Κάτι σου έμαθε κι αυτή η καταιγίδα…

girl-in-rain-1

Ίσως τον έζησα κι εγώ, αυτόν τον έρωτα!

Αν δε κάνω λάθος είναι κρυμμένος, πίσω από εκείνα τα χαμόγελα στις απρόσωπες  οθόνες, μέσα στην αμηχανία σε εκείνα τα πρώτα ραντεβού, σε εκείνο το ατελείωτο φλερτ που δήθεν δε καταλαβαίνεις.

Έρωτας κρυμμένος, φυλαγμένος καλά, μέσα στα γέλια που σκορπούσες, ως το χάραμα πάνω στους καναπέδες, σε εκείνα τα κόκκινα, όλο υποσχέσεις τριαντάφυλλα που σου χάριζε, ενώ εσύ απλά χαμογελούσες.

Άραγε, τι να είναι πιο όμορφο και πιο παραπλανητικό; -ναι, ναι, παραπλανητικό είπα.

Σου δίνει αυτός ο έρωτας τη δύναμη να συνεχίσεις μεσ΄ τη σχέση, μα σου θυμίζει ένα ξεχασμένο ΕΜΕΙΣ που αδίκως ψάχνεις να το βρείς,  λίγο πριν τους τίτλους τέλους, που έρχονται πριν καλά-καλά το καταλάβεις.

Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι καλέ μου, αγαπάνε και “ξε-αγαπάνε” πριν μάθεις στην αγάπη τους. Μάλλον τους αρέσει τελικά να πονάνε.

Εύκολα χωρίζουν.

Εύκολα ξεχνάνε τις ατελείωτες ώρες που φώναξαν πως σε αγαπούν, τα όνειρα που έκανες μέσα στην αγκαλιά τους, λίγο πριν παραδοθείς στον Μορφέα και στον έρωτα τους. Κάπως έτσι σε αντικαθιστούν, οι άνθρωποι λοιπόν.

Έτσι εύκολα σκορπάνε τους ανθρώπους τους, μα και τους εαυτούς τους. Τους είναι τόσο εύκολο να βάλουν την τελεία, γιατί το να παλέψεις βλέπεις θέλει κότσια, μα κι αγάπη, ανιδιοτελή κι αυθεντική αγάπη.

Όχι εκείνη που σου κρύψανε μέσα σε υποσχέσεις, αλλά εκείνη που σου χάρισαν μέσα σε εκείνα τα χαμόγελα, τις δύσκολες στιγμές που τους χρειάστηκες και έτρεξαν.

Το τέλειο να μην το ψάξεις, δε θα το βρεις. Το αληθινό και το αυθεντικό να ψάξεις.

Μα να θυμάσαι στα μικρά βρίσκεται η μαγεία του έρωτα. Σε εκείνα τα μικρά στην κάθε μέρα σου.

Μια αγκαλιά και ένα χάδι τη στιγμή που όλο θα γκρινιάζεις.

Οι τελευταίες όλο παράπονο ματιές μέσα σε σταθμούς, αεροδρόμια και τρένα.

Αυτά να αγαπάτε! Όμως πριν τους αγαπήσετε, να μάθετε να τους εκτιμάτε.

Ακόμα κι αν φύγουν, κάτι σας έμαθαν και σίγουρα αυτό το κάτι είναι κομμάτι αυτού που είστε σήμερα.

Να είστε περήφανοι για το παρελθόν σας και να αγαπάτε τα λάθη σας.

Μην τον σκεπάσετε με ψέμματα, να του χαρίσετε αλήθειες, ντυμένες με αξιοπρέπεια, γιατί αγαπάτε πιο πολύ τον εαυτό σας. Απλά στο τέλος να θυμάσαι να σε αγαπάς λίγο περισσότερο, γιατί το αξίζεις.

Κι όμως οι έρωτες είναι σαν πουλιά, σαν χειμωνιάσει πάλι μακριά πετάνε. Κι όταν θα περάσεις από εκείνα τα στενά που χάριζες ολόψυχα  χαμόγελα, όταν βρεθείς ξανά κάτω από εκείνα τα μπαλκόνια που σε ξημέρωναν τα φιλιά εκείνου του έρωτα.

Alone-sad-girl-in-rain (1)Όταν ακούσεις εκείνα τα λόγια, που θα σου θυμίζουν τις μίλιες σας, μα και εκείνο το άρωμα που το ερωτεύτηκες,  γιατί εκείνον σου θυμίζει… να σου θυμίσω πως και να γυρίσεις κανένα δε θα βρεις εκεί. Κανένα ίδιο με παλιά, ίδιο με εκείνο το ΕΜΕΙΣ. Ούτε καν εσένα.

Γιατί ο χρόνος κυλάει κι άνθρωποι έτσι έμαθαν να χάνονται και να σκορπάνε. Μόνο ένα να θυμάσαι, να το αγαπάς λίγο παραπάνω το παρελθόν σου κι ας σε πρόδωσε, ακόμα κι αν το πρόδωσες εσύ ο ίδιος, γιατί τα όνειρα είναι για εκείνους που δε θα αγγίξουν ποτέ τις πράξεις.

Είναι κομμάτι του εαυτού σου.

Κάτι σου έμαθε κι αυτή η καταιγίδα…  μα να θυμάσαι, στον επόμενο σταθμό θα είσαι άλλος άνθρωπος, πιο δυνατός και άμα σε κάνουν να γελάς, να τους αγαπάς πιο δυνατά, με όλο σου το είναι.

Μην ξεχνάς πως ο έρωτας θέλει προσπάθεια, όσο τον αφήνεις τόσο σε αφήνει!

Μόνο ο ένας δεν μπορεί να προσπαθεί για εκείνο το ξεχασμένο, αλλά πανέμορφο ΕΜΕΙΣ.

Να τους μιλάτε, να τους αγαπάτε και να μάθετε να παλεύετε μαζί.

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 334 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)