Μήπως ήρθε η ώρα να απελευθερωθείς από τις ενοχές και τους φόβους σου;

enohes

Θέλει δύναμη για ν΄ αγνοήσεις τις πεποιθήσεις και τους φόβους. Όμως ειλικρινά όσο τα κουβαλάμε κατορθώσαμε να κρατήσουμε ότι νομίζαμε ιδανικό στη ζωή μας; Με λίγα λόγια, μήπως μας προσπερνά η ευτυχία γιατί δεν την αντέχουμε;

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι, το σκοτάδι είναι βαρύ! Και τσουπ εδώ γύρω κι εγώ να γράφω! Τι έχουμε σήμερα ως θέμα; Την ελευθερία! Θηλυκή και μεταξένια. Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι; Πετάμε σκουπίδια που υπάρχουν για χρόνια στοιβαγμένα μέσα μας; Ξεφορτωνόμαστε κάθε σαβούρα αυτοκριτικής; Όχι πάντα! Συνήθως κουβαλάμε βαρίδια στα ποδαράκια μας. Είναι το ευκολάκι του νου για να μην πάμε παρακάτω. Υπάρχει ένα βήμα υπέροχο.

Ονομάζεται απελευθέρωση! Αφήνεις το παρόν να σου μιλήσει. Σταματάς το μπρος πίσω κι απλά μένεις στο τώρα. Ιδανικό και δίκαιο. Το μοναδικό μονοπάτι που σε σπρώχνει στην αθωότητα. Δίχως φόβους, δίχως ενοχές, δίχως και πεποιθήσεις. Κοιτάς μόνο το εδώ!

Έχουμε λοιπόν ωραιότατες τοποθετήσεις εγκεφαλικής παράνοιας για να μην βλέπουμε την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας. Επίσης, ακούμε φωνούλες στο μυαλουδάκι μας που φωνάζουν δυνατά και τρανταχτά “πρέπει”, “όχι” και “μη”. Κι όλα αυτά, για να μην ξεφύγουμε κι αισθανθούμε την μοναδική κι αληθινή υπεροχή της ελευθερίας.

Είμαι ελεύθερη; Είστε ελεύθεροι;

Είμαστε άνθρωποι, υπόλογοι και υπολογίσιμοι μόνο για την τροφοδοσία του εξαναγκασμού του αδύναμου κι αδύνατου στατικού ατόμου. Είμαι αυτή που θέλω να ζήσω ήσυχη, ήρεμη κι αισιόδοξη.

Σας διαβεβαιώνω πως υπάρχουν στιγμές, έστω κι αν είναι ελάχιστες που το βιώνω. Τότε φωνάζω “ναι” στη χαρά.

Σήμερα άκουσα τη φωνή της ψυχής μου να μου λέει “σώπα”. Κοίταξα το παρόν κι ένιωσα ευτυχισμένη.

Κατάλαβα μια στάλα εμένα και θυμήθηκα ποια είμαι. Γιατί με τρομάζουν τόσα πολλά; Γιατί έχω αγωνίες; Γιατί πολύ απλά κι απλούστατα, φοβάμαι μήπως χάσω αυτό που με τόσο κόπο κατέκτησα. Γιατί φοβάμαι μη μου λείψει ότι με ευχαριστεί. Όμως αν ζω τρομαγμένη, δε χαίρομαι. Αν ζω με περιορισμούς, δε νιώθω. Δεν έχει σημασία, τι θα πουν οι άλλοι, πως θα με κρίνουν και πως θα πράξουν. Θέλει δύναμη για ν΄ αγνοήσεις τις πεποιθήσεις και τους φόβους. Όμως ειλικρινά όσο τα κουβαλάμε κατορθώσαμε να κρατήσουμε ότι νομίζαμε ιδανικό στη ζωή μας; Με λίγα λόγια, μήπως μας προσπερνά η ευτυχία γιατί δεν την αντέχουμε;

Γράφει η Άννα Βεντούρα

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 301 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)