Κάθε φορά που μετρώ την απουσία σου

Μετράω την απουσία σου στους δείχτες των ρολογιών που υπόσχονται να αρχίσουν βαθμιαία να χάνουν τους χτύπους της καρδιάς τους και να ελαττώνουν την πρότερή τους, καλοδιατηρημένη ταχύτητα σε ένδειξη απρόσκοπτης συμπαράστασης.

Παγώνει έτσι ο καιρός σε χρόνο Παρατατικό και σκύβει το κεφάλι του, αφουγκραζόμενος όλες εκείνες τις στιγμές για τις οποίες του μιλάει η σιωπή μου… Στιγμές μιας αμαρτωλά φευγαλέας, αλλοτινής άνοιξης που μύριζε από την παρουσία σου και αντιφέγγιζαν τα χρώματά σου σε κάθε πλευρά του χτες. Μιας άνοιξης που μοιάζει πλέον παραδομένη στο ανάλγητο χιόνι ενός αέναου χειμώνα.

Τεντώνω την θέλησή μου για να μετρήσω το αστάθμητο κενό που αφήνεις μέσα μου κι όμως πάντα αποπροσανατολίζομαι από κάποια σκόρπια συναισθήματα που σου ανήκουν και δεν σου τα έδωσα ποτέ .

Σκοντάφτω πάνω τους ξανά μιας και συνέχεια τα αφήνω μες στην μέση. Χάνω τον ειρμό του μετρήματος και αρχίζω πάλι απ’ την αρχή βάζοντας αυτή τη φορά, όμως, ένα στόχο.

Ν’ αγνοήσω τις επιρρεπής αισθήσεις μου που κλυδωνίζονται εμπρός μου σαν τσακισμένα σκαριά σε τρικυμιώδη θάλασσα και να χαρτογραφήσω την άβυσσό σου που καλύπτει τις γωνιές της ψυχής μου.

Κι όταν η νοσταλγία σου αρχίζει να στάζει μέσα μου ρανίδες συννεφιάς, βρίσκω ασφαλές καταφύγιο στο δωμάτιο των αναμνήσεών σου.

Καταμετρώ ενδελεχώς τις ανάγλυφες εντυπώσεις σου που εφάπτονται επάνω στην συνείδησή μου.

Κι αφήνομαι να αναμετρηθώ μέχρι εσχάτων με την λήθη.

Αυτήν που παραμονεύει πίσω από κάθε μικροσκοπική χαραμάδα της ζωής για να ετεροκαθορίσει όποιο προπύργιο μνήμης παραμένει ακόμη αλώβητο από τους δυνατούς αέρηδες που εξαπολύει ο αδυσώπητος χρόνος.

Σε μετράω όταν νιώθω τις ελπίδες μου να φυλλορροούν… αλλά πάντα πλεονάζει εκείνη η απουσία σου….

 


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 47 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)