SOS!! Eurogroup καλεί δημοψήφισμα!!!

dimopsifisma

Το τελευταίο και πλέον 6μηνο με έμφαση στις τελευταίες 15 ημέρες παρακολουθώ κι εγώ ψυχαναγκαστικά τα νέα, όπως όλοι μας εξάλου… Διάλεξα να μην γράψω κάτι σχετικό όχι γιατί δεν είχα άποψη να εκφέρω αλλά γιατί προσπαθούσα να δω την κατάσταση, όσο μπορώ, πιο αμερόληπτα. Να παρακολουθήσω το τι λέγεται μεταξύ των συμπατριωτών μου, να προσπαθήσω να ταξινομήσω τις σκέψεις μου, να κατανοήσω τις αποφάσεις μου, την εκφορά του λόγου μου και το βάρος αυτών και ναι -δεν ντρέπομαι να το παραδεκτώ- να αποφύγω όσο μπορώ το όποιο bulling που φαίνεται να έχει την τιμητική του τελευταία. Το σκέφτηκα όμως λίγο καλύτερα,  όποτε να’μαι κι εγώ!

Το ξέρω ότι το δημοψήφισμα αυτή την στιγμή μπορεί να μοιάζει χθεσινή μπαγιάτικη φραντζόλα αλλά για μένα από κει ξεκινάει η δική μου ιστορία. Πριν μία μόνο εβδομάδα, που φαντάζει μήνας, κληθήκαμε να λάβουμε μία απόφαση σχετικά με την χώρα μας, κι από κει και πέρα έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα. Κυριολεκτικά όμως! Μέσα σε μία εβδομάδα κατάφερα να τσακωθώ με όλο μου το σόι γιατί ήμουν η μόνη εξ΄αυτών (με εξαίρεση τον παππού μου, αλλά δεν με παρήγορει αυτή η σκέψη αυτή την στιγμή!) που τόλμησα να πω ότι ψήφισα “Ναι”! Κατηγορήθηκα ότι είμαι με το μέρος των βολεμένων, έλαβα περίεργα βλέμματα και καχυποψία και το κυριότερο δεν κατάφερα να εξηγήσω, όχι από έλειψη προσπάθειας, τους λόγους αυτής μου της απόφασης. Όλα αυτά από το οικείο μου περιβάλλον δεν μπορώ καν να διανοηθώ πως θα ήταν η κατάσταση εάν είχα βουτήξει στην λαγουδότρυπα του ίντερνετ!

Και για να εξηγηθώ λίγο καλύτερα: Δεν είμαι με τους βολεμένους, είμαι άνεργη εδώ και 2 χρόνια δουλέυοντας περιστασιακά σε δουλειές όπου έχω βιώσει στο πετσί μου την άθλια αντιμετώπιση του εργατικού δυναμικού από τις εκάστοτε επιχειρήσεις. Δεν είμαι μεγαλοαστή, εισοδηματίας ή σωματέμπορας. Δεν ανήκω σε καμία πολιτική παράταξη και δεν είμαι κατάσκοπος! Δεν ξέρω καν αν είμαι “πεινασμένη καλλιτέχνης” για να το πω και ποιητικά, το μόνο που ξέρω είναι να γράφω αν κι γι΄αυτό έχω αμφιβολίες πολλές φορές! Ψήφισα “Ναι” γιατί πίστευα και πιστεύω ακόμη ότι ήταν το καλύτερο από τα δυό κακά.

Ερχόμαστε τώρα, μία εβδομάδα μετά να δούμε τη “ζημιά” κάναμε σαν ξυπνάμε μετά από βραδιά τρελής κραιπάλης και να ανακαλύπτουμε ξαφνικά ότι στο μεθύσι μας απάνω σκάσαμε 5 ποτήρια και μία μπουκάλα πάνω στο κεφάλι του μπάρμαν! Το κεφάλι μας ακόμη γυρίζει και προσπαθούμε να βρούμε το πάτημά μας και να αναθεωρήσουμε τα χθεσινοβραδινά γεγονότα…

Ψηφίζοντας “Ναι”, ήλπιζα ότι θα βγω “λάθος”. Ότι θα μπορούσαμε να διαπραγματευτούμε καλύτερα τους όρους των χρεών, όπως μας έλεγε η κυβέρνηση. Ότι θα μπορούσαμε να ορθοποδίσουμε μετά από 5 χρόνια άγχους, αβεβαιότητας και κρίσης. Ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να παραμείνει στην Ευρώπη γιατί οι αναλλακτικές είναι άγνωστες και αποτελούν ρίσκο. Αλλά δεν νομίζω ότι το δημοψήφισμα, όπως μας τέθηκε, ήταν η πανάκεια απέναντι στα προβλήματα της χώρας μας. Δεν αμφισβητώ ότι τα δημοψηφίσματα είναι απαραίτητο δημοκρατικό εργαλείο χρήσιμο για να βρει έδαφος η λαϊκή άποψη, λέω ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση απέτυχε τον σκοπό του.

Τελειώνοντας το ένα από τα πολλά πολλά Eurogroup που θα ακολουθήσουν το κλίμα είναι παγωμένο. Η παρουσία της ελληνικής κυβέρνησης σε όλη αυτή την διαδικασία έδειχνε μία αξιοπρεπή εικόνα με δυνατή εξωτερική πολιτική, αντιμετωπίσαμε καλά την όλοι κατάσταση κι εμείς ως Έλληνες. Χαίρομαι να παρακολουθώ απόψεις και σχόλια με θέση και απόψη αντί για σχόλια τύπου “τράβα ψόφα”.

Δεν ξέρω τι μπορεί να μας επιφέρει το άμεσο μέλλον για την χώρα μας. Με αγχώνει, με απελπίζει φορές άλλες πάλι με κάνει να έχω παράλογες σκέψεις και αντιδράσεις, να φωνάζω και να βρίζω, να βλέπω τα πράγματα ψύχραιμα, να πηγαίνω μαζί με το ρεύμα ή αντίθετα. Είμαι όμως αισιόδοξη, όχι γιατί πιστεύω ότι θα φτιάξει άμεσα η οικονομική μας κατάσταση, όχι γιατί η απόφαση του δημοψηφίσματος έκανε τους εταίρους να θέλουν να λάβουν ενεργό ρόλο στην διαχείρηση της χώρας μας και όχι γιατί θεωρώ ότι τα επικείμενα μέτρα θα είναι ευνοϊκά και δίκαια για την χώρα μας. Είμαι όμως αισιόδοξη γιατί μέσα από όλο αυτό ωριμάσαμε σαν λάος, φτάσαμε κοντά στον διχασμό, τσακωθήκαμε και βριστήκαμε, πιστέψαμε και συνομωσιολογήσαμε κυρίως όμως δείχαμε ότι όταν χρειάστηκε πήραμε θέση. Και σαν μετά από νύχτα μεγάλης κραιπάλης πρέπει να σηκωθούμε και να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τα βήματά μας.


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 90 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)