Η ζωή έχει το χρώμα που της δίνουμε

paper-571938_1920

Μια μεγάλη παρέα μαζευτήκαμε την περίοδο που πρωτογευτήκαμε τα capital controls, σε ένα φιλικό σπίτι. Το κλίμα ήταν βαρύ παρά την όποια διάθεσή μας να το ελαφρύνουμε και να περάσουμε καλά. Οι συζητήσεις κινήθηκαν γύρω από αυτό το θέμα και κάθε προσπάθεια να ξεφύγουμε από αυτό στέφθηκε με πλήρη αποτυχία.
Μέχρι που το κουδούνι χτύπησε και μια γυναίκα, λίγο πάνω από τα τριάντα, έκανε την εμφάνισή της. Το κλίμα μέσα στο σπίτι άλλαξε σε λίγα λεπτά. Με ένα ανεξάντλητο χαμόγελο στα χείλη και μια λίστα θεμάτων, άσχετων ως προς την δική μας δυστυχία, η Ρεα γέλαγε συνεχώς και όλοι γίναμε μέρος της δικής της παρέας που γέλαγε και συζήταγε τα πιο απλά πράγματα, ξεχνώντας για λίγο την σκληρή πραγματικότητα.

Όταν μετά από ώρες συζήτησης και γέλιου, μείναμε μόνες μας να μλάμε, βγήκε σχεδόν αυθόρμητα από το στόμα της: «Θα μας βλέπει κανένας τώρα και θα λέει αυτοί δεν πάνε καλά. Με τέτοια προβλήματα και εκείνοι γελάνε σα να μην έχει συμβεί τίποτα.» Η αλήθεια ήταν ότι όσοι μας έβλεπαν, πριν από λίγο είχαν μοιραστεί μαζί μας την ίδια ευδαιμονία. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα τους φαινόταν περίεργο γιατί ήταν πηγαίο, αυθόρμητο, λες και για κείνες τις ώρες ήμασταν εμείς χωρίς τα προβλήματά μας.

Την ρώτησα πως το κάνει αυτό. Πως καταφέρνει να επηρεάζει έτσι τους ανθρώπους, να τους κάνει πιο ευτυχισμένους, πιο ανάλαφρους. Δεν ήμουν η πρώτη που της το ρώταγε αυτό. Χρόνια ανεργίας είχε γευτεί η Ρεα, πολύ πριν όλοι οι άλλοι βιώσουν την οικονομική ανησυχία. Πολλές δυσκολίες την δοκίμασαν και θέματα υγείας διαδέχτηκαν τα προβλήματα. Τώρα που όλοι βίωναν την οικονομική κρίση, εκείνη ήταν βήματα μπροστά. Το είχε ζήσει σε όλη του την έκταση και το είχε επεξεργαστεί.

«Όταν τα έχεις γευτεί όλα αυτά, καταλαβαίνεις ότι το σημαντικό είναι να τα αντιμετωπίζεις όλα με χαμόγελο. Έφτασα σε ένα σημείο να μη με νοιάζει πόσο χειρότερο θα γίνει αλλά ό,τι κι αν ερχόταν εγώ θα ένιωθα ευτυχισμένη με αυτά που έχω, με τους φίλους και την κάθε στιγμή μας. Με το χαμόγελο τα πάντα είναι καλύτερα. Είμαι σίγουρη ότι πολλοί με θεωρούν περίεργη που χαμογελάω συνέχεια και διακωμωδώ τις συμφορές που μας βρίσκουν. Αλλά η αντίθετη συμπεριφορά δεν μπορεί να με βοηθήσει με κανέναν τρόπο.»

Τον μονόλογό της διέκοψε ένας καλεσμένος που πριν φύγει πέρασε να μας χαιρετίσει. Γέλια δυνατά γέμισαν και πάλι τον χώρο. Ραντεβού για την επόμενη συνάντηση (όχι του αέρα αλλά συγκεκριμένα), και θερμοί εναγκαλισμοί μεταξύ ανθρώπων που είχαν γνωριστεί λίγες ώρες πριν.

«Με θεωρώ πολύ τυχερή», είπε η Ρεα. «Αλλάζοντας τον τρόπο που αντιμετωπίζω τα πράγματα, άλλαξε όλη η ζωή μου προς το καλύτερο. Παρά τις δυσκολίες της ζωής, είμαι ευτυχισμένη. Και μαζί με μένα και όλοι όσοι γνωρίζω.»

«Γέλα!», μου είπε «και μη σταματήσεις ποτέ να το κάνεις αυτό. Η ζωή είναι άδικη και δύσκολη. Μάθε να είσαι ευτυχισμένη!»

Η ζωή έχει το χρώμα που της δίνουμε γι’αυτό και είναι στο χέρι μας αν θα είναι γεμάτη γέλια και θετικότητα ή αρνητική στάση και θλίψη.

Γελάστε, διακωμωδήστε τις δυσκολίες που δεν ξεπερνιούνται γιατί δεν είναι στο χέρι σας.

Η δική σας ζωή τι χρώμα έχει;

Γράφει η Λυδία Ψαραδέλλη lydiapsaradelli.gr

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 470 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)