Πως να αντιμετωπίσετε την κρίση της μέσης ηλικίας

man-puzzled_660

Τα 40 και τα γύρω γύρω από αυτά έτη, είναι μια κρίσιμη ηλικία. Αυτό είναι κοινώς αποδεκτό. Ακόμα θυμάμαι που γελούσα πριν από κάποια χρόνια όταν το κοριτσάκι μου, από άλλη μάνα και άλλο πατέρα, αλλά δικό μου παιδί το εννοώ (η κολλητή της κόρης μου) ερχόταν σπίτι και στην τρυφερή ηλικία των 17 μου παραπονιόταν ότι ο μπαμπάς της, 40άρης – 45άρης τότε, πήρε σπόρ αμάξι, ξεκίνησε να αθλείται, αγόρασε εφηβικά φούτερ, βάζει ζελέ και αφρούς πριν βγει, αρώματα και δαχτυλίδια, και τον συναντάει σε στέκια φοιτητικά, που πηγαίνει και εκείνη με την παρέα της.

Το παιδάκι μου βρισκόταν σε σοκ και παρότι την λυπόμουν και προσπαθούσα να της συμπαρασταθώ, γελούσα με την καρδιά μου. (Επειδή θα το διαβάσεις μικρέ μου άγγελε, να ξέρεις, …ακόμα γελάω!!)

Τί λένε όμως. Πρόσεχε με τι γελάς , μην το πάθεις.

Και το έπαθα. Κρίση μέσης ηλικίας για τους άντρες. Ή αλλιώς, ανδρική κλιμακτήριος. Και όλοι σχεδόν οι φίλοι μου είναι στην «κατάλληλη» αυτή ηλικία.

Τρέλες τρελές! Νέο σπορ αμάξι.Τατουάζ, η πρόθεση ισχυρή να φτάσουν μέχρι αυτό. Μπάλα, μα όχι, όχι μόνο όταν παίζει η ομαδάρα με μπύρες και πίτσες, αλλά να γίνουν οι ίδιοι ποδοσφαιριστές ή μπασκετμπολίστες-ξεχνώντας την υποβόσκουσα οσφυαλγία.

Μαραθωνοδρόμοι στα 40, ε, μέχρι τα 60 και Ολυμπιονίκες-με μηνίσκο στο δεξί και ένα πακέτο τσιγάρα τη μέρα.

Και να, τα φοσφοριζέ τισέρτ , τα κολάν ή τα αθλητικά σορτσάκια το καταχείμωνο και τα σπορτέξ τύπου Μέσι.

Να αλλάζουν τα μαλλιά τους (ή ότι έχει απομείνει από αυτά) και παράλληλα να αλλάζουν και την γκαρνταρόμπα τους. Εφαρμοστά κλαρινογαμπρικά παντελόνια και πόλο μπλουζάκια…καλοσιδερωμένα να ντρέπεσαι που τα κοιτάζεις.

Ναι μην το φοβάστε. Κρίση μέσης ηλικίας το λένε. Μπορώ αν θέλετε να «κρύψω» το «μέσης» , αν σας αγχώνει να το διαβάζετε δηλαδή.

Λίγες πληροφορίες για την ιστορία . Τον όρο «κρίση μέσης ηλικίας» τον επινόησε ο Elliott Jacques το 1965, αλλά η φράση «κρίση μέσης ηλικίας» μπήκε στην καθομιλουμένη στα τέλη της δεκαετίας του 70 με το βιβλίο του Daniel Levinson «Οι εποχές της ζωής ενός ανθρώπου».

Ο Levinson πίστευε ότι οι κρίσεις μέσης ηλικίας εμφανίζονται μεταξύ 40 και 45 (αν και νεότερες έρευνες την τοποθετούν από τα 35 έως τα 45 έτη-ανδρικά). Σύμφωνα με αυτόν, για τους περισσότερους άνδρες, η ζωή κινείται τόσο γρήγορα που όταν βρουν χρόνο να κοιτάξουν προς τα πίσω, σε ότι ήδη έχει περάσει, διαπιστώνουν ότι έχουν χάσει την ευκαιρία να κάνουν όσα ήθελαν. Αυτή η συνειδητοποίηση, τους προκαλεί κατάθλιψη, άγχος, πιθανώς απελπισία και μια έντονη επιθυμία του «τώρα ή ποτέ»!

Και κάπου εδώ, θα περάσουμε στο πιο καλό κομμάτι . Στα συμπτώματα.

Μετά από μια μικρή έρευνα , στο διαδίκτυο, τα συμπτώματα που επιβεβαιώνουν ότι ο αγαπημένος φίλος σας, αδερφός σας, σύζυγος και πατέρας των παιδιών σας, «μπήκε στην κρίση της μέσης ηλικίας», είναι συγκεκριμένα, και απολαυστικά να τα διαβάζεις.

Ψάχνει λοιπόν, διαρκώς αφορμές για καυγάδες.Συμπεριφέρεται σαν άλλος άνθρωπος.Αδιαφορεί για τα παιδιά (χωρίς να σημαίνει πως δεν τα λατρεύει). Δεν του αρέσει η δουλειά του.Ονειρεύεται αντί για αμάξι ένα σκάφος (ασχέτως αν μπορεί να το αποκτήσει). Αλλάζει κούρεμα, χτένισμα , ξεκινάει δίαιτα και γυμναστική. Λέει σε όλους πόσο αποξενωμένος νιώθει με την συντροφό του.Χρειάζεται χρόνο να σκεφθεί. Χρειάζεται περισσότερο «χώρο».

Θέλει κάτι αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι.

Ναι ξέρω ξέρω. Δύσκολο να τα βλέπετε γραμμένα αγαπητοί μου φίλοι . Όσο για τις γυναίκες αναγνώστριες.

Κορίτσια Don t Panic. Υπάρχει αντιμετώπιση.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς Gay Counter και Pat Gaudette, στο βιβλίο τους «Πώς να επιβιώσετε από την «κρίση μέσης ηλικίας» του συντρόφου σας», η κάθε κρίση πάντα αποτελεί μια καλή ευκαιρία για ωρίμανση έστω και καθυστερημένη. Επιγραμματικά οι συμβουλές τους είναι οι εξής: Πιθανώς νιώθουν αληθινά γκλωβισμένοι και ο «θυμός» τους είναι ένας τρόπος να «σκεπάσουν» τον φόβο τους. Κάντε λίγο πίσω, και μην δείχνετε τον πανικό σας. Μια μικρή αυτοκριτική και επανέλεγχος των δικών σας ευθυνών, συναισθημάτων και αναγκών θα ήταν καλή (Θέλετε να μείνετε να δώσετε μάχη για να είστε μαζί, μήπως κάνατε κι εσείς λάθη κτλ).

Μην παίρνετε καμία απόφαση εν θερμώ.

Βρείτε συναισθηματικό καταφύγιο και μην παίρνετε τον ρόλο του κυμματοθραύστη.

Κάντε ξεκάθαρο ότι δεν είστε εσείς ο στόχος.

Προτείνετε να πηγαίνετε βόλτες (συχνά οι άντρες μιλούν πιο εύκολα όταν είναι δίπλα παρά όταν είναι κατά πρόσωπο με κάποιον).

Δείξτε πως νοιάζεστε και ότι γνωρίζετε πως νοιάζεται κι εκείνος για εσάς.

Να τους θυμίζετε συχνά πως είστε στην ίδια πλευρά.

Μοιραστείτε το «θέμα» με φίλους ή συγγενείς και ζητήστε τη βοηθειά τους.

Αντιμετωπίστε την κατάσταση με χιούμορ, χωρίς να νιώσει πως τον κοροιδεύετε για το καινούργιο μποξεράκι με την τίγρη που πρόσφατα αγόρασε.

Αποδεχτείτε πως και στις «καλύτερες» οικογένειες , υπάρχουν κρίσεις.

Αν και προσπάθησα να δώσω μια ανάλαφρη ίσως και αστεία χροιά στην παραπάνω περιγραφή του όρου «κρίση μέσης ηλικίας» , οφείλω να τονίσω το εξής. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος κατάθλιψης για όσους μπήκαν και διανύουν αυτή την ηλικιακή περίοδο της ζωής τους και παρουσιάζουν τις πιο πάνω ή κάποιες από αυτές τις αλλαγές στη συμπεριφορά τους. Η γνώμη κάποιου ειδικού ίσως να είναι η καλύτερη βοήθεια, όπου τα πράγματα δεν είναι εύκολο να αντιμετωπισθούν.

Μα το κυριότερο κατά τη γνώμη μου παραμένει Το ζύγισμα. Μην ξεχνάτε να «ζυγίζετε» και εσείς οι γυναίκες για τον εαυτό σας, αλλά και να τους βοηθάτε κι εκείνους να «ζυγίζουν», για το τί είναι πραγματικό, τί σημαντικό και τί αυτό που, είτε αξίζει να παλέψουμε για να κρατήσουμε, είτε να αφήσουμε πίσω και να προχωρήσουμε.

Μια δεκαετία είναι (πάνω κάτω) . Θα περάσει.

Γράφει η Ζωή Αρβανίτη

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 1.769 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)