Η ψυχολογία του… ανέργου

neos-anergia

Η ανεργία ως έννοια στην Ελλάδα του σήμερα, έχει περισσότερες διαστάσεις από κάθε άλλη χρονική και ιστορική στιγμή. Πέρα από την προφανή έλλειψη εισοδήματος, την σταδιακή απώλεια οποιουδήποτε αποθέματος και την καταφυγή σε συγγενείς και φίλους για οικονομική υποστήριξη, η απουσία εργασιακής απασχόλησης αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα προσβολής της ψυχικής μας υγείας.

Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών αδιαμφισβήτητα μας επηρεάζει όλους. Το ίδιο και η ανεργία. Κι αν κάποιος έχει ακόμη την δουλειά του, είτε πασχίζει διπλά πλέον να τη διατηρήσει με οποιοδήποτε προσωπικό κόστος, είτε βιώνει την ανεργία έμμεσα, μέσω των ανθρώπων που σχετίζεται και συμβιώνει.

Πλέον η λέξη ανεργία δεν είναι συνώνυμη με την προσπάθεια εισόδου ενός νέου ανθρώπου στην κατακερματισμένη αγορά εργασίας, αλλά αφορά όλους μας, οποιοδήποτε στάδιο του εργασιακού μας βίου κι αν διανύουμε. Η κινητικότητα και η ανάγκη για εξεύρεση ακόμη και μιας πρόσκαιρης εργασίας, έχει μετατρέψει τον σύγχρονο άνεργο σε πολυπράγμονα κυνηγό κενής θέσης, κάνοντας τον να αλλάζει πια όχι μόνο πολλές δουλειές, μα και πλείστα και αρκετά διαφορετικά εργασιακά αντικείμενα.

Όλα αυτά όμως κατάφεραν να επιφέρουν έντονα και καίρια πλήγματα στην ψυχολογία μας. Η απώλεια της εργασίας δημιούργησε το αίσθημα της ενοχής, της ματαίωσης, του θυμού που σε αρχικό στάδιο αποτελούν γενεσιουργές πηγές έντονης ανησυχίας, άγχους κι εκνευρισμού. Σε δεύτερο χρόνο όμως οδηγούν σε ψυχιατρικές διαταραχές όπως η κατάθλιψη και σε αρκετές και γνωστές πλέον περιπτώσεις στην αυτοκτονία.

Η ανεργία πλέον έχει αποκτήσει στάδια. Στο αρχικό στάδιο ως νέος άνεργος σοκάρεσαι με το γεγονός, είσαι συναισθηματικά ασταθής, όμως δεν απελπίζεσαι, ανασυγκροτείσαι και προσπαθείς. Στο δεύτερο στάδιο βιώνεις καθημερινά τις δυσκολίες εξεύρεσης δουλειάς και βλέπεις τις προσπάθειες σου να αποτυγχάνουν μία προς μία. Έτσι λοιπόν στο επόμενο και τελευταίο στάδιο, φαίνεται να έχεις δύο επιλογές. Είτε να προσαρμοστείς στην νέα καθημερινότητα και να προσπαθήσεις να εκλογικεύσεις αυτό που σου συμβαίνει, είτε να κάνεις κακό στον εαυτό σου και να ασθενήσεις.

Υπάρχει όμως και μία Τρίτη επιλογή. Η σωστή ενημέρωση. Η ανάγκη για συνεχή και διαρκή πρόσβαση στην επαγγελματική πληροφόρηση. Θέλει λίγο παραπάνω ψάξιμο πριν απογοητευτούμε και νοσήσουμε από ανεργία. Είναι δύσκολο κι επίπονο. Όμως, ο επανασχεδιασμός της προσωπικής μας σταδιοδρομίας και η εξεύρεση εναλλακτικών και επιθυμητών λύσεων θα μπορέσουν έστω πρόσκαιρα να απαλύνουν αυτόν τον πόνο. Πια η μονιμότητα, η συλλογική σύμβαση, ο ένας και μοναδικός εργοδότης δεν υπάρχουν.

Αυτά είναι όσα μπορούμε να κάνουμε εμείς από την μειονεκτική και εξ ορισμού περιορισμένη πλευρά μας. Τα υπόλοιπα θα πρέπει να τα μεριμνήσει το κράτος και οι αρμόδιοι για την εργασία και την απασχόληση φορείς. Κι αυτό για να μην μετατραπούμε σ’ ένα γένος ψυχολογικά νοσούντων ανέργων, που θα έχουν χάσει τις αξίες και τις ομορφιές της ζωής, λόγω ανθρωπιστικής και οικονομικής κρίσης, πριν προλάβουν να τις ζήσουν.

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 1.049 φορές, 2 επισκέψεις σήμερα)