Βρε, μήπως είναι κολλητικό;;

aspro-mauro-provato

«Έχει ο καιρός γυρίσματα», «κύκλους κάνει», «μην κάνεις ότι δεν θέλεις να σου κάνουν», «όπως στρώσεις θα κοιμηθείς», «ότι σπείρεις θα θερίσεις».

Και  πολλές άλλες παροιμίες και γνωμικά του κατά τα άλλα σοφού λαού μας (σε όσα δεν αφορούν στην πολιτική), μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν αυτό που μας ξανασυμβαίνει.

«Οι άλλοι φταίνε», «δεν θα σας μοιάσουμε», «θα σκίσουμε», «θα πατάξουμε», «θα προστατέψουμε»… και πολλές άλλες υποσχέσεις που δόθηκαν για να διαφοροποιηθούν από την δεδομένη εδώ και δεκαετίες πολιτική «σειρά».

«Πρώτη φορά αριστερά»,  ακούμε, είτε στα σοβαρά ,είτε μέσα σε χιλιάδες ανέκδοτα.  Μια αριστερά που κέρδισε (δις) στην πλειοψηφία του, τον Ελληνικό λαό. Και που (δις) παραπατάει μεταξύ αποτυχίας και προδοσίας.

Πιθανώς οι περισσότεροι  Ελληνες  την Παρασκευή το βράδυ..σίγουρα ένας, δυο, από κάθε οικογένεια, παρακολούθησαν  στην Βουλή, την συνεδρίαση της ολομέλειας…την μεταμεσονύκτια. Όλοι αγωνιούσαμε για το αποτέλεσμα και ευχόμασταν έστω σε αυτό το σημείο να υπάρξει συμφωνία.

Και παρά την ταλαιπωρία και τους μισοκοιμισμένους στα έδρανα πολιτικούς  μας, νιώσαμε υπερήφανοι που πρώτη φορά (δυστυχώς που δεν έχει ξαναγίνει και ελπίζω να το ζούμε συχνά στο εξής) συνεννοήθηκαν διακομματικά οι Βουλευτές, οι υπουργοί και οι αρχηγοί των περισσότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων μας, και ΣΥΜΦΏΝΗΣΑΝ για το καλό της πατρίδας μας!

Μια συμφωνία που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές και την ιδεολογία  της κυβέρνησης μας, αλλά που για χάρη του λαού, και προς τιμήν τους, πήραν το πολιτικό ρίσκο να τα παραμερήσουν.

Όμως τι είναι αυτό που δείχνει να συμβαίνει παράλληλα με αυτή την ιστορική στιγμή;  Ένα φτάρνισμα…ένα βηχάκι…μήπως είναι ίωση;  Μήπως είναι τελικά κολλητική, αυτή η διαίρεση του κόσμου που ακροβατεί εδώ και αρκετές μέρες μεταξύ σε ένα ΝΑΙ και ένα ΟΧΙ.

Ναι ή Όχι στην Ευρώπη , Ναι η Όχι στο Ευρώ, Ναι η Όχι στην πρόταση Γιουνκέρ…τώρα Ναι ή όχι και ανάμεσα στους βουλευτές της ίδιας κυβέρνησης. Της δικής μας.

Αν ζητούσαμε τη γνώμη της γιαγιάκας μου,  πιθανώς θα σχολίαζε ως εξής, μουρμουρίζοντας νευριασμένη: «έπαθαν ότι έκαναν παιδάκι μου». «Χώρισαν στα δύο τον λαό χωρίς λόγο, και τώρα τους γυρίζει μπούμερανγκ». Εντάξει…ίσως δεν θα έλεγε μπούμερανγκ η γιαγιά μου, αλλά κάπως έτσι θα μου απαντούσε αν τη ρωτούσα: «τι πάθαμε βρε γιαγιά;; Πάλι στα δύο χωρισμένοι;»

Σίγουρα θα μου πετούσε και ένα «ας προσέχατε …»

Και τώρα που έχουμε την έγκριση της πλειοψηφίας για την πρόταση, και την στείλαμε στους Εταίρους μας, δεν μπορούμε να τους κάνουμε να μας πιστέψουν! Και πώς να το κάνουν άλλωστε. Όταν στην ίδια κυβέρνηση (για να μην το πάω πιο μακριά) είναι, ναι μεν αλλά… είναι παρόντες αλλά ούτε ναι ούτε όχι… είναι γεμάτοι από δηλώσεις της επόμενης μέρας του τύπου: ναι  συμφωνήσαμε αλλά όταν έρθουν τα μέτρα δεν θα συμμετέχουμε στην πραγματοποίηση τους…

Άσπρο λένε οι μεν…μαύρο οι δε , και αν τυχόν συμφωνήσουν οι πολλοί, βρίσκουμε άλλο αντικείμενο να ξαναδιαφωνήσουμε.

Πως θα εμπνεύσουμε  εμπιστοσύνη; Πως θα πάμε ένα βήμα παρακάτω από την «ίωση» που μας ταλαιπωρεί; Πως θα πάρουμε το νέο «φάρμακο» που θα επιταχύνει την «ανάρρωσή» μας, παρότι θα βιώσουμε και κάποιες από τις βαριές «παρενέργειές» του…

Μοιρασμένοι ξανά…

Πρέπει να είναι τελικά κολλητική αυτή η διχόνοια…

Περνάει από το ένα «όργανο» του πολιτειακού μας «σώματος», στο άλλο, με ταχύτητα και είναι τόσο μα τόσο επικίνδυνη.


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 105 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)