναγνώστης, είχα έναν κόμπο στον λαιμό μου. Όμως κατάλαβα γρήγορα, ότι είναι πολύ όμορφη και αυτή η επαφή μαζί τους.

Είναι λοιπόν για μένα πια, πολύ ωραία να βρίσκομαι ανάμεσά τους και χωρίς άγχος ν’ απαντώ σε κάθε ερώτηση, έστω κι αν αυτή αφορά την προσωπική μου ζωή. Από τη στιγμή που αποφάσισα να εκθέσω τα γραπτά μου, είμαι έτοιμη. Όσο για το γεγονός ότι μπορεί να θεωρηθεί το κοινό άγνωστο, θεωρώ ότι μοιάζουμε σε κάτι. Αγαπάμε το βιβλίο, το διάβασμα και αυτό μας κάνει φίλους με κοινά ενδιαφέροντα.

-Στις 21 Νοεμβρίου θα βρίσκεσαι στο Ναύπλιο, με την ομάδα των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές, για μια ακόμη παρουσίαση των βιβλίων σου. Πώς νιώθεις γι αυτό; Τι θα έλεγες στους αναγνώστες σου αν έπρεπε να τους πείσεις να διαβάσουν τα βιβλία σου; 

Το Ναύπλιο είναι μία από τις αγαπημένες μου πόλεις (ίσως γιατί από κάπου μακριά υπάρχει καταγωγή). Το αγαπώ επίσης γιατί είναι μία πόλη που όταν περπατάς στα στενά της νοιώθεις την ανάσα της, το τραγούδι της, το χάδι της. Γι αυτό χαίρομαι που ο εκδοτικός οίκος «Συμπαντικές Διαδρομές» μου έδωσε την ευκαιρία να την επισκεφθώ και πάλι.

Τώρα τι θα ήθελα να πω στον αναγνώστη για να αγοράσει τα βιβλία μου; αν θέλει μία ρομαντική τρυφερή ιστορία, αν τον ενδιαφέρει να γνωρίσει και την άλλη πλευρά της καθημερινότητας μέσα από τα βιβλία μου, μάλλον θα το καταφέρει. Γιατί υπάρχει και αυτή.

-Το πρώτο σου βιβλίο «Κι όμως επέζησα…» έχει κάποια κοινά σημεία με το δεύτερο βιβλίο σου «Όταν εκείνη ζωγράφιζε το φως»;

Είναι αλήθεια ότι το πρώτο μου βιβλίο «Κι όμως επέζησα…» και το δεύτερο «Όταν εκείνη ζωγράφιζε το φως», είναι δύο διαφορετικές ιστορίες, μα έχουν κάτι κοινό. Υπάρχει ένα άρωμα τρυφερότητας και στις σκληρές περιγραφές καταστάσεων που άλλες είναι αληθινές κι άλλες όχι. Μα το άρωμα παραμένει.

-Πότε ήταν που ένιωσες την ανάγκη να εκφραστείς μέσα από την συγγραφή;

Μα πάντα είχα αυτή την επιθυμία και όταν δεν μπορούσα να το κάνω, ήμουν θλιμμένη. Φυσικά, σχεδόν πάντα έγραφα έστω μόνο για μένα και καθώς έχω μάθει στη ζωή μου να έχω υπομονή και να περιμένω. Μάλιστα πολλές φορές έχω σκεφθεί και έχω πει στον εαυτό μου μιας και το πιστεύω αυτό το υπέροχο «αν είναι να’ ρθει θε να’ ρθει αλλιώς θα προσπεράσει». Και να που ο χρόνος ήταν με το μέρος μου.

-Ετοιμάζεις αυτό τον καιρό κάτι νέο; Ένα βιβλίο ακόμη, ίσως; 

Φυσικά! Λοιπόν, εκτός από την συμμετοχή μου στην ανθολογία των Συμπαντικών Διαδρομών που θα είναι έτοιμη αν δεν κάνω λάθος τον Δεκέμβριο, υπάρχει κάποιο έτοιμο που πιστεύω ότι την άνοιξη, θα έχω την χαρά να το κρατήσω στα χέρια μου. Όσο για δύο ακόμη που είναι κάπου στη μέση έχω αρκετό χρόνο εμπρός μου για να αναφερθώ σε αυτά.

-Σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου και ευχόμαστε πάντα επιτυχίες. Θα ήθελες να πεις κάτι τελευταίο στους αναγνώστες σου; 

Εγώ σας ευχαριστώ. Τώρα για να πω κάτι στους αναγνώστες μου, μπορεί να θεωρηθεί ξεπερασμένο, ίσως ρομαντικό και εκτός εποχής, όμως έτσι είμαι και γι αυτό επιμένω. Αγαπάτε, προσπαθήστε να γνωρίσετε τις καλές πλευρές των ανθρώπων που είναι κοντά σας. και μη φοβόσαστε. Η αγάπη είναι ό,τι πιο όμορφο μπορείς να θυμάσαι στον απολογισμό των πεπραγμένων σου.

Από το οπισθόφυλλο: 
Την πρώτη φορά που αυτός ακούμπησε το χέρι του πάνω στο δικό της -ίσως τυχαία ίσως όχι, ποτέ της δεν έμαθε- ένιωσε τον κόσμο γύρω της ν’ αλλάζει. Το σαλόνι του σπιτιού της μεταβλήθηκε σε παραδεισένιο κήπο. Η οροφή του σε έναστρο αυγουστιάτικο ουρανό, με φώτα σαν άστρα που κατέβηκαν χαμηλά να στολίσουν τα εβένινα μαλλιά της. Το φως μεταμοφώθηκε σε χιλιάδες χρώματα. Πρώτη φορά παρατήρησε πως στον κόσμο υπάρχουν άπειρα χρώματα. Ρίγησε καθώς το βλέμμα του απλωνόταν κι αγκάλιαζε την ύπαρξή της. Ένιωσε την ανάσα του κοντά της και μύρισε σε αυτήν την ίδια τη ζωή. Ναι, η ζωή της άρχισε εκείνη την στιγμή. Κάτι μέσα της ψιθύριζε πως από δω και πέρα, μόνο όταν θα την κοιτούσαν τα δικά του μάτια, μόνο τότε θ’ ανέπνεε. Μόνο τότε θα αισθανόταν δυνατή ν’ αντιμετωπίσει τη ζωή και το αύριο. Αυτό το αύριο που πραγματικά ήταν σκληρό και πολλές φορές άδικο μαζί της. Πόσο χρειαζόταν αυτήν τη δύναμη και αυτό το κουράγιο.
Αλήθεια, το αύριο…

Τι να της επιφύλασσε άραγε το αύριο;
Λιλή Χελιώτη (1)Λίγα λόγια για τη συγγραφέα Λιλή Χελιώτη:
Γεννήθηκα στην Κυψέλη, από γονείς επίσης Αθηναίους. Έζησα την εφηβεία μου στην δεκαετία του περασμένου αιώνα, ’60 με ’70. Στα όνειρα μου ήταν να κάνω μια όμορφη οικογένεια, και αυτά δεν αρνήθηκαν να πραγματοποιηθούν. Ταξίδεψα, ταξίδεψα πολύ. Τώρα έχοντας αυτές τις όμορφες αναμνήσεις αποφάσισα να κάνω τα ταξίδια του νου πάντα με την συντροφιά μιας μελωδίας να συνταξιδεύει μαζί μου.

 

*Τα βιβλία της Λιλής Χελιώτη κυκλοφορούν σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. 

Γράφει η Ευδοξία Γραμμένου

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 267 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)