Είμαι παιδί σημαίνει….

paidi_zwgrafizei

Μια μέρα παίζαμε με την ανιψιά μου και κατά λάθος σκουντήξαμε το τραπέζι. Αμέσως έπεσε ένα κουτάκι με αναψυκτικό. Σε δευτερόλεπτα μέσα άρχισε να εκσφενδονίζεται ανθρακικό προς όλες τις κατευθύνσεις. Στα ρούχα μας, στο πάτωμα, στους τοίχους.

Η μικρή φώναζε:

-Μπαίνει στο μάτι μου.

Χοροπηδούσε αλλά δεν προλάβαινα να ασχοληθώ μαζί της.
Πανικόβλητη έτρεχα να πιάσω το κουτάκι και να μαζέψω τα ασυμμάζευτα. Το ανθρακικό έμπαινε και στο δικό μου μάτι αλλά δεν με έπαιρνε να φωνάξω, έπρεπε να συμμαζέψω.

Η μικρή ρώταγε:

-Πώς έγινε αυτό;

Και εγώ δεν είχα χρόνο να απαντήσω.
Με βοήθησε και εκείνη στο καθάρισμα και αφού τελειώσαμε καθίσαμε και οι δύο ανακουφισμένες κάτω (ή μάλλον νόμιζα πως ήμασταν και οι δύο ανακουφισμένες…).

Αν αφήσουμε τα παιδιά να μας διδάξουν τη μαγεία που κρύβει η απλότητα της ζωής, τότε ίσως καταλάβουμε γιατί συμβαίνει αυτό που είχε πει ο Jim Rohn: «Τα παιδιά είναι περίεργα. Τα παιδιά παρατηρούν τα μυρμήγκια, ενώ οι ενήλικες τα πατούν».

Τότε ακούω την καταπληκτική ατάκα της μικρής:

-Πώς το έκανες αυτό; Μαγικό; Κάντο πάλι!

Για αρκετή ώρα έμεινα αποσβολωμένη και την κοίταζα.
Αλλά μετά σκέφτηκα: ναι ήταν μαγικό αυτό που συνέβαινε!
Μόλις είχαμε ξεμπερδέψει από το καθάρισμα του «μικροατυχήματος» και η μικρή ζητούσε να επαναληφθεί.

Αυτό σημαίνει «είμαι παιδί».
Να πέφτω, να σηκώνομαι και να ζητάω πάλι.
Να μου συμβαίνουν ατυχήματα μικρά και να το διασκεδάζω.
Να βλέπω τη μαγεία κρυμμένη σε όλα τα πράγματα.
Να κάνω τη ζωή μια παιδική χαρά.
Να κάνω τη στιγμή ένα λούνα παρκ.
Να κάνω τη ζημιά ανέλπιστη χαρά.
Να διψώ για ένα «κάντο πάλι».

Αν αφήσουμε τα παιδιά να μας διδάξουν τη μαγεία που κρύβει η απλότητα της ζωής, τότε ίσως καταλάβουμε γιατί συμβαίνει αυτό που είχε πει ο Jim Rohn: «Τα παιδιά είναι περίεργα. Τα παιδιά παρατηρούν τα μυρμήγκια, ενώ οι ενήλικες τα πατούν».

Ποιος είναι άραγε ο πιο περίεργος; Τα παιδιά που παρατηρούν και απορροφούν κάθε ενέργεια αυτού του κόσμου ή εμείς που τρέχουμε να ποδοπατήσουμε τις ευθύνες για να προλάβουμε;

Ποιος ήταν ο πιο σοφός στο παραπάνω περιστατικό; Το παιδί που χοροπηδούσε από χαρά για το ξαφνικό γεγονός και ζητούσε να το κάνουμε ξανά ή εγώ που νόμιζα πως χοροπηδούσε επειδή το ενοχλούσε το ανθρακικό και έτρεχα να καθαρίσω χωρίς να δίνω σημασία στη στιγμή;

Ποιος είναι άραγε ο πιο περίεργος; Τα παιδιά που παρατηρούν και απορροφούν κάθε ενέργεια αυτού του κόσμου ή εμείς που τρέχουμε να ποδοπατήσουμε τις ευθύνες για να προλάβουμε;

Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, απλά θα καθόμουν κάτω και θα λουζόμουν στο ανθρακικό μαζί με το παιδί.

Έτσι, για να θυμηθώ τι σημαίνει να είμαι και πάλι παιδί.


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 478 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)