Τα έκρυψες καλά όσα δεν έπρεπε να ξέρω…

Σε ευάλωτες στιγμές, τυλιγμένες με θλίψη, εμφανίστηκες να μου μάθεις να χαμογελάω, να μου χαϊδεύεις το μάγουλο και να μου παίρνεις τα δάκρυα. Μέσα σε προβλήματα να μου δείξεις πως πρέπει να πάρω μόνος αποφάσεις και να βρω λύσεις.

Όλα καλά μα κάτι ξέχασες.

Να μου πεις ποιος είσαι, τι θέλεις εδώ, τι ζητάς από εμένα;

Ήρθες, με έμαθες λιγάκι.. ήθελες να με μάθεις λες, μα ξέχασες να πεις ποιος είσαι.

Αναρωτήθηκα πολλές φορές… έπαιξες καλά τον ρόλο σου- θυμάμαι!

Κάποιον θύμιζες, κάποιον ήθελες να μου θυμίζεις και να μοιάζεις με κάτι όμορφο που περίμενα να έρθει για να του χαρίσω χαμόγελα! Όμως, οι μάσκες έρχεται η μέρα που πέφτουν και σε απογοητεύουν με τον χειρότερο τρόπο… όσοι σε γοητεύουν και πόσο μάλλον κάποιος που ίσως δεν έμαθες ποτέ.

Αυτούς να τους φοβάσαι λίγο. Προστατεύουν καλά τον εαυτό τους.

Νομίζω σε ερωτεύτηκα, μη με ρωτήσεις γιατί- δεν θυμάμαι. Απλά μου χαμογελούσες! Μα το πιο όμορφο ήταν πως σου χαμογελούσα εγώ. Πολλές φορές με έπιασα να ερωτεύομαι ανθρώπους που με κάνουν να γελάω, κι ας ήταν λάθος!

Ο ήχος από τα φιλιά μας ακόμα μου προκαλεί εκείνον τον κόμπο στο στομάχι! Κυλούσαν μέρες και τα τηλέφωνα πια δεν χτυπούσαν, τα χαμόγελα ξεθώριασαν, τα προβλήματα εμφανίστηκαν και απλώνοντας το χέρι μου για να το πιάσεις τραβούσες το δικό σου,  να χαθείς! Σκέφτηκες ποιον βασανίζεις;

Κι αν αυτός που σε νοιάζεται κάποια μέρα σε διαγράψει;

Σε κείνο τον καναπέ σαν κουβάρι πάλι ξάπλωσα και μέχρι να έρθει το πρωί, σκεφτόμουν για τα λάθη μου που σε πήραν μακριά μου…

Καλή παρέα το ξημέρωμα σου λέω!  Απόλυτη ησυχία έξω, απόλυτη φασαρία στο μυαλό μου…

Ήξερες καλά να κρυψεις όσα δεν έπρεπε να δω μα ήρθε η ώρα και για εσένα! Να δω κάτι παραπάνω από τα μάτια σου, που πίστευα μου έδειχναν και την ψυχή σου… οφθαλμαπάτες!!! Πόσες φορές ένιωσες πως στολίστηκαν όμορφα ματιά από ψυχές που δεν θα σε άγγιζαν ποτέ!  Πόσες φορές ήταν ενδιαφέρων εκείνος ο άνθρωπος με τα όμορφα λόγια, που αν άκουγες από άλλον, δεν θα σε άγγιζαν καν…

Καλή βιτρίνα ο λόγος σου, μα και εκείνα τα μάτια σου, τα είχες κρύψει όλα καλά! Εκείνες οι στιγμές που μου μιλούσες σαν να μου ανοίγεις την ψυχή σου, ήταν κι εκείνες στολισμένες σαν τα λόγια σου… εκείνο το βλέμμα σου κάτι μου έκρυβε, αλλά σε ερωτεύτηκα και δεν το πρόσεξα καλά!

Αρκέστηκα στα λίγα που μου χάριζαν πολλά συναισθήματα, μα όταν σε έχασα κατάλαβα πόσο μόνη ήμουν, όσο σε είχα. θα σε ήθελα λίγο πιο αληθινό, κι όταν οι μέρες πέρασαν οι μάσκες έπεσαν, έπεσαν με δύναμη και γίνανε θρύψαλα μαζί με την ελπίδα μου, ότι εσύ θα ήσουν αλλιώς…

Ποιος είσαι, τι θέλεις και τι ζητάς…;

Αν αυτός ο κόσμος δεν ήταν του φαινεσθαι πόσους θα γοήτευες πιστεύεις;

Τα έκρυψες όλα τόσο καλά, δεν ρώτησα να μάθω και πολλά για εσένα, μα σε πρόδωσε ο ίδιος σου ο εαυτός κι ας σε προστάτευσαν τα μάτια σου!!!

Γράφει η Κατερίνα Καραντινάκη

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 248 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)