Ξεχάσαμε να επενδύσουμε στο συναίσθημα…

thumbnail (1)

Ίσως στον αγώνα δρόμου, προσπεράσαμε και την ευκαιρία της ζωής μας. Δεν κοιτάξαμε ποτέ πίσω να δούμε τι αφήσαμε, οπότε δεν θα μάθουμε και ποτέ, ποιον προσπεράσαμε και δεν του δώσαμε το χέρι μας.

Δεν είμαι ψυχολόγος, οπότε δεν έχω κανένα δικαίωμα να εκφέρω γνώμη που άπτεται της ψυχολογίας. Είμαι όμως παρατηρητής και μπορώ να γράψω για αυτά που συναντάω κάθε μέρα στο δρόμο αλλά και στην κοινωνία των social media, ιδιαίτερα εκεί, που η μοναξιά δεν μπορεί να κρυφτεί! Γιατί τη μοναξιά με όσα χρώματα και να την ντύσεις, παραμένει μοναξιά!

Ναι, απέραντη μοναξιά! Το παρατηρώ εδώ και πολύ καιρό, αλλά για να είμαι ειλικρινής απέναντί σας, χθες το βράδυ, διάβασα το status μιας κοπέλας, το οποίο με καθήλωσε.

‘Εγραφε «το μόνο που ζητάω είναι μια σχέση». Κρατάω την ουσία, όλα τα υπόλοιπα δεν χρειάζεται να τα αναφέρω.

Και σκέφτομαι, πόσοι από μας, μπορεί να αναζητούν το ίδιο πράγμα μέσα από τα social media; Πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη τους να έχουν έναν άνθρωπο δίπλα τους, που δεν διστάζουν να το γράψουν δημοσίως;

Και για να προλάβω την ερώτησή σας, όχι, δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση! Είναι μια περίπτωση ανάμεσα σε εκατοντάδες, μην πω και χιλιάδες αν αναλογιστεί κανείς ότι οι χρήστες του Facebook έχουν ξεπεράσει το δισεκατομμύριο.

Τα συνθήματα των τοίχων, που μιλούν για μοναξιά και χαμένες αγκαλιές, δίνουν και παίρνουν!

Και δεν είναι μόνο τα social media… η ίδια εικόνα επικρατεί και έξω! Αν δω κανένα ζευγαράκι στο δρόμο, αρχίζω να σταυροκοπιέμαι και λέω «να και κάποιοι που είναι ερωτευμένοι, που επενδύουν στο συναίσθημα».

Με αφορμή αυτή την ατάκα, που διάβασα, κάθισα αναπαυτικά στην πολυθρόνα μου και άρχισα να σκέφτομαι τι μπορεί να φταίει… Γιατί τόση μοναξιά; Γιατί τόσοι άνθρωποι μόνοι; Γιατί δεν βλέπεις μια αγκαλιά; Γιατί δεν βλέπεις δύο χέρια να κρατιούνται;

Να σας πω λοιπόν που κατέληξα: στον αγώνα να τα κατακτήσουμε όλα, ξεχάσαμε να επενδύσουμε στο συναίσθημα. Φοβηθήκαμε ότι το συναίσθημα και η αδυναμία μας σε έναν άνθρωπο, θα γίνονταν τροχοπέδη στα μεγάλα μας σχέδια, στην κατάκτηση της προσωπικής μας κορυφής. Ίσως στον αγώνα δρόμου, προσπεράσαμε και την ευκαιρία της ζωής μας. Δεν κοιτάξαμε ποτέ πίσω να δούμε τι αφήσαμε, οπότε δεν θα μάθουμε και ποτέ, ποιον προσπεράσαμε και δεν του δώσαμε το χέρι μας.

Κάναμε έναν αγώνα και για να κόψουμε το νήμα, προσποιηθήκαμε ότι είμαστε από πέτρα, πήραμε τους χαρτοφύλακες άνα χείρας και δεν αφήσαμε το κινητό από το χέρι! Οι ώρες περνούσαν και εμείς χαμένοι στις προσωπικές μας φιλοδοξίες!

Και τερματίσαμε και κατακτήσαμε και γίναμε άριστοι! Και;
Μείναμε στην πρώτη γραμμή και οι περισσότεροι δεν είχαν κανέναν δίπλα τους αλλά και αν είχαν, δεν επένδυσαν συναισθηματικά, για να μην χάσουν όλα τα υπόλοιπα. Και για να μην παρεξηγηθώ, αυτό ίσως δε αφορά στην πλειοψηφία, αλλά αφορά σε μια πολύ μεγάλη μερίδα κόσμου.

Πόσοι γάμοι άρχισαν με ένα χαμόγελο ευτυχίας και κατέληξαν στα δικαστήρια για το διαζύγιο μετά από ελάχιστα χρόνια κοινής συμβίωσης;

Πόσες σχέσεις τέλειωσαν γιατί ο ένας δούλευε πολύ, ο άλλος δεν είχε κατανόηση και χάθηκε η τρυφερότητα και η αγκαλιά;

Τα συνθήματα στο Facebook δεν γράφτηκαν από ρομπότ! Γράφτηκαν από ανθρώπους που μέσα από το μαύρο χιούμορ λένε τις αλήθειες της ζωής τους!

Και ναι, όλα αυτά τα καταλαβαίνεις από μια ηλικία και μετά! Όταν είσαι 25, αυτά που γράφω μπορεί να σου φαίνονται αστεία. Όταν όμως είσαι στα 35 και βάλε, αρχίζεις να καταλαβαίνεις το κενό δίπλα σου!

Και βλέπεις και άλλους που έχουν αυτό το κενό… και ξαφνικά, είστε ένας, δυο, τρεις και τρεις χιλιάδες δεκατρείς.

Και ξαφνικά βλέπεις ότι φοβήθηκες το πιο απλό… να αφεθείς και να αγαπήσεις, να δεχτείς μια μεγάλη αγκαλιά ή να δώσεις μια ζεστή αγκαλιά!

Όπως φοβήθηκες εσύ, φοβήθηκαν και οι άλλοι! Και τώρα μετράμε μονάδες…

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 206 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)