Φιλοξενία μεταναστών και παράλληλη ιατρική πράξη κάτω από δύσκολες συνθήκες…

metanastes se iatreio

Η πόρτα εσόδου σε ενα από τα πολλά εκτός Εθνικού Συστήματος Υγείας πολυιατρεία δεν μπορεί να χωρέσει άλλους, γιατί έχει φράξει από τον κόσμο . Μετανάστες, άνδρες γυναίκες παιδιά από πολλές χώρες. Πέρασαν τα θαλασσινά σύνορα κολυμπώντας οι πιο πολλοί απ αυτούς. Με τις μνήμες τους γεμάτες από βαριές μολυβένιες εικόνες. Ενας πληθυσμός με τη πλάτη στο τοίχο και μια ευδιάκριτη νότα θλίψης και φόβου στη ματιά τους. Πληθυσμός από πρόσφυγες (όσοι εγκαταλείπουν τη χώρα τους διότι φοβούνται δικαιολογημένα ότι θα διωχθούν λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, εθνικής καταγωγής, θρησκείας, κλπ. ή όσοι κινδυνεύουν λόγω ένοπλων συρράξεων). Πληθυσμός από μετανάστες (όσοι εγκαταλείπουν τη χώρα τους προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών εργασίας και ζωής). Να σημειωθεί ότι πρόσφυγες και μετανάστες χρησιμοποιούν τους ίδιους δρόμους και τα ίδια δίκτυα λαθροδιακινητών για να αποφύγουν τις νόμιμες διαδικασίες εισόδου στην Ελλάδα.

Σε ενα περιβάλλον όπου το σύστημα της υγειονομικής περίθαλψης στις μέρες μας έχει φθάσει σε οριακά σημεία, ξεπροβάλλει και ο άγνωστος αριθμός μεταναστών, που καθ ένας τους έχει να πει τη δική του ιστορία. Γιατί μετέφερε το κρίμα του και το κάρμα του σε μια πλατφόρμα πλασματικής πραγματικότητας. Εγκλωβίσμένοι επί μακρόν στη χώρα λόγω της συνθήκης Σένγκεν. Και μέσα σε όλο το στριφογύρισμα των προβλημάτων του, καθ ένας απο αυτούς είναι αναμενόμενο να έχει μια οποιαδήποτε ρωγμή στην υγειά του, ίσως ένα βασανιστικό πόνο στο στομάχι, μια ζάλη, μια ουλή που αιμορραγεί, ενα ασήκωτο βάρος ψυχής……

Και θυμάμαι πάλι το μύθο για το Πύργο της Βαβέλ όπου ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες των κατασκευαστών, με αποτέλεσμα να καταστεί αδύνατη η ολοκλήρωση του, και αυτοί να διασπαρούν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο ¨Το χάσμα της γλώσσας¨ .Η πρώτη δοκιμασία.

Μη κρατικά κοινωνικά ιατρεία : ο πιο εύκολος δρόμος για αυτές τις ευπαθείς ομάδες να προσεγγίσουν γιατρό. Με την άσκηση ανθρωπιστικής ιατρικής στα πιο ευπαθή και αδύναμα μέλη της κοινωνίας μας, όπως παραλληλα στους άστεγους, άπορους, ανασφάλιστους, χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών, ψυχικά ασθενείς, Ρομά κ.ά. των οποίων η ισότιμη πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας δεν μπορεί -αν και δυστυχώς συμβαίνει- να θεωρείται πολυτέλεια.

Μια καλή μου συνάδελφος και φίλη μου λέει ¨έρχονται πάνω από όλα για μια απλή αγκαλιά του θεραπευτή¨. Και καλείται ο πρώτος αριθμός από τη λίστα αναμονής. Και μας κτυπά τη πόρτα Και μπαίνει στο γραφείο δειλά ο Μωχάμετ με την γυναίκα του. Υστερα από χιλιάδες χιλιόμετρα δρόμο. Ίσως από ένα χωριό που έχει μείνει σκόρπιες στάχτες πια. Κάθονται οι δυο αντικριστά χωρίς λεκτική επικοινωνία. Μόνο με ζωγραφιά το χαμόγελο σιωπής. Και θυμάμαι πάλι το μύθο για το Πύργο της Βαβέλ όπου ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες των κατασκευαστών, με αποτέλεσμα να καταστεί αδύνατη η ολοκλήρωση του, και αυτοί να διασπαρούν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο ¨Το χάσμα της γλώσσας¨ .Η πρώτη δοκιμασία.

Μια καλή μου συνάδελφος και φίλη μου λέει ¨έρχονται πάνω από όλα για μια απλή αγκαλιά του θεραπευτή¨. Και καλείται ο πρώτος αριθμός από τη λίστα αναμονής.

Να καλέσουμε το μεταφραστή Με τα σπασμένα ελληνικά Μια πρώτη λύση να γεφυρωθεί λίγο η αγκαλιά. Έτσι δεν υπάρχει πια τόση σιωπή. Η γυναίκα του Μωχάμετ έχει ζαλάδες και πονοκέφαλους. Υπάρχουν κενά στη προσέγγιση για ιατρικές λεπτομέρειες αλλά τελικά με κάπο και χίλιους δυο τρόπους μέχρι και τη παντομίμα της μη λεκτικής επικοινωνίας, οριοθετείται το ιστορικό της. Έχει πλέον δρομολογηθεί για τη ασθενή το πρώτο βήμα της <ιατρικής ελάχιστων πόρων> μέσα στο μικρο γραφείο. Και θυμάμαι ξανά αυτή τη φορά τη διδασκαλία του Ιπποκράτη < με όπλο τη παρατήρηση, τη βαθιά αίσθηση του ανθρώπινου σώματος, χωρίς σύγχρονα εργαλεία ή τη πρόσβαση σε εξετάσεις να πλησιάσει ο νους τη ρίζα του κακού και να καταφέρει ο θεραπευτής με την διαγνωστική φαντασία, τη διεισδυτική ματιά στην ανθρώπινη φύση να βρει απαντήσεις περπατώντας προσεκτικά στο δύσβατο μονοπάτι της Ιατρικής Επιστήμης> .

Παρ ολα αυτά οι δυσκολίες στις διαγνώσεις παραμένουν καθημερινά και η ανάγκη μιας πιο περίπλοκης παρακλινικής εξέτασης (όπως μια αξονική τομογραφία) είναι αναγκαία. Εκεί αρχίζει μια αγωνιώδης διαδρομή (που συχνά σκοντάφτει στο πλήρες αδιέξοδο) μέχρι να φθάσει ο ανασφάλιστος απελπισμένος ξένος στο χώρο ενός εργαστηρίου. Ωστε να αξιωθεί να πάρει δυο τρεις απαραίτητες παρακλινικές αναφορές, που αξιοποιώντας τες ο γιατρός, να είναι σε θέση μετά να σχεδιάσει τη τελική φόρμα με το σκεπτικό μιας θεραπείας.

Και το κυριότερο παραπομπές σε κρατικά μόνο νοσοκομεία για να τους χορηγηθεί ενα «κρατικό» παραπεμπτικό σημείωμα που νομιμοποιείται να χρησιμοποιηθεί ώστε να βρεθει ο τρόπος χρηματοδότησης της εξέτασης μεσα από χορηγίες.

Μια χρονοβόρος διαδικασία για την οποία πρέπει να μεσολαβούν κοινωνικές υπηρεσίες, μεταφραστές, συνοδοί Και το κυριότερο παραπομπές σε κρατικά μόνο νοσοκομεία για να τους χορηγηθεί ενα «κρατικό» παραπεμπτικό σημείωμα που νομιμοποιείται να χρησιμοποιηθεί ώστε να βρεθει ο τρόπος χρηματοδότησης της εξέτασης μεσα από χορηγίες.

Δεν είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς πόσοι ασθενείς φθάνουν να κλείσουν το κύκλο αυτό. Ίσως αρκετοί τα καταφέρνουν και αν στον επίλογο υπάρχουν και στα ράφια των κοινωνικών ιατρείων και τα κατάλληλα δωρεάν φάρμακα που ενδείκνυνται, τότε η ανακούφιση είναι μια φωτεινή ζωγραφικά στο πρόσωπό τους. Ωστόσο ενας μεγάλος αριθμός δεν ξαναγυρίζει στο ιατρείο είτε γιατί αρχίζει να απευθύνεται και σε άλλα κοινωνικά ιατρεία -με την ελπίδα συντομότερης λύσης εκεί- ή δεν μπόρεσε να περάσει από την όλη γραφειοκρατική δοκιμασία και παραιτήθηκε, ή στο μεταξύ κατάφερε να διαφύγει χωρίς ταξιδιωτικα έγγραφα κρυφά από τη χώρα, μεταφέροντας μαζί με τις σχεδόν ανύπαρκτες αποσκευές του και ενα χρονίζον ιατρικό βεβαρημένο ιστορικό.

Και θυμάμαι ξανά αυτή τη φορά τη διδασκαλία του Ιπποκράτη < με όπλο τη παρατήρηση, τη βαθιά αίσθηση του ανθρώπινου σώματος, χωρίς σύγχρονα εργαλεία ή τη πρόσβαση σε εξετάσεις να πλησιάσει ο νους τη ρίζα του κακού και να καταφέρει ο θεραπευτής με την διαγνωστική φαντασία, τη διεισδυτική ματιά στην ανθρώπινη φύση να βρει απαντήσεις περπατώντας προσεκτικά στο δύσβατο μονοπάτι της Ιατρικής Επιστήμης> .

Μέσα στο πεδίο της ανθρωπιστικής κρίσης που βρισκόμαστε, αυτός ο πληθυσμός δεν είναι αμελητέος. Και πάνω απ ολα με τη καθημερνή διόγκωση του αριθμού του, για την οποία όλοι είμαστε μάρτυρες . Είναι θλιβερό και επικίνδυνο που δεν υπάρχει ένας συντονισμός όλων των υπαρχόντων δομών -είτε κρατικών είτε μη- για μια οργανωμένη διεκπαιρεωση της ιατρικής φροντίδας αυτού του πληθυσμού των μεταναστών η προσφύγων που στερούνται διοικητικών εγγράφων.

Οι μέρες του καλοκαιριού έχουν αρχίσει και παντού ανακοινώνεται η είδηση ξανά και ξανά για τα σκάφη εξ ανατολών που τροφοδοτούν τα νησιά μας με μια ασταμάτητη ροή. Οι απελπισμένες αφίξεις βρίσκουν εν τέλει το καταφύγιο τους γιατί πάντα είμαστε και θα είμαστε: “Φιλόξενοι» προφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια ανεξάρτητα από φύλο, θρησκεία, ιδεολογία ή πολιτική πεποίθηση Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Πέρα από τις βασικές ανάγκες σίτισης, στέγασης και βασκικών ειδών διαβίωσης οφείλει να οργανωθεί και ενα σύστημα ουσιαστικής ιατρικής φροντίδας.

Το πιο θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου αποτελεί η ύπαρξη ή η δημιουργία συνθηκών, για τη διατήρηση του οργανισμού του στο πιο υψηλό επίπεδο υγείας.

Και μη λησμονούμε ότι σύμφωνα και με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το πιο θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου αποτελεί η ύπαρξη ή η δημιουργία συνθηκών, για τη διατήρηση του οργανισμού του στο πιο υψηλό επίπεδο υγείας.


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 747 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)