Δεεεν υπάρχουν ηγέτες πια!

zhteitai_hgeths

Υπήρχαν άραγε ποτέ;
Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο «καυγάς».
Όλοι πλέον βρισκόμαστε σε ένα πολύ καλό επίπεδο γνώσεων σε ότι αφορά στην πολιτική. Έχουμε διαθέσει το τελευταίο διάστημα, ώρες και μέρες πολλές, παρακολουθώντας ειδήσεις, είτε στην τηλεόραση είτε στο διαδίκτυο για να μαθαίνουμε τις εξελίξεις που διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας και το μέλλον μας.

Ηγέτες ξεχωρίζαμε και χαρακτηρίζαμε όσους μας ενέπνεαν και μας οδηγούσαν στο δρόμο που χάραζαν, μεταδίδοντάς μας το πάθος το δικό τους.

Το κυριότερο όμως στο τώρα, είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πως συζητάμε. Ναι συζητάμε. Εκεί που είχαμε «χαλαρώσει» με τα σήριαλ, με την Λάμψη, με το καφέ της Χαράς, τον Dr House και το Greys Anatomy… ναι τα γνωστά, το ξέρω πως τα θυμάστε… τώρα μιλάμε. Μέσω διαδικτύου κυρίως. Είναι ανέξοδο σχετικά και βολικό. Συζητάμε, μοιραζόμαστε πληροφορίες, συγκρίνουμε και κρίνουμε.

Αναλύουμε, διαφωνούμε, ψάχνουμε και συνήθως καταλήγουμε στην εξής χιλιοειπωμένη φράση: -«Δεεεν υπάρχουν ηγέτες πια…» -«πού είναι ένας Ανδρέας… πάει.. δεν ξανάρχονται τέτοιοι άνθρωποι». Το έχετε «πάθει» κι εσείς έτσι δεν είναι;

Συστάσεις φυσικά δεν χρειάζεστε. Ξέρετε ποιον Ανδρέα εννοούν. Και αν έχεις τον χρόνο και τη διάθεση, ξανακούς για τα πλήθη ψηφοφόρων που τον ακολουθούσαν σε όλη την Ελλάδα…για τους φλογερούς λόγους του, που ξεσήκωναν τον κόσμο σαν ροκ σταρ σε συναυλία των sixties.
Τελικά όμως τι είναι αυτό που ισχύει; Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν ηγέτες πια; Υπήρξαν ποτέ;
Εγώ θα τολμήσω μια σκέψη. Τονίζοντας πως σε κάθε τι σημαντικό η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.

Ηγέτες ξεχωρίζαμε και χαρακτηρίζαμε όσους μας ενέπνεαν και μας οδηγούσαν στο δρόμο που χάραζαν, μεταδίδοντάς μας το πάθος το δικό τους. Δεν θα κρίνουμε εδώ αν και τί ήταν σωστό. Αλλά μπορούμε να κάνουμε μια παρατήρηση. Ποιοι ήμασταν το 1974 όταν ο «Ανδρέας» (ας χρησιμοποιήσουμε το πιο συχνό παράδειγμα «Ηγέτη» ) ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ; Όταν η πολιτική ζωή του τόπου πέρασε σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών και δημοκρατικής διοργάνωσης; Τι ήμασταν; Ήμασταν κουρασμένοι και βασανισμένοι πολίτες μετά από μια δικτατορία. Με ελάχιστες έως καθόλου δημοκρατικές ελευθερίες. Και τότε, ήρθε και μίλησε και έπραξε: δημιουργώντας το ΕΣΥ και το ΑΣΕΠ. Νομιμοποιώντας τον πολιτικό γάμο. Καθιερώνοντας την ισότητα των δύο φύλων και τόσα ακόμα, μακρυνά, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για την Ελληνική κοινωνία, επιτεύγματα.

Γι αυτό, δεν βρίσκουμε, δεν πιστεύουμε, σε ηγέτες, πια. Υπάρχουν. Μπορεί να είναι ήδη «στο πολιτικό γίγνεσθαι», αλλά για όλους εμάς τους παθόντες, πιο εύκολα περνάει μια καμήλα, από το μάτι μιας βελόνας, απ ότι ένας νέος πολιτικός, από την έγκρισή μας.

Πώς να μην τον αγκαλιάσει ο λαός; Ένας λαός που δεν είχε το διαδίκτυο, την τηλεόραση με τα τόσα κανάλια, τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τις πολυάριθμες εφημερίδες για να ενημερώνεται; Που όση ενημέρωση είχε ήταν σχεδόν παντελώς ελεγχόμενη;
Σήμερα, αγαπημένε μου συνομιλητή, που κάθε φορά μου φωνάζεις «δεεεν υπάρχουν ηγέτες πια», σκέψου τι έχουμε διεκδικήσει, τι έχουμε μάθει, τι έχουμε κατακτήσει;
Και τελικά δεν είναι οι πληροφορίες, αυτές που μας έχουν κάνει πιο δύσπιστους. Είναι η ίδια η ζωή, οι εμπειρίες, οι επαναλήψεις, τα ίδια λάθη των πολιτικών , και η ίδια καραμέλα στα χείλη τους, «θα» αλλά όταν έρχεται η ώρα τους, «…».

Γι αυτό, δεν βρίσκουμε, δεν πιστεύουμε, σε ηγέτες, πια. Υπάρχουν. Μπορεί να είναι ήδη «στο πολιτικό γίγνεσθαι», αλλά για όλους εμάς τους παθόντες, πιο εύκολα περνάει μια καμήλα, από το μάτι μιας βελόνας, απ ότι ένας νέος πολιτικός, από την έγκρισή μας.
Οπότε…μάλλον δεν είναι πως δεν υπάρχουν, αλλά πως, δεν «βλέπουμε» πουθενά, ηγέτες, πια.


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 103 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)