Γεμίσαμε ψυχές που φοβούνται να αγαπήσουν και να αγαπηθούν…

112650

Κι έρχονται κάτι ώρες που αναρωτιέσαι, δε θέλουν να αγαπηθούν; δε θέλουν να νιώθουν τη ζεστασιά να τους κυκλώνει; Γεμίσαμε ψυχές που φοβούνται… φοβούνται να αγαπήσουν, να αγαπηθούν, φοβούνται να εκθέσουν την ψυχή τους… Τους λυπάμαι λιγάκι αυτούς…

Eγώ είμαι αλλιώς… στο άλλο άκρο… δίνω χωρίς να με νοιάζει το αν και το τι θα μου επιστραφεί… κι αυτό πονάει εξίσου… δε μπορώ να κατηγορήσω κανέναν που δεν επέλεξε αυτόν τον δρόμο… είναι ο πιο δύσκολος. Γεμίζεις την ψυχή σου με συναισθήματα για ανθρώπους που το πολύ – πολύ να σε ξεπετάξουν με ένα φτηνό χαμόγελο ψεύτικης ευγένειας… κι αυτό ακόμη για σένα να ‘ναι βάλσαμο στην ψυχή… τι κατάντια!

Μα και πώς να το σταματήσεις; πώς να πεις ”ως εδώ”;

Το λες.. μα η διάρκειά του είναι αμφίβολη… ώσπου να σου δείξει τη μάσκα του και να σου ξαναχαμογελάσει…

Φτηνά σ’αγαπώ δεν τα ‘θελα ποτέ μου. Να μάθεις να με σέβεσαι γι’αυτό που είμαι. Γι’αυτό που σου δίνω χωρίς να ζητάω τίποτα, χωρίς να ΄χεις κάνει το παραμικρό. Άλλοι παλεύουν χρόνια να το βρουν… να συναντήσουν έναν Άνθρωπο στην πορεία της ζωής τους που να τους χαρίσει απλόχερα λίγη ποσότητα ψυχικής ηδονής… το σώμα χορταίνει… η ψυχή; για πόσο ακόμη θα παριστάνεις τον απελευθερωμένο από όλα αυτά;

Εγώ κι έτσι ακόμη θα ‘θελα να σε κρατήσω… να σε σφίξω στα χέρια μου και να μη σ’αφήσω να φύγεις ποτέ.

Ποτέ. Ποτέ.

Κι ό,τι είναι να συμβεί, να συμβεί σε μένα. Σε σένα όλα τα καλά. Εμένα δε με νοιάζει να υποφέρω λίγο ακόμη… ίσως κάπου εκεί να βρω και τη λύτρωσή μου.

Όχι, μην απορείς… δεν είναι από γενναιοδωρία όλα αυτά, ούτε φοράω τη μάσκα της καλής που θυσιάζεται.

Θα έδινα και τη ζωή μου για σένα, ζωή μου.

Γράφει η Μαρισόφη Αργυροπούλου

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 219 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)