Σκεπτόμενοι Άνθρωποι-Thinking People

sunset-401541_1280

Ακούω το “Jesus he knows me” των Genesis και αναρωτιέμαι για τους “σκεπτόμενους ανθρώπους”. Είναι εντυπωσιακό το πως ένα φαινομενικά χαρούμενο ποπ τραγούδι σαν κι αυτό πόση κοινωνική κριτική περικλείει για την θρησκεία και την υποκρισία των ανθρώπων που χρεώνουν για την σωτηρία της ψυχής. “Προϊόν της εποχής του”, σκέφτομαι. Εκείνη την εποχή είχαν αρχίσει να φυτρώνουν οι προφήτες της τηλεόρασης σαν τα μανιτάρια οπότε το τραγούδι είναι η αντίδραση σε ένα ακόμη “προϊόν” εκείνης της εποχής, τους τηλε-προφήτες φυσικά.

Μοιραία αρχίζω να αναγνωρίζω τα “προϊόντα” της δικής μας εποχής. Πολλές φορές ακούς ότι η σημερινή μουσική είναι σκουπίδι και η μουσική στα 70’s ήταν καλύτερη, γεμάτη νόημα και βάθος και τα σημερινά τραγούδια παρα είναι ελαφριά και mainstream. Σε ένα βαθμό ισχύει, αλλά πέραν από την επιφανειακό “τριπάκι” της στείρας σύγκρισης, που σε όλους μας αρέσει, τύπου “οι pink floyd μιλούσαν για τον φασισμό και τον συναισθηματισμό εγκλεισμό με το the wall ενώ τώρα έχουμε την Niki Minaj και λοιπές μιλάνε για τον κ…. τους” και ενώ κάτι τέτοιο κυριολεκτικά μπορεί να ευσταθεί υπάρχει και κάτι βαθύτερο που αξίζει να αναλογιστεί κανείς.

Ζούμε σε μία εποχή που ο καπιταλισμός είναι στα φόρτε του, περίοδος ειρήνης και τα συναφή και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, `Μπορείς να γίνεις ό,τι θες’ και φυσικά και το υπόγειο μήνυμα `…και να βγάλεις και ένα σκασμό λεφτά στην πορεία’

Ζούμε σε μία εποχή που ο καπιταλισμός είναι στα φόρτε του, περίοδος ειρήνης και τα συναφή και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, “Μπορείς να γίνεις ό,τι θες” και φυσικά και το υπόγειο μήνυμα “…και να βγάλεις και ένα σκασμό λεφτά στην πορεία”. Τα άπειρα ρiάλιτι με νέους μουσικούς, σχεδιαστές μόδας, μοντέλα υπόσχονται ότι κι ΕΣΥ μπορείς! Μέχρι στιγμής μόνο στην Ελλάδα έχουμε δει 7-8 μουσικά ρiάλιτι, 10-15 άτομα ανά ρiάλιτι, πόσοι έχουν μείνει στις μνήμες μας; Πόσοι τα κατάφεραν; Το παιχνίδι παρέμεινε το ίδιο και η ελπίδα, ως συνήθως, πεθαίνει τελευταία.

Ούτε η τέχνη δεν μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, αναγκάστηκε να συμμορφωθεί με το ισχύον σύστημα και μετά μας παίρνει όλους η μπάλα. Μουσική, ταινίες, θέατρο πιστά στο ρεύμα της εποχής ανακυκλώνουν πεπατημένες ασφαλείς μεθόδους για να πιάσουν τον παλμό της μάζας. Τα ραδιόφωνα παίζουν της ίδιες κουρασμένες playlists, οι τηλεοράσεις ανακυκλώνουν γνώριμες φόρμουλες (π.χ. “Bates Motel”, “Hannibal”, “Gotham” κοκ) κι εμείς τα τρώμε με απίστευτη άνεση και ζητάμε και δεύτερο πιάτο. Οι ταινίες είναι remake του remake του sequel αλλά τώρα και σε 3D οπότε ΠΡΕΠΕΙ να είναι γαμώ! Σωστά;!

Όμως, φοβάμαι ότι από τους παραπάνω προβληματισμούς μου κινδυνεύω να μπω στην κατηγορία του “όλα-είναι-σκατά ξερόλα” και αυτούς τους τύπους τους ξερνάω κανονικά. Η αλήθεια είναι ότι είμαι συγκρατημένα αισιόδοξη για την εποχή μας και δεν θεωρώ ότι κάθε πέρσι και καλύτερα αντίθετα με την γενικότερη άποψη. Μέσα σε 50 χρόνια υπήρχε τόσο μεγάλη εξέλιξη σε πάρα πολλούς τομείς της ζωής μας που δεν το έχουμε καταλάβει καλά καλά ακόμη. Ίντερνετ, κινητά τηλέφωνα, αερομεταφορές, 3D, ταινίες και παιχνίδια που σε βάζουν κυριολεκτικά σε ένα άλλο κόσμο. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα δούμε μέσα στα επόμενα 10-20 χρόνια;!

Θεωρώ ότι ακόμη δεν είμαστε ακόμη σε θέση να δούμε με απόλυτη νηφαλιότητα τα καλά και τα κακά της εποχής μας κι ίσως ακόμη να μπορέσουμε και ποτέ. Ίσως αυτή να είναι δουλειά της επόμενης γενιάς. Τα 70’s και τα 80’s έφυγαν, η ντίσκο πέθανε κι “η νέα γενιά” κουβαλάει αυτή την γνώση. Ναι, η Miley Cyrus είναι τόσο προϊόν της γενιάς της όσο ήταν και ο Jimmy Hendrix ήταν για την δική του. Δεν έχουμε ζήσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ, η γενιά Χ έχει πατήσει γερά τα 30-φεύγα και όσο μεγαλώνουμε τόσο τα μας φαίνονται όλα και πιο σκατά, αυτό φίλε μου είναι γεγονός!

Σκεπτόμενοι άνθρωποι, μακάρι να είχα κάποιο μότο ή ενθαρρυντικό σλόγκαν να σας πετάξω για να σας ανεβάσω το ηθικό αλλά μάλλον είμαι κι εγώ ένα προϊόν της εποχής μου με ημερομηνία λήξης, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι είμαι περίεργη να δω την συνέχεια. Καλή μας αρχή λοιπόν!


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 278 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)