Μήπως μας τελείωσε και το φλέρτ με την Ευρώπη;

den-fovamai

Θα φύγω θα πάω να ζήσω στο εξωτερικό. Στην Ευρώπη. Στη Γαλλία στην Γερμανία … κάπου που να έχω μέλλον

Πόσες φορές δεν το ακούσαμε τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή από «καταβολής κόσμου» το ακούμε, αλλά αυτή την τελευταία 5ετία έχει πάρει άλλες διαστάσεις η πρόθεση αλλά και η πραγματοποίησή της.

Κατάγομαι από μια πόλη πανέμορφη, παραθαλάσσια, πόλη των τεχνών, των γραμμάτων, του πολιτισμού, με ήλιο λαμπερό, έντονο γαλανό ουρανό, καθαρή, ζεστή, φιλόξενη. Την Πάτρα. Φυσικά και ακόμα διατηρεί ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά, όμως εδώ και 20 χρόνια, αυτή η πολυαγαπημένη πατρίδα δεν κατάφερε να κρατήσει στην αγκαλιά της τα ίδια τα παιδιά της. Εργασιακά. Δουλειές πουθενά. Φύγαμε.

«Ξενιτευτήκαμε», έτσι δηλαδή το νιώθουμε εμείς οι Πατρινοί. Οπότε μια ιδέα της ξενιτιάς την έχω. Και όταν την ακούω την κατανοώ.

Τώρα λοιπόν φεύγουν όλοι…όλοι όσοι μπορούν. Όσοι θέλουν να προοδεύσουν. Όσοι θέλουν να αγωνιστούν και να απολαύσουν τους καρπούς του αγώνα τους . Γιατί σαν την Πάτρα, τώρα, η Ελλάδα είναι που δεν μπορεί να «κρατήσει» τα παιδιά της.

Η Ελλάδα;; Όχι μόνο. Πλέον πάρα πολλοί άνθρωποι ξενιτεύονται. Δυστυχώς έφτασε να θεωρείται μικρός ο λόγος της ξενιτιάς για την εργασία. Για σπουδές. Πλέον κόσμος κι από άλλες χώρες του πλανήτη, φεύγει γιατί ξεριζώνεται. Εκδιώκεται. Προσπαθεί να αποφύγει τον πόλεμο και τον θάνατο.

Χιλιάδες ψυχές φτάνουν τους τελευταίους μήνες στα νησιά μας. Όχι για να μείνουν αφού γνωρίζουν ήδη πως η Ελλάδα ακόμα και για εμάς δεν είναι αρκετή, και θέλουν να φτάσουν πιο βαθιά στην Ευρώπη. Σε χώρες που χρόνια τώρα κρατούν τα σκήπτρα της «ανάπτυξης» της προόδου και της «καλύτερης ζωής».

Αγγλία Γερμανία Γαλλία. Μερικές , οι βασικές από αυτές. Εκεί θέλουν να φτάσουν οι βασανισμένες ψυχές. Από την Συρία το Πακιστάν το Αφγανιστάν την Ινδία…. Θαλασσοδαρμένοι Θαλασσοπνιγμένοι….

Ακολουθούν το όνειρο.

Μα πόσο όνειρο είναι πια, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις; Τρομοκρατία. ISIS. Ισλαμιστές φανατικοί και ακραίοι, εκφοβίζουν και απειλούν. Σκοτώνουν. Πολίτες μέσα σε θέατρα της Ευρώπης, σε καφέ, σε στάδια. Μέσα στην «καρδιά» της Ευρώπης. Πολίτες φιλήσυχους. Νομοταγείς. Συνάνθρωπους .

Αυτό το «θα φύγω θα πάω στα ξένα να σπουδάσω να εργαστώ» …πόσο όνειρο παραμένει;; Πόσο ελπίδα και στόχος;

Τις προάλες μια φίλη σχεδίαζε να εγκατασταθεί στην Γερμανία για ένα διάστημα. Λόγω εγρασίας. «που θα πάω τώρα;; Βρήκα περίοδο να φύγω..» μονολογεί τρομαγμένη.

Ο εφιάλτης ρίζωσε στην καρδιά της Ευρώπης. Στην καρδιά όλων μας. Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, μας κλόνισε. Μας συγκλόνισε.

Να μπω στο μετρό; Να πάω θέατρο; Γήπεδο; Να βγω από το σπίτι μου;

Αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις των Γάλλων πολιτών. Ευρωπαίων πολιτών. Αυτές είναι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό όλων όσων παρακολουθούν τα τελευταία 24ωρα τις εξελίξεις.

Μήπως είναι πρωτοτυπία η τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι; Όχι. Δεν είναι.Κανείς δεν θα ισχυριστεί Κάτι τέτοιο. Κανείς δεν ξεχνά ή δεν κλείνει τα μάτια στον τρόμο μέσα στον οποίο ζουν στην Παλαιστίνη. Στη Βηρρυτό. Στη Ν. Αφρική. Σε πολλές ακόμα γωνιές του πλανήτη.

Αλλά αυτή η νέα περιοχή που επέλεξαν οι γνωστοί άγνωστοι τρομοκράτες για να εξελίξουν τις δρασεις τους, μας πλήγωσε βαθιά. Πιο βαθιά επειδή μας προσέγγισε γεωγραφικά. Πολιτισμικά. Όχι γιατί είναι διαφορετικός ο πόνος και ο τρόμος από αυτόν που βιώνουν δεκαετίες τώρα σε άλλα σημεία του κόσμου μας. Αλλά γιατί είναι εκεί που σπουδάζουν δεκαετίες τώρα τα παιδιά μας. Γιατί είναι εκεί που ονειρευόμασταν να ταξιδέψουμε ρομαντικά και όμορφα όσοι δεν είχαμε πάει. Η΄ γιατί είναι εκεί που περάσαμε υπέροχες στιγμές όσοι καταφέραμε να κρατήσουμε στην μνήμη μας την επίσκεψη στο Παρίσι της ασφάλειας, του ρομαντισμού , των τεχνών και του έρωτα.

Μας τρόμαξε, μας τάραξε , μας δίχασε η τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι. Τα κράτη της Ευρωπαικής οικογένειας, το ένα μετά το άλλο, συσκέπτονται για να αποφασίσουν αν θα κλείσουν άμεσα τα σύνορά τους.

Αν θα μοιραστούν μαζί μας τους πρόσφυγες, τους μετανάστες που κατά χιλιάδες φτάνουν τώρα που μιλάμε, στα νησιά της Ελλάδας , με σχέδια να φτάσουν στην πιο εύπορη Ευρώπη.

Αν θα ρισκάρουν να δεχτούν στην καρδιά τους άλλους πιθανούς τρομοκράτες, λίγους , ανάμεσα στους πολλούς πονεμένους και κατατρεγμένους ανθρώπους, αλλά ικανούς να σκορπίσουν τον εφιάλτη.

Πιο όμορφο από τον έρωτα τον ίδιο είναι το φλερτ. Αυτό το προκαρταρτικό σημείο που ονειρεύεσαι και προσεγγίζεις την ΙΔΕΑ. Δειλά, με χτυποκάρδι, με όνειρα, με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη.

Πάει. Αυτό το χαμόγελο έσβησε. Μετά τον τρόμο στον οποίο ζει το Παρίσι τα τελευταία 24ωρα, χάθηκε η δυνατότητα να φλερτάρουμε με την Ευρώπη. Να προσεγγίσει όποιος ενδιαφέρεται , την πιθανότητα να φτάσει και να ενταχθεί στην Ευρωπαική οικογένεια. Πουθενά πια δεν θα είμαστε ασφαλής όσο κάποιοι μας απειλούν με πόλεμο…με χημικό, βιολογικό πόλεμο. Με βόμβιστές ακραίους καμικάζι. Φανατικούς άνδρες και γυναίκες που έχουν παρεισφρύσει στις ζωές μας.

Πάει το φλέρτ με το όνειρο. Με μια Ευρώπη των λαών. Η μία χώρα μετά την άλλη συσκέπτεται σχεδιάζοντας να σταματήσει να βοηθά. Να αφήσουν στην Ελληνική «αποθήκη» τον κόσμο που τα βάσανα της ζωής έφεραν μέχρι την πόρτα μας. Να μην δεχτούν να μοιραστούν τον ανθρώπινο πόνο.Επειδή κάποιοι τον εκμεταλεύτηκαν και αποδεδειγμένα μέσα από την καρδιά της Ευρώπης, χτυπούν και πληγώνουν.

Το φλερτ αντικαταστάθηκε με τον εφιάλτη. Σταδιακά,πιθανώς να μεταλλαχθεί σε πείσμα και αγανάκτηση. Πως δεν θα μας πτοήσει ο τρόμος και ο εκβιασμός. Πως οι ζωές μας θα κρατήσουν το όνειρο ζωντανό.

Για την ώρα, παγώσαμε.

Μέχρι νεοτέρας…

Γράφει η δημοιογράφος Ζωή Αρβανίτη

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 125 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)