Τελικά πρέπει να τα δίνεις όλα στον έρωτα;

margarita-kareva-photo-1

Και τώρα θα μπει το εξής δίλημμα…

Να τα δίνεις όλα για έναν έρωτα ή να κρατάς πάντα κάτι λίγο για το εαυτό σου;
Είναι μέγιστο συναίσθημα ο έρωτας.
Να καίγεσαι στη φλόγα ενός πάθους, ενός κάστρου που έχεις μπει βασίλισσα.
Να δίνεις και όμως να μην στερεύεις. Αντιθέτως να ανατροφοδοτείσαι.
Να  γεμίζεις περισσότερη αγάπη.
Να θέλεις μόνο να προσφέρεις χωρίς να σε σκέφτεσαι τι θα λάβεις.
Να εκφράζεις αυτό που νιώθεις με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν είναι υπέροχο;
Δεν είναι υπέροχο να είσαι έξω για ψώνια και το πρώτο που θα σκεφτείς είναι το πόσο ταιριάζει αυτό στην βιτρίνα στο σύντροφο σου;
Να σπαταλάς ένα ολόκληρο απόγευμα χωμένη στην κουζίνα για να ετοιμάσεις ένα ρομαντικό δείπνο για δύο, παρότι είσαι ανεπίδεκτης μαθήσεως μαγείρισσα;
Να ξοδεύεις ένα ολόκληρο μηνιάτικο για να κλείσεις ένα διήμερο με τον αγαπημένο σου μακριά από όλους και όλα;
Δεν υπολογίζεις ούτε χρόνο, ούτε χρήμα, ούτε κάνεις τσιγκουνιές σε συναισθήματα.
Δεν σε νοιάζει να κρατήσεις κάτι για σένα.Θες να μοιραστείς ότι έχεις. Υλικά και ”μη”.
Και αυτά τα ”μη” είναι πιο σημαντικά, πιο ουσιαστικά.
Και εκεί που όλα γύρω σου καταρρέουν σου αρκεί μια τρυφερή αγκαλιά του,ένα χάδι.
Πολύ ουτοπικά;
Και τι γίνεται όταν μπει επίλογος σε αυτό το παραμύθι;
Δεν κατηγορώ εκείνους που κρατούν κάτι για τον εαυτό τους.Που οχυρώνονται πίσω από μια άμυνα.
Ναι υπάρχουν και αυτοί που δεν δίνουν το ”είναι” τους. Είτε από φόβο, είτε από αυτοσυγκράτηση δίνουν στο ταίρι τους με το σταγονόμετρο, ίσως για να μην πληγωθούν, ίσως για να μην εκτεθούν.Ίσως, ίσως, ίσως…
Θα γνωρίσατε κάποια στιγμή στη ζωή σας έναν τέτοιο άνθρωπο.Κάποιον που δεν έλεγε πολλά,που έδινε τα απαραίτητα,που οι παύσεις της σιωπής του ήταν τρόπος έκφρασης.
Που θεωρούσε το σ’αγαπώ υπερεκτιμημένο, ίσως δεδομένο και δεν το σπαταλούσε αφειδώς.
Και πως να τον κρίνεις; Πως να κατηγορήσεις τον τρόπο σκέψης του;
Είναι επιλογή του καθενός θα συμπεριφερθεί σε μία σχέση.Επαφίεται στον καθένα προσωπικά πως θα διαχειριστεί έναν έρωτα,
Το δίλημμα όμως εξακολουθεί να πλανάται και να ταλανίζει το μυαλό μας τα βράδια.
Να είσαι ο εαυτό σου.Να αφήνεσαι ελεύθερος και να είσαι έτοιμος να επωμιστείς την όποια ευθύνη.
Ο έρωτας πονάει….μπορεί και όχι…..
Γράφει η Κέλλυ Μπόζα.

(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 183 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)