Το… πτώμα της ελληνικής τηλεόρασης

elliniki tileorasi

«Η ελληνική τηλεόραση είναι νεκρή» μου είπε πριν από λίγες μέρες, σε μία φιλική συζήτηση, ένας άνθρωπος που γνωρίζει καλά το χώρο και μάλιστα έχει διαπρέψει σε αυτόν. Τελικά πρόκειται για ένα πτώμα που σέρνεται και δεν υπάρχει γιατρειά ή για μία κατάσταση που οδηγήθηκε σε αυτό το χάλι γιατί πολύ απλά δεν έγιναν σωστές επενδύσεις όταν έπρεπε;

Στη γειτονική μας Τουρκία οι τηλεοπτικές παραγωγές φέρνουν ένα πολύ δυνατό εισόδημα στη χώρα βοηθώντας έτσι και τη γενικότερη οικονομία. Παράλληλα απορροφούν άνεργους στη βιομηχανία του θεάματος και έτσι καταφέρνουν, παρά τα προβλήματα που έχει η χώρα, να εξασφαλίζουν ένα είδος ευημερίας.

Δεν ανέχομαι να δουλεύω και να μην πληρώνομαι» μου δήλωσε γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου και της τηλεόρασης σχολιάζοντας την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον τηλεοπτικό χώρο

Στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι στον μιντιακό χώρο συνεχώς συρρικνώνονται ενώ για την επόμενη χρονιά το τοπίο είναι θολό. Όχι μόνο γιατί εκκρεμεί το θέμα με τις τηλεοπτικές άδειες που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να έχει τακτοποιηθεί και σε αυτό φέρουν ευθύνη μεγάλη οι πολιτικές ηγεσίες. Είναι θολό και γιατί αν γίνουν νέες παραγωγές, δεν ξεκινούν και με τους καλύτερους οιωνούς αφού και τη χρονιά που τώρα τελειώνει, αρκετοί από τους συντελεστές των τηλεοπτικών παραγωγών έμειναν απλήρωτοι. «Δεν ανέχομαι να δουλεύω και να μην πληρώνομαι» μου δήλωσε γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου και της τηλεόρασης σχολιάζοντας την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον τηλεοπτικό χώρο. Και αν πέρυσι τέτοια εποχή είχε διαφανεί μία αισιοδοξία στον τηλεοπτικό χώρο, με δεκαέξι ολοκαίνουργια σίριαλ που ετοιμάζονταν να βγουν στον αέρα, φέτος κατά γενική ομολογία είναι όλα ρευστά και τίποτα δεν είναι ακόμη οριστικό. Ακόμη και παραγωγές που έχουν πάρει το οκ βρίσκονται στον αέρα! Ποιος φταίει; Μήπως το σύστημα που ακολουθείται στη ελληνική… βιοτεχνία θεάματος;

Πριν από περίπου δύο χρόνια όλοι παραπονιόνταν για τις τουρκικές σειρές που έκλεβαν τις δουλειές από τα ελληνικά χέρια. Και αντί όταν έγινε η επανεκκίνηση να πάρουμε ένα παράδειγμα οργάνωσης από τη γείτονα χώρα, εμείς συνεχίσαμε ακάθεκτοι σε αυτό που ξέραμε πάντα να κάνουμε καλά: την άρπα κόλα. Γιατί με εξαίρεση κάποια προγράμματα (βλέπε Εθνική Ελλάδος που εκεί υπάρχουν διορθωτικές δυνατότητες, αλλά πρόκειται για μία καλοδουλεμένη σειρά), τα υπόλοιπα κινήθηκαν γύρω από τη λογική της προχειρότητας.

Πότε στην Ελλάδα φτιάξαμε ένα πρόγραμμα στοχεύοντας στην εξαγωγή του; Κάποιοι θεωρούν εμπόδιο τη γλώσσα, αλλά κατά την άποψή μου μία καλή παραγωγή δεν έχει τέτοια εμπόδια. Οι Δανέζοι έφτιαξαν ωραίες σειρές και κανείς δεν έδειξε από όσους τις παρακολούθησαν να ενοχλείται από τα δανέζικα, ούτε από τα τουρκικά, ούτε από τα βραζιλιάνικα, ούτε από διάφορες άλλες γλώσσες ξένων παραγωγών.

Όμως μία παραγωγή που στοχεύει και στο κοινό εκτός Ελλάδος έχει απαιτήσεις. Αντί λοιπόν να έχουμε δεκαπέντε σειρές αμφιβόλου ποιότητας γιατί δεν φτιάχνουμε μόνο τρεις ποιότητας; Γιατί δεν ενώνουμε δυνατούς σεναριογράφους σε ομάδες που θα επεξεργάζονται σύνθετες ιστορίες με επαγγελματισμό και οργάνωση για να δημιουργηθούν δυνατά σενάρια; Γιατί δεν γίνονται σωστές οντισιόν όπου θα επιλεχθούν οι ηθοποιοί που πρέπει να βρίσκονται μπροστά από την οθόνη, με σωστό κάστινγκ ανάλογα με τις απαιτήσεις των ρόλων και όχι με τη γνωστή μέθοδο «είμαστε φίλοι και θα παίξει, είτε τα λέει είτε δεν τα λέει» ή τελοσπάντων κριτήρια επιλογής χωρίς βάση και ουσία, με αποτέλεσμα όταν η σειρά βγαίνει στην οθόνη οι ερμηνείες να είναι κάτω του μετρίου. Γιατί δεν προβάλλουμε μέσα από τις σειρές μας τις ομορφιές της χώρας μας προσελκύοντας τουρίστες; Θα μου πείτε τα μπάτζετ είναι χαμηλά και φυσικά γίνονται ακόμη πιο χαμηλά όταν μοιράζονται σε πέντε δέκα παραγωγές ή δεκαπέντε. Ενώ με τα ίδια μπάτζετ μπορούν να φτιαχτούν τρεις ή δύο παραγωγές που θα φέρουν όμως οικονομικό κέρδος. Μήπως λοιπόν οι άνθρωποι που ηγούνται των τηλεοπτικών καναλιών πρέπει να αλλάξουν φιλοσοφία και να δουν με άλλη ματιά τη δημιουργία ελληνικών παραγωγών;


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 112 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)