Όταν η νευρική ανορεξία σου χτυπά την πόρτα…

index.349

Είναι σπάνιο στα εξ.ιατρεία του Παιδοψυχιατρικού να έρχεται μια ενήλικη γυναίκα μόνη της, ειδικά όταν η γραμματεία είναι σαφής «στην πρώτη συνάντηση είναι απαραίτητο να έρθετε και οι δύο γονείς μαζί με το παιδί».

Παρόλα αυτά η κυρία Γ. καθόταν στο χώρο αναμονής, σκεπτική και προβληματισμένη δίχως να συνοδεύει κάποιον.

Η εισαγωγή της έλυσε κάθε απορία: «Συνειδητοποίησα τις τελευταίες μέρες, ότι η μεγάλη μου κόρη-14 χρονών, χρειάζεται τη βοήθεια ειδικού, απλά ήθελα να έρθω μόνη μου την πρώτη φορά γιατί νίωθω πως χρειάζομαι καθοδήγηση και εγώ, ως μητέρα. …Ξέρετε,στις δικές μας δυσκολίες είμαστε δυνατοί και ξέρουμε πως να αντεπεξέλθουμε, μπροστά στα προβλήματα των παιδιών μας είμαστε τόσο ευάλωτοι και τρωτοί»

Μιλούσε με τρεμάμενη φωνή, έσφιγγε στα χέρια ένα χαρτομάντηλο, τα μάτια της δακρυσμένα ενώ η έγνοια ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της. Συνέχισε μόνη της δίχως να ρωτήσω κάτι…

«Όλα άρχισαν πριν λίγους μήνες όταν ξεκίνησε χαλαρά μια δίαιτα και γυμναστήριο. Ποτέ δεν ήταν παχουλή απλά ήθελε να χάσει κάποια «επιπλέον κιλά» όπως έλεγε. Ούτε εγώ κατάλαβαπώς φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση.Έχει χάσει πολλά κιλά, ζυγίζεται κάθε μέρα, όλες οι συζητήσεις μας είναι για το φαγητό και η μόνη της έγνοια είναι να μετράει θερμίδες.Τους τελευταιους 2 μήνες δεν έχει ούτε περίοδο και πριν λίγες μέρες είδα σημάδια εμετού στην τουαλέτα.»

Έκανε μια μικρή παύση και πήρε λίγες βαθιές ανάσες. Η αγωνία της μάνας διακινεί τον καθένα μας.

«Ίσως να φταίω εγώ, ίσως να μην έδωσα την απαραίτητη σημασία όταν έπρεπε,ή να μην της έδειχνα την αγάπη μου έτσι όπως μας τρέχει η καθημερινότητα. Ίσως επειδή εγώ έχω κάποια κιλά παραπάνω να συνέβαλα άθελα μου σε όλο αυτό ή να φταίει που δίνω έμφαση στη δική της εξωτερική της εικόνα…»

Κατά ένα παράξενο λόγο οι άνθρωποι που αγαπούν φορτώνονται όλη την ευθύνηενοχοποιώντας αβάσταχτα τον εαυτό τους. Στην πλειοψηφία τους οι γονείς αισθάνονται ένοχοι για το τι συμβαίνει στο παιδί τους – και αυτό είναι επιβραδυντικός παράγοντας για τη θεραπεία. Όσο γρηγορότερα αποβάλουν οι γονείς τις ενοχές τους τόσο το καλύτερο και για τους ίδιους και για το παιδί.

Για να αποφορτιστεί από το άγχος ένας γονέας χρειάζεται πληροφορίες. Η γνώση,το πλαίσιο θεραπείας και η οργάνωση είναι αρκετά για το πρώτο βήμα της θεραπείας.Οι αιτιολογικές θεωρίες για τη νευρογενή ανορεξία είναι πολλές (από το είδος της κοινωνίας μας και την κληρονομικότητα, μέχρι τη χαμηλή αυτοεκτιμήση, την ανάγκη για έλεγχο, καταθλιπτικά συμπτώματα,άρνηση του ερωτικοποιημένου σώματος κλπ-συνήθως ισχύει ένα κράμα) όμως στο πρώτο βήμα χρειάζεται απλά ένα σταθερό πλαίσιο που θα θέσει τις βάσεις για να συζητηθούν τα παραπάνω.

Στη νευρογενή ανορεξία δουλεύουμε ως ομάδα -παιδοψυχίατρος, παιδίατρος, διαιτολόγος, ψυχολόγος και πέρα απο την προσωπική θεραπεία χρειάζεται η οικογενειακή θεραπεία και οι ομάδα γονιών.
Η οικογένεια της κυρίας Γ. ήρθε μετά απο μια βδομάδα για να ξεκινήσουν όλοι μαζί ένα ταξίδι που κράτησε αρκετούς μήνες και νομίζω κάλυψε την ψυχική τους πείνα που καθρέφτισε στο σώμα της η κόρη της για κάποιο διάστημα.

Πηγή


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 37 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)