«Όσοι αξίζουν είναι εδώ. Οι υπόλοιποι κρυφοκοιτάζουν από την κλειδαρότρυπα.»

Ακούγοντας «Το μέτρημα» της Νατάσσας Μποφίλιου μου ήρθαν στο μυαλό όλοι εκείνοι που έλεγαν πως θα είναι δίπλα μου κάθε στιγμή της ζωής μου και θα με στηρίξουν σε κάθε μου απόφαση. Χα .. Λόγια που κράτησαν για λίγα χρόνια.. Γιατί ως γνωστόν όταν χρειάζεσαι ανθρώπους δίπλα σου σε μια δύσκολη στιγμή σου όλοι εκείνοι που πόνταρες μαζί τους στο «για πάντα» έχουν εξαφανιστεί..
Άλλωστε δεν σε έχουν ανάγκη.. Έπρεπε να το περιμένω.. Άλλωστε από μικρή μου έλεγαν: «Μην ποντάρεις πολλά σε ανθρώπους που ξέρουν να μετρούν ως το 10 …», αλλά εγώ ανεπίδεκτης μαθήσεως. Δεν ήμουν ποτέ καλή στα μαθηματικά και έχανα τους αριθμούς. Ώσπου ‘’έτρωγα’’ τα μούτρα μου και συνέχιζα γεμάτη εσωτερικές πληγές τη ζωή μου.
Και φτου κι από την αρχή. Πάλι εμπιστοσύνη. Πάλι απογοήτευση. Πάλι πόνος. Και όλο να αναρωτιέμαι που έχω κάνει λάθος. Όμως τι τα θες; Έτσι είναι η ζωή. Και φτάνω λοιπόν στο σημείο που αποφασίζω να αλλάξω. Όχι για να αρέσω σε άλλους παρά μόνο στον εαυτό μου. Γίνομαι πιο δυνατή. Πιο σκληρή.
Βάζω τοίχους όχι για να κρατήσω κάποιους έξω από τη ζωή μου αλλά για να δω ποιος θα αγωνιστεί να τους γκρεμίσει. Ανακάλυψα, λοιπόν πως δεν χρειάζονται πολλά προσόντα για να έχεις δίπλα σου αληθινούς ανθρώπους. Ειλικρίνεια. Να δείξεις από την αρχή τον πραγματικό σου εαυτό και άσε τις σάλτσες για τα μακαρόνια.
Έχω κρατήσει λίγους ανθρώπους δίπλα μου. Είναι εκείνοι που με θέλουν όπως ακριβώς είμαι. Με όλες τις ατέλειες, τις τρέλες μου. Άνθρωποι που μου λένε αλήθεια και δεν με χαϊδεύουν γιατί αποσκοπούν σε κάτι.
Σταμάτησα να τρέχω πίσω από τους λάθος ανθρώπους. Ή πιο σωστά κουράστηκα… Αγώνας δρόμου που στο τέλος σε αφήνει λαχανιασμένο και νικημένο… Πλέον λίγοι και καλοί !
“Ο χρόνος μας αλλάζει απ’έξω…Από μέσα μας αλλάζουν οι άνθρωποι”


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 143 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)