Ξένιος Δίας… αγνοείται!

Ο θάνατος είναι μοιραίος! Είναι η φυσική κατάληξη της ζωής! Όταν όμως ο θάνατος συναντά μια παιδική ψυχή, τότε τίποτα δεν είναι το ίδιο.

Και τους τελευταίους σχεδόν τρεις τέσσερις μήνες, ο θάνατος άπλωσε τα μαύρα δίχτυα του και τύλιξε μικρές αθώες παιδικές ψυχές, με φόντο το γαλάζιο της θάλασσας. Πόση ειρωνεία ε; Αυτό το γαλάζιο, που φαινόταν ως ο μοναδικός τρόπος διαφυγής, ήρθε και τα έπνιξε. Άδικος θάνατος. Φρικτός θάνατος το να νιώθεις ότι σου κόβεται η ανάσα, ότι πλημμυρίζουν νερό οι πνεύμονές σου. Δεν ξέρω ποιες μπορεί να ήταν οι τελευταίες τους σκέψεις. Δεν ξέρω ποια τελευταία εικόνα στοίχειωσε τον παιδικό τους κεφαλάκι. Δεν ξέρω αν πρόλαβαν να ζητήσουν βοήθεια.

Δεν ξέρω αν κάποιος πρόλαβε να τους πιάσει το χέρι και να ξεπροβοδίσει την παιδική τους ψυχούλα στον άλλο κόσμο. Δεν ξέρω…

Αυτό που ξέρω είναι ότι είναι ντροπή, ξεφτίλα, κατάντια να χάνονται ενήλικες και παιδιά στα νερά του Αιγαίου.

Αποδεικνύει περίτρανα ότι η Ευρώπη δεν έχει πολιτισμό. Και όταν κάποιος δεν έχει πολιτισμό δεν έχει τίποτα!

Εκείνα τα παιδάκια από την Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράν, που ακολούθησαν τους γονείς τους, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τον εφιάλτη που ζούσαν στη χώρα τους, δεν υπάρχουν πια!

Μιλώ για εκείνα τα προσφυγόπουλα, που σε ιδανικές συνθήκες, το μόνο που θα τα ενδιέφερε ήταν το μητρικό χάδι, μια ζεστή αγκαλιά, ένα παγωτό, ένα γλειφιτζούρι και ατέλειωτο παιχνίδι στους δρόμους της συνοικίας τους.

Βασικά, θα τα ενδιέφερε ότι ακριβώς ενδιαφέρει και τα δικά μας παιδιά.

Κι έρχομαι και αναρωτιέμαι τώρα εγώ… Πόσους θανάτους χρειαζόμαστε ακόμα για να ξεκουνηθούμε; Πόσα πτώματα πρέπει να ξεβραστούν στις ακτές της Ελλάδας και της Τουρκίας για να καταλάβουμε ότι υπάρχει πρόβλημα;

Η ειρωνεία είναι ότι οι κοινοί θνητοί, οι ψαράδες του Αιγίου, οι διασώστες από την Ισπανία, οι Έλληνες εθελοντές αλλά και αυτοί που καταφτάνουν από κάθε ευρωπαϊκή χώρα, ζουν στο πετσί τους τις συνέπειες του προσφυγικού θέματος. Κάθε μέρα κουβαλούν σώματα χωρίς πνοή στα χέρια τους. Όταν είσαι εκεί και παλεύεις μαζί τους, οι πραγματικές διαστάσεις του θέματος ξετυλίγονται μπροστά σου, θέλεις δεν θέλεις και το βράδυ ο ύπνος σου στοιχειώνεται από τον ίδιο τον θάνατο.

Πριν από λίγο καιρό, ένα μικρό τρίχρονο αγόρι, ο Aylin, που είχε βρεθεί νεκρό μπρούμυτα, είχε ταρακουνήσει τα νερά της ψυχής μας, αλλά τίποτα άλλο! Κανένας δεν πήρε θέση και οι καρεκλοκένταυροι ρίχνουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλον, ζώντας μια πλούσια ζωή στα μέγαρα της προεδρίας και της πρωθυπουργίας τους.

Από σύσκεψη σε σύσκεψη το πάνε, για να βρουν λύση σε ένα θέμα που αποτελεί παγκόσμια ντροπή. Γιατί είναι ντροπή να μην μπορείς να σώσεις κάποιον από τον θάνατο, όταν έχεις τα μέσα.

Το ξέρεις ότι οι πρόσφυγες κάθε μέρα και κάθε ώρα αναζητούν διέξοδο από την κόλαση. Κάνε λοιπόν στην άκρη τις γραφειοκρατίες και τις ξεφτιλισμένες διαδικασίες και στείλε δέκα πλοία για να τους παραλάβει. Διευκόλυνέ την σκληρή ζωή τους. Στείλε όσα πλοία είναι απαραίτητο και τέλειωνε το θέμα.

Αλλά τι να ξέρεις εσύ που έχεις στα χέρια σου τις αποφάσεις για τις ζωές των άλλων; Ένας τεχνοκράτης για το πουθενά είσαι, που μάλλον ξέρει, αλλά δεν θέλει να βοηθήσει, για τους δικούς του λόγους.

Δεν έχεις αντανακλαστικά για να αντιμετωπίσεις μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις του 21ου αιώνα. Βλέπεις μόνο ό, τι θέλεις να δεις και αυτό ταυτόχρονα κάνει όλους τους υπόλοιπους να δουν πόσο ανεπαρκής είσαι.

Δεν είναι μιάσματα. Είναι άνθρωποι που αν είχαν την επιλογή δεν θα το κουνούσαν ρούπι από την χώρα τους και τη ζωή τους.

Πρέπει να ανοίξεις τα σύνορά σου. Τέλος. Είναι απλό. Κατέβασε τους εφιαλτικούς φράκτες και κάνε ό, τι μπορείτε για να σώσεις τον κόσμο.

Άσε τις μικροπολιτικές για άλλες περιπτώσεις. Δείξε αυτό το ανθρώπινο πρόσωπό ή δημιούργησέ το στην περίπτωση που δεν υπάρχει.

Κάντε κάτι για να αποδείξεις ότι δεν είσαι στις καρέκλες για να γεμίζεις τις τσέπες σου και να τρέφεις το αρρωστημένο εγώ σου.

Κι εσύ που είσαι εκεί πάνω, από τύχη δεν θαλασσοπνίγεσαι στο Αιγαίο αυτή τη στιγμή. Έτυχε να μην γεννηθείς σε μια από εκείνες της χώρες… Έτυχε να έχεις γεννηθεί σε μια Ευρώπη.

Ακριβώς, λοιπόν, επειδή έτυχε, πρέπει να ντρέπεσαι που δεν κάνεις τίποτα για να σώσεις ό, τι προλαβαίνεις. Γιατί σε όλο αυτό το ανθρώπινο δράμα έχεις βάλει κι εσύ το χέρι σου. Κάνε τουλάχιστον κάτι για να εξιλεωθείς.

Αυτή είναι η Ευρώπη που θέλετε και που ονειρεύεστε; Πόσα πτώματα μπορεί να αντέξει η συνείδηση σας; Δεν σας αρκούν σχεδόν 3000 νεκροί;

Και η Ελλάδα, αν και υποφέρει από τα λάθη της και τους δυνάστες της, κάνει ό, τι μπορεί. Βέβαια, το μεγαλύτερο μέρος το έχουν επωμιστεί οι εθελοντές και οι άνθρωποι που σπεύδουν να βοηθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις.

Εκείνοι θυμούνται ότι εδώ γεννήθηκε ο Ξένιος Δίας.

Πώς να μην απλώσεις το χέρι σε έναν άνθρωπο που υποφέρει; Πώς να μην τρελαθείς βλέποντας ένα παιδί να πνίγεται; Πώς να μην σπάσει η καρδιά σου όταν η μάνα αντιλαμβάνεται ότι έχασε το παιδί της στα αφιλόξενα νερά του Αιγαίου; Πώς να σταθείς στα πόδια σου όταν βλέπεις το όνειρο να γίνεται θρύψαλα; Πώς να μην φρικάρεις από τις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών;

Τι να απαντήσεις σε ένα 8χρονο παιδί που σε ρωτάει «γιατί τα παιδάκια πνίγονται»; Το μόνο που έχω να απαντήσω είναι ότι οι ισχυροί ξέχασαν τον Ξένιο Δία.

Γράφει η Βίκυ Αλεξανδροπούλου

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 102 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)