Μοιράσου και την καρδιά, όχι μόνο το κρεβάτι

solo-de-guitarra

Κάποτε ήξερες ν’αγαπάς. Πάει καιρός βέβαια, σχεδόν δεν το θυμάσαι.

Δε θυμάσαι πως είναι να ζεις μέσα σε μια σχέση. Να δίνεις, να δίνεσαι, να εξωτερικεύεις, να μοιράζεσαι. Τον εαυτό σου, το χρόνο, τις σκέψεις, τα αισθήματά σου.

Κάποτε πίστευες ότι ο έρωτας κρατά για πάντα. Το πάντα βέβαια για σένα, κράτησε λίγο.

Ίσως και να φταις εσύ που χωρίσατε. Ίσως μόνο αυτή, που βρήκε άλλον. Συνήθως φταίνε και οι δύο. Που θεωρούν τα πράγματα δεδομένα, που αφήνουν τη ρουτίνα να φάει όμοια με σαράκι τον έρωτα. Γιατί καλή η αγάπη, αλλά θες και τον έρωτα. Ιδίως όταν είσαι νέος και βράζει το αίμα σου.

Έμεινες μόνος. Κι αποφάσισες πως αυτό είναι το καλύτερο. Προστασία απέναντι στις πληγές που μπορεί να έκλεισαν, αλλά η θύμισή τους ήταν εκεί. Σαν την πέτρα που πέφτει στη λίμνη, ταράζει το νερό για λίγο και μετά αποσύρεται στο βυθό.

Όλα επανέρχονται στην αρχική, φαινομενική ισορροπία τους, αλλά η πέτρα μένει πάντα εκεί.

Άλλαξες. Όσοι σε ήξεραν, το είδαν. Ο τρυφερός, διαχυτικός, δοτικός σύντροφος, έγινε μονάδα.

Μόνο για την πάρτη του. Με αλλεργία στις δεσμεύσεις. Να περνάμε καλά σήμερα.

Για το αύριο βλέπουμε.

Επιφάνεια, χαλαρότητα και πολλά κρεβάτια. Δίχως νόημα, δίχως συναίσθημα, μόνο με ένστικτο. Εκείνο το ζωώδες ένστικτο που σε ρίχνει στο στρώμα και σου κλείνει τα μάτια. Αγκαλιάζεις ένα γυμνό κορμί, ανεξαρτήτως αισθητικής, δίχως πρόσωπο. Ονόματα να διαδέχονται το ένα το άλλο, δίχως να στέκονται για πολύ καιρό. Δίχως βέβαια και να σε νοιάζει. Ανάγκη βιολογική, όπως το φαγητό.

Δεν είναι ότι δε βρήκες την κατάλληλη. Δεν έψαξες. Λειτούργησε το αμυντικό τείχος της δήθεν αυτοπροστασίας σου κι εκμηδένισες τα πάντα.

Και δεν είναι ότι δεν πέρασαν γυναίκες που άξιζαν τον κόπο. Γυναίκες που σου δόθηκαν ολοκληρωτικά, ελπίζοντας πως εκείνες θα καταφέρουν να τρυπήσουν την άμυνά σου. Γυναίκες που είδαν πίσω από τη δήθεν άνεση και σ’ερωτεύτηκαν. Γυναίκες που έφυγαν απογοητευμένες όταν συνειδητοποίησαν ότι θα ήταν πάντα μονάδες κι όχι η μονάδα, η μία.

Πόσα κρεβάτια θα μοιράσεις ακόμη; Πόσο συναίσθημα θα καταπνίξεις; Πόσες φορές θ’απαρνηθείς τον εαυτό σου εξαιτίας των παλιών πληγών; Πόσους ανθρώπους θα πληγώσεις ως αντίποινα για εκείνες τις πληγές που χρεώθηκες εσύ; Πόσο ακόμη θα εθελοτυφλείς λέγοντας ότι μπορείς και μόνος σου;

Δεν μπορείς μάτια μου. Γιατί η μοναξιά δεν αντέχεται.

Η απέραντη μοναξιά του να συναναστρέφεσαι ένα σωρό κόσμο κι όμως να είσαι μόνος.

Να μην έχεις να μοιραστείς τις σκέψεις, τους φόβους, τις βαθύτερες επιθυμίες κι όλα όσα κουβαλάς μέσα σου.

Αξίζει για μια παλιά πληγή τόση μοναξιά; Εγώ λέω όχι. Βλέπεις ο εαυτός μας αξίζει πάντα λίγο παραπάνω απ’όλα τα υπόλοιπα. Κι αυτό δεν είναι εγωιστικό, είναι απλά ζήτημα επιβίωσης κι αυτοπροστασίας.

Με πλήγωσες, έμεινα μόνος, επούλωσα τις πληγές μου και προχώρησα παρακάτω.

Ότι και να συνέβη, πέρασε, το κλείσαμε στο χρονοντούλαπο και πάμε παρακάτω. Για το καλό όλων μα κυρίως του εαυτού μας.

Ο έρωτας γεννήθηκε για δύο. Αλήθεια πατροπαράδοτη κι αξία αναντικατάστατη.

Άσε λοιπόν τις διακηρύξεις υπέρ της ανεξαρτησίας και της ελευθεριότητας των ηθών και των “σχέσεων” και κάνε κανένα κρεβάτι σωστό.

Έρωτα κι όχι σεξΑπό σεξ βρώμισε ο τόπος, τον έρωτα ψάχνουμε ανεπιτυχώς.

Ν’ανατριχιάζεις πριν καν σ’αγγίξει ο άλλος. Να πλαγιάζεις με το κορμί που ποθεί το είναι σου. Να μη βιάζεσαι να σηκωθείς και να φύγεις. Να μένεις για εκείνη την αγκαλιά με το ένα χέρι και το τσιγάρο με το άλλο. Για τα βλέφαρα που βαραίνουν και δε σε νοιάζει αν θα κοιμηθείς εκεί τη νύχτα.

Γιατί εκεί θέλεις να είσαι και το πρωί. Και κάθε πρωί.

Να κοιτάς τον άλλο και να έχει όνομα και πρόσωπο. Να έχει αξία για σένα. Να νιώθεις πως ήρθε για να μείνει. Αν μείνει, με γεια του με χαρά του. Αν πάλι όχι, με το ζόρι δε θα κρατήσεις ποτέ κανέναν. Δεν έχει ομορφιά άλλωστε έτσι. Τουλάχιστον όμως εσύ, θα έχεις βάλει τα δυνατά σου. Θα είσαι ο άντρας εκείνος που φτιάχτηκες για να είσαι. Ο τρυφερός, ο δοτικός, ο ευαίσθητος. Όχι ο ξενέρωτος, ο γλυκανάλατος, ο καταπιεστικός. Κανείς δε ζήτησε ποτέ κάτι τέτοιο. Μήτε υποστήριξε να κλείσεις τα μάτια και να πάρεις άκριτα ότι βρεις. Η συντροφικότητα είναι υπέροχη, αρκεί να τη μοιράζεσαι με όποιον πρέπει. Με σύνεση, κρίση κι επιλογή. Σωστή ή λάθος, δεν ξέρεις.

Ρίσκο είναι ο έρωτας μάτια μου και καλείσαι να το πάρεις. Ο παππούς μου, έλεγε πως το να βρεις το σωστό σύντροφο, είναι σα να βάλεις το χέρι σ’ένα σάκο με φίδια κι ένα και μοναδικό χέλι. Αν είσαι τυχερός θα τραβήξεις το χέλι. Η “απάτη” είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις εξ’αρχής τι τράβηξες. Αλλά μην αγχώνεσαι και ζήσε το. Για όσο πάει. Μπορεί να ξεπεράσει προγνωστικά και προσδοκίες. Η ορθότητα της επιλογής σου, θα φανεί στην πορεία.

Ταμείο κάνεις πάντα στο τέλος.

Επειδή όμως δεν ξέρεις αν θα υπάρξει τέλος, εσύ φρόντισε να απολαύσεις κάθε στιγμή του ταξιδιού. Εκεί είναι η ομορφιά, το είπε άλλωστε κι ο ποιητής.

Πηγή


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 118 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)