Βγάλε τη μάσκα σου, να σε αναγνωρίσω!

removing-mask

Στάθηκα μπροστά από τόσα πρόσωπα, με κάποια είχα την τύχη να ανταλλάξω και κουβέντες.

Κάποιους τους γνώρισα τόσο που έγιναν άνθρωποι δικοί μου, κάποιοι άλλοι είναι απλώς παρέα και κάποιοι άλλοι μείναν στην αφετηρία.

Αφετηρία, σκεπτόμενη όλη αυτή τη διαδρομή που πρέπει να περπατήσεις πλάι μου και να με κρατάς σφιχτά στα καλά και ακόμα πιο σφιχτά στα άσχημα που θα τύχει να έρθουν, θα είναι τόσα που θα μας φέρουν κοντά και εύχομαι να είναι πιο πολλά τα καλά που θα μας κάνουν ο ένας να νοιάζεται τον άλλον.

Μια ουσιαστική και αληθινή σχέση μεταξύ μας, αυτό μονάχα αρκεί προκειμένου να σε αισθανθώ στο πλάι μου.

Μα, μέσα μου ακούω εκείνη τη φωνή, να λέει φοβάμαι.

Φοβάμαι, γιατί είδα τόσα πρόσωπα να φοράνε καλοφτιαγμένες μάσκες που δεν θύμιζαν ψεύτικοι, είδα τόσους ανθρώπους να αλλάζουν τόσο γρήγορα.

Τόσο γρήγορα, όσο περνάνε από τα αυτιά μου οι λέξεις τους, το καθαρό βλέμμα τους, το έντονο και αυστηρό ύφος τους για να σε πείσουν για την αυθεντικότητα που θέλουν να σου πουλήσουν και εσύ να πεισθείς και να θελήσεις να το αποκτήσεις και να υπάρχει στη ζωή σου.

Πως με πυγμή και τσαμπουκά θέλουν να πείσουν και να πλασάρουν τον εαυτό τους, ως πρόσωπα που τα χαρακτηρίζει η ειλικρίνεια, αλλά κυρίως η σταθερότητα. Σταθερότητα, ειλικρίνεια, λέξεις που επαναφέρουν την ειρωνική όψη του προσώπου μου καθώς πια έγινα δύσπιστη.

Λέξεις με έντονη σημασία και ανεκτίμητες αξίες.

Πιστεύοντας σε άτομα με αξία, κάθομαι τώρα μετά από καιρό πιάνοντας πάλι αυτά τα αναθεματισμένα χαρτιά και εκείνο το στυλό που όλο μου λερώνει τα χέρια, όλο μου αφήνει ανεξίτηλα σημάδια, όπως εκείνοι οι άνθρωποι.

Όλοι εκείνοι, θα τους θυμάμαι ίσως για πάντα.

Θα θυμάμαι πως κλόνισαν την εμπιστοσύνη μου για τους ανθρώπους κι όχι με πράξεις με σκοπό να με πληγώσουν, αλλά με πράξεις τους που φανέρωσε το ποιο είναι το ποιόν τους.

Λυπάμαι, λυπάμαι τόσο σου λέω!

Δεν το αντέχω αυτό, γνώρισα ανθρώπους που μπήκαν στη ζωή μου, έγιναν κομμάτι της καθημερινότητας μου, δειλιάζω αλλά το λέω κομμάτι του εαυτού μου, ένιωσα λέει πως τους ξέρω τόσο καλά, κάθε τους κίνηση μα και τον τρόπο σκέψης και το μόνο που δεν μου πέρασε από το μυαλό ήταν πως το μόνο που ξέρω για εκείνους είναι αυτό που με άφησαν να δω.

Είδα το φως από ένα παράθυρο που άνοιξαν μέχρι εκεί που θέλησαν να ανοίξουν και δεν σου λέω, όλοι έχουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας καλά κρυμμένο να μην το πιάσει κανείς.

Σαν θωρακισμένο κουτί στον πάτο της ντουλάπας, αλλά τα όσα κρύβει δεν αλλοιώνουν αυτό που γνώρισες μέχρι και σήμερα.

Είμαστε αυτό που λέμε πως είμαστε ή καλύτερα αυτό που οι γύρω μας νομίζουμε ότι είμαστε.

Επιφανειακά μιλώντας, χωρίς να εμβαθύνω σε βιώματα θα σου πω πόσο με θλίβει που γνώρισα ανθρώπους να μου φωνάζουν την αγάπη τους, που αυτή η αγάπη μετά από λίγους μήνες πήγε στα σκουπίδια και ανακυκλώθηκε τόσο γρήγορα μαζί με την καρδιά και την ψυχή τους για να πει εκείνο το στόμα με τόση ειλικρίνεια, αυθεντικότητα και έντονο βλέμμα τα ίδια λόγια σε άλλα μάτια.

Τόσο πολύ ντράπηκα για ψέμματα που άκουσα μιας που δεν ντράπηκαν οι ίδιοι που τα είπαν κοιτώντας μέσα στα μάτια.

Και δεν κατάλαβα ποτέ μου, πως το αντέχεις να κοιτάς δύο ματιά που είναι μπροστά σου και να υπερασπίζεσαι το ψέμα σου.

Δεν κατάλαβα καν, γιατί να μην αγαπάς τον πραγματικό εαυτό κάποιου αλλά εκείνον που σου προβάλει για να σε εντυπωσιάσει, μέχρι που βλέπεις πως το περιτύλιγμα ήταν πιο ενδιαφέρον από το περιεχόμενο ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να πιστεύει εκείνος που το είχε στα χέρια του και προσπαθούσε να το κάνει δελεαστικό για να το διαλέξεις. Να το διαλέξεις, λες και είναι οι άνθρωποι και οι ψυχές προϊόντα που θα διαλέξεις το καλύτερο και εκείνο που έχει περισσότερα προνόμια.

Πως να μην ντρέπομαι μετά για ανθρώπους που δεν μου γνώρισαν τους εαυτούς του και ήρθα αντιμέτωπη με δύο πρόσωπα; είναι και εκείνη η βροχή, ο ήχος της μου προκαλεί θυμό τώρα που την ακούω.

Φέρνει στο μυαλό μου και αναμνήσεις, είναι κάποιες στιγμές όμως.
Μονάχα κάποιες, που σαν να τις ξεχώρισε η ψυχή μου, σαν να της μιλούσαν.

Ήτανε τόσο αληθινές που και να παραδεχτείς πως ήταν ψεύτικες, δεν θα σε πιστέψω.

Το ένιωσα, ήταν αληθινό το είδα με τα μάτια μου κι εκείνο τον εαυτό σου τον αγάπησα πιο πολύ από όλα τα προνόμια που δήθεν έδειχνες πως έχεις για να σε διαλέξω.

Εκείνες οι στιγμές σε κάνουν ξεχωριστό και σε ονόμασαν έστω και περιστασιακά άνθρωπο μου.

Έστω κι αν τώρα σκορπίζεσαι και δεν δίνεσαι, εν αντιθέσει με αυτό που μου έμαθες πως είσαι.

Μα για να σου λυθεί η απορία δεν αναφέρομαι σε κάποιον, αναφέρομαι σε όλους όσους με έκαναν να πιστεύω πως αξίζουν τόσα για την προσωπικότητα τους και φεύγοντας από την ζωή μου στον πρώτο κάδο άφησαν εκείνη την προσωπικότητα που θα γοήτευε, όμως τους μοιάζει πιο ενδιαφέρον να αλλάζουν το πρόσωπο τους συχνά.

Τους αρέσει βλέπεις να αλλάζουν, όχι μόνο το έξω τους αλλά και το μέσα τους γιατί ποτέ δεν έμαθαν να το αγαπάνε και να το αγγίζουν με όση τόλμη θέλει.

Έμαθαν να μάχονται για να γίνουν κάτι που δεν θα είναι ποτέ.

Γράφει η Κατερίνα Καραντινάκη

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 408 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)