“Τις πταίει” τελικά;

leader11

Στην μπάλα, (το ποδόσφαιρο ντε) στον Στρατό… στους προσκόπους… στις σοβαρές πολιτικές ομάδες, κόμματα, κινήσεις πολιτών… σε κρατικούς και μη οργανισμούς καλά οργανωμένους… σε ιδρύματα, σχολές, επιχειρήσεις, αθλητικούς ομίλους… σε πολυκατοικίες με ενοίκους και διαχειριστή… σε μια ορχήστρα… στα μπαλέτα Μπολσόι… σε ένα πλοίο με πολυμελές πλήρωμα και καπετάνιο, σε ένα αεροπλάνο με 6μελές προσωπικό… την Γενική και Μεγάλη ευθύνη την φέρνει ο «Πιλότος». Την φέρνει ο πιο υψηλά ιστάμενος, ο ενορχηστρωτής, ο διοργανωτής. Αυτός που από την τελική του απόφαση, που έχει σχέση είτε με το οργανωτικό κομμάτι, είτε με τις οριστικές επιλογές «πορείας», κρίνεται το αποτέλεσμα αλλά και οι ζωές όλων. Μέχρι εδώ όλοι συμφωνούμε. Φαντάζομαι.

Εν προκειμένω, το μετά μας ενδιαφέρει. Καλώς ή κακώς σε αυτό βρσκόμαστε.

Τι γίνεται όταν ο εμπνευστής μιας ιδέας, έχει μοιράσει την ευθύνη του και σε άλλους; Έχει φτιάξει υπο-υπεύθυνους, που σε πολλές περιπτώσεις επιτρέπει σχεδόν εν λευκώ να συναποφασίζουν; Να φιλτράρουν γι αυτόν τις πληροφορίες και να του μεταφέρουν μέρος της εικόνας; Πόσοι καλούνται τελικά να την αναλάβουν την δύσμοιρη την ευθύνη, μετά από ένα «κακό» αποτέλεσμα;

Και τι εννοούμε να την αναλάβουν.  Να το αναγνωρίσουν, « Ε… εντάξει έπρεπε να το ΄χω κάνει αλλιώς θα το διορθώσω» και να συνεχίσουν; Να ζητήσουν συγγνώμη; (αν πέσει το αεροπλάνο και σωθεί μόνο ο Πιλότος πόση σημασία έχει η συγγνώμη του;) Να αντικατασταθούν με συνοπτικές διαδικασίες; Να παραιτηθούν με ντόρο;

Κατά τη γνώμη μου όλοι πρέπει με κάποιον τρόπο να κριθούν. Όχι όμως από αυτόν που τους διόρισε, από το «κεφάλι». Αλλά από εκείνους που αποτελούν, τα «πόδια που στηρίζουν», τα «χέρια που κρατούν» και το «σώμα που ενώνει».

Δεν θα υπήρχε «κεφάλι» αν δεν υπήρχαν και δεν συνεργάζονταν όλα τα υπόλοιπα μέρη.

Συμπερασματικά, είναι απολύτως σημαντικό να δοθεί στα «μέλη» η ικανοποίηση ότι μετέχουν ενεργά, συναποφασίζουν, και μοιράζονται τα καλά και τα άσχημα της όποιας απόφασης. Οι μέχρι πρότινος ιθύνοντες… να βγουν μπροστά και πρώτοι να δώσουν τη θέση δίπλα τους ή ακόμα και την δική τους, σε εκείνους που συμπαρέσυραν στις επιπτώσεις των δικών τους επιλογών. Όλοι να μπορούν να κρίνουν όλους στο πλαίσιο της δημοκρατικής πολιτικής ζωής η οποία θεωρείται από πολλούς ότι διανύει την καλύτερη περίοδό της τόσο στη χώρα μας όσο και στο μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη.

Επιτέλους να λειτουργήσει απρόσκοπτα η αξιολόγηση αλλά προς όλους. Δεν υπάρχουν πια «στεγανά» να προστατεύουν κανέναν από τις επιπτώσεις . Ή που θα συγχρονιστούν όλοι σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι ή που θα χάσουμε λεπτά και θα «ξαναφτάσουμε» καθηστερημένοι.

Το παρόν αφορά σε όσους αισθάνονται υπεύθυνοι, σε όσους είναι υπεύθυνοι, σε όσους θέλουν να αναλάβουν ευθύνες.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι μάλλον συμπτωματική.

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 143 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)