“Πόσο βρεγμένο αυτό το παιδικό μου μαξιλάρι…”

153323-400x299-teen-sleeping

Πόσο βρεγμένο αυτό το παιδικό μου μαξιλάρι… πόσο πόνο αυτά τα ανέμελα μου χρόνια! Και πόσο κρυφά όλα! Αν ρωτήσεις δεν ξέρουν αν πόνεσα… δεν έμαθαν! Δεν ήθελα να μάθουν…

Ένιωσα ανθρώπους να μην θέλω να λένε πατέρα μου τι κάνεις; ένιωσα τηλέφωνα να μην θέλω να χτυπάνε και να λένε μπαμπάς! Ένιωσα αδικία, γιατί όχι εγώ; γιατί εγώ ποτέ δεν τον είδα; ένιωσα πως θα ήθελα αναμνήσεις, πόσο τρελό! Σαν να ζητούσα λίγο πόνο ακόμα…

Έκλαψα πολύ! 
Ένιωσα μοναδική!
Ένιωσα πως κάνεις δεν άντεχε να ακούσει τον πόνο που κρύβω, αλλά τον έκρυβα. Κάθε μέρα ξεγελούσαν τα γέλια μου, ξεγελούσαν γιατί, όταν το βράδυ όλοι κοιμόντουσαν, εγώ έκλαιγα!

Μέχρι και πριν 1 καλοκαίρι… κατάθλιψη το λένε, πόνο το λένε, εγώ θα το πω άρνηση πραγματικότητας… τι απαίσιο συναίσθημα να πηγαίνουν κάποιοι σπίτι να δουν τον μπαμπά τους, κι εγώ στον τάφο; τι άσχημη στιγμή να ξυπνάω με κλάματα στον ύπνο μου; τι ντροπή, να πω πως δεν ζει, γιατί θα με λυπηθούν; τι αμήχανη στιγμή να μιλήσω για αυτό και να τρέμει η φωνή μου σαν ψάρι, πριν ξεσπάσω σε λυγμούς!

Πόσο βρεγμένο αυτό το παιδικό μου μαξιλάρι… πόσο πόνο αυτά τα ανέμελα μου χρόνια! Και πόσο κρυφά όλα!
Αν ρωτήσεις δεν ξέρουν αν πόνεσα… δεν έμαθαν! Δεν ήθελα να μάθουν… πόσο εγωιστική αυτή η ερώτηση: γιατί σε μένα; γιατί από τώρα; γιατί να μην είναι εδώ να έχω την δύναμη του;

Πολύ πόνο ξέρω… αγγίζει την μιζέρια! Κι αυτό το ξέρω… ένιωσα πιο δυνατή από ποτέ στα καλά μου και αδύναμη τόσο στα κακά μου! Ήμουν κακή παρέα πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν έλεγα γιατί. Έρωτα τον έλεγα! Στεναχώρια ακόμα και πόνο στην κοιλιά! Ναι γιατί όλα αυτά είναι ασήμαντα μπροστά σε αυτό…

Όλα άλλαξαν με τον καιρό! Τα όνειρα έγιναν δύναμη, δύναμη πως με βλέπει και τον κάνω περήφανο κάθε μέρα… κάθε φορά είναι το πρώτο μπράβο που ακούω! Η ντροπή, μου έφυγε και το λέω με δύναμη, δεν έχει πεθάνει απλώς έφυγε… Έτσι λέω!

Όλα μοιάζουν καλύτερα από όταν εκτίμησα ότι είχα γύρω μου… κλαις γιατί; έχασες έναν, κέρδισες δύο! Εκείνη την βλέπεις; ακόμα για εσένα παλεύει… από μικρή για εσένα παλεύει! Άρχισα να την αγαπάω κι άλλο… θυμό δεν ένιωθα πια! Αν η ζωή μου ήταν… δεν είναι! Ο φόβος είναι δύναμη πια… άλλοι τους χάνουν και τους δύο! Άλλοι τους έχουν, αλλά είναι κακοί… εμένα έφυγε και είμαι ακόμα περήφανη για αυτόν! Κοίταξα αυτόν τον φόβο μου πια στα μάτια… σκότωσα κομμάτια του εαυτού μου! Βλέπεις είχα μάθει να ζω με αυτήν την μιζέρη πτυχή του εαυτού μου… τα βρίσκαμε! Πλέον δεν τον θέλω… ο εαυτός αυτός με αδικεί, κλαίω για ότι έχασα και χάνω ότι έχω!

Δεν μου αξίζει! Κι αν με πλήγωσαν εκείνοι, δεν θα με πληγώσω εγώ!

Πάω τον βλέπω… ξέρω είναι καλά, γιατί τον κάνουμε περήφανο! Αγάπησα κι άλλο τον αδερφό μου… αγάπησα κι άλλο τον πατριό μου, αγάπησα κι άλλο τον ετεροθαλή αδερφό μου, αλλά πιο πολύ από όλους, αγάπησα την μάνα μου!

Κλαίω, δεν λέω πως δεν κλαίω, αλλά κλαίω για να παίρνω δύναμη…

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 186 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)
  • nansy123

    ωραίο το νόημα σε γενικές γραμμές αλλά το συντακτικό του κειμένου είναι “του σκοτωμού” – με το συμπάθιο…