Εσύ, ποιόν λύκο ταϊζεις;

Εσύ, ποιον λύκο ταϊζεις

Ένα βράδυ, ένας γέρος Ινδιάνος της φυλής Τσερόκυ, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

“Γιε μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας.
Ο ένας είναι το Κακό.
Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό.
Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία”.
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
“Ποιος λύκος νικάει;”…
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκυ απάντησε απλά:…”Αυτός που ταΐζεις.”

Η μάχη που γίνεται μέσα μας είναι διαρκής και σκληρή. Εν τέλει, αυτό που υπερτερεί, μας χαρακτηρίζει. Σε μια κοινωνία που πλήττεται καθημερινά από άδικες αποφάσεις που μας αφορούν, φτώχεια και δυσκολίες που κανένας δεν θα ήθελε να τον δοκιμάζουν καθημερινά, το ανθρώπινο γένος καλείται να διαλέξει δρόμο μέσα από πιο σκληρές διαδικασίες.

Πως μπορείς να κατακρίνεις τον άνεργο πατέρα που πεινάει η οικογένειά του και επιλέγει να κλέψει; Γνωρίζω ότι αυτή μου η τοποθέτηση θα συναντήσει αντιδράσεις. Δυο μέτρα, δυο σταθμά σε όλα τα σημαντικά θέματα της ζωής μας. Δυο δρόμοι μπροστά του να διαλέξει: διαρκής αγώνας για να βρεθεί ένας τίμιος τρόπος να αποκτήσει μερικά ευρώ για να ζήσει την οικογένειά του ή η κλεψιά μπροστά στην πιθανότητα να πεθάνει από ασιτία η οικογένειά του. Δυο και οι θέσεις που θα πάρουν όσοι κρίνουν την πράξη του.

Η δική του επιλογή ανάμεσα στο καλό και το κακό είναι ένα μικρό παράδειγμα επιλογών που καλούμαστε να κάνουμε στην ζωή μας. Αποδεδειγμένα όμως, η συμπεριφορά κάποιου μπορεί να λάβει ποικίλους χαρακτηρισμούς. Να δικαιολογηθεί από κάποιους και να κατακριθεί από τους υπόλοιπους.

Τι ορίζει το καλό και το κακό; Βρίσκουν εφαρμογή τα στενά πλαίσια ερμηνείας που όλοι γνωρίζουμε; Είναι η κλεψιά στην δεδομένη περίπτωση δείγμα κακού χαρακτήρα;

Ο ινδιάνικος μύθος βάζει κάποια όρια μεταξύ καλού και κακού. Αυτά που είναι και κοινωνικά αποδεκτά σαν τέτοια.

Αλλά πως επιλέγει κάποιος τον δρόμο που θα τον χαρακτηρίζει;

Επιστήμονες μετά από χρόνια ενασχόλησης με το θέμα, τοποθετούνται ξεκάθαρα ορίζοντας ότι ο άνθρωπος μπορεί να παραμείνει “καλός” κρατώντας αποστάσεις από πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους που μπορούν να τον οδηγήσουν σε πράξεις που θα τον κάνουν “κακό”.

Μπορεί να είναι η φυγή η λύση για να διαφυλάξεις την καλοσύνη σου, τις ηθικές αξίες και την γαλήνη που χρειάζεται για να συνεχίσεις τη ζωή μέσα σε επιτρεπτά, από την κοινωνία, πλαίσια;
Κοινωνικά πειράματα απέδειξαν ότι σε πολλές περιπτώσεις ο άνθρωπος σαν μονάδα αρνείται να δράσει, παρά μόνο όταν πολλοί συνάνθρωποί του δράσουν. Έτσι, πολλές φορές για να κάνεις το καλό, χρειάζεσαι μια μικρή ψυχολογική ώθηση από τους γύρω σου.

Σε ένα πείραμα από τα συγκεκριμένα, σε δρόμο με πυκνή κίνηση, ένα αυτοκίνητο “χτυπάει” έναν πεζό. Όλοι παγώνουν. Κανένας δεν πλησιάζει. Όλοι παρακολουθούν από μακριά, αδυνατώντας να κάνουν το πρώτο βήμα. Όταν άνθρωπος της επιστημονικής ομάδας κάνει το πρώτο βήμα και πλησιάζει τον πεζό, που είναι τεχνητά αιμόφυρτος στο δρόμο, όλοι οι μάρτυρες του ατυχήματος, ενεργοποιούνται ώστε να έρθει σύντομα η αστυνομία και το απαραίτητο ασθενοφόρο ενώ πολλοί βοηθούν στις πρώτες βοήθειες. Μια καλή πράξη μπορεί να ενεργοποιήσει πολλές άλλες.

Οι ισχυρές ηθικές μας αξίες, δικλείδες ασφαλείας, η ενσυναίσθηση, η ανατροφή μας αλλά και αυτό που κρύβουμε βαθιά στην καρδιά μας μας βοηθάει να μην ακολουθούμε σε αντίστοιχες άσχημες πράξεις. Η επιστημονική ομάδα δικαιολόγησε ότι πολλοί άνθρωποι που επιλέγουν το καλό έναντι του κακού, σκέφτονται ότι δεν θα ήθελαν να συμβεί το ίδιο κακό σε εκείνους και για αυτό το λόγο μένουν μακριά από τέτοιες πράξεις. Το κυριότερο εύρημά τους όμως ήταν ότι η ενσυναίσθηση είναι το δυνατότερο στοιχείο που κρατάει μακριά τους ανθρώπους από το να κάνουν κακό σε άλλους.

Ενσυναίσθηση (< εν + συναίσθηση) είναι ένας όρος που έχει αναλυθεί και σημαντικοί ψυχολόγοι έχουν ασχοληθεί μαζί της. Εν ολίγοις, αφορά την ικανότητα του ανθρώπου, χωρίς να χάνει την ατομικότητά του, να παίρνει το ρόλο του άλλου, να μπαίνει στην θέση του.

Αποδεδειγμένα λοιπόν, η ενσυναίσθηση είναι ένα στοιχείο που μας βοηθάει να επιλέγουμε τον δρόμο του καλού.

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι ο ισχυρότερος λόγος για τον οποίο επιλέγουμε το καλό έναντι του κακού είναι γιατί μας νοιάζει να είμαστε καλοί. Μας ενδιαφέρει να προσφέρουμε στους γύρω μας τη χαρά και να κάνουμε πιο εύκολη τη ζωή τους, ενώ γνωρίζουμε πόσο σημαντικά είναι τα συναισθήματά τους. Γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία, κάνουμε πιο όμορφη την δική μας ζωή, γιατί προσφέρουμε στην ψυχή μας αυτό που έχει ανάγκη.

Εσύ, ποιο δρόμο επιλέγεις;

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 266 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)