Μια κάλτσα αλλιώτικη από τις άλλες

kaltsa-diaforetiki-apo-tis-alles

Κάποτε, μέσα σε ένα συρτάρι, στην άκρη μιας ντουλάπας, ζούσε μια κάλτσα. Ήταν πολύχρωμη, με πολλές ρίγες: κόκκινες, κίτρινες και μπλε. Με αυτή τη σειρά. Τριγύρω υπήρχαν και άλλες πολλές κάλτσες, με ρίγες και αυτές.
Μια μέρα η κάλτσα πήγε και κόλλησε στη διπλανή της, που της φάνηκε ίδια με εκείνη.
-Ε! τι κάνεις εκεί; Δεν είσαι συ το ταίρι μου, της βάζει τις φωνές η άλλη κάλτσα.
Κοιτάζει πιο προσεκτικά και βλέπει πως η διπλανή της πράγματι δεν ήταν ίδια, αφού είχε κίτρινες, κόκκινες και μπλε ρίγες. Με αυτή τη σειρά.
-Συγγνώμη, δεν το πρόσεξα, είπε και έφυγε.
Πήγε πιο δίπλα, στην επόμενη κάλτσα που της φάνηκε να έχει τις ίδιες ρίγες.
-Ε! φύγε από δω. Δεν είμαστε ίδιες εμείς.
Πράγματι και αυτή η κάλτσα ήταν διαφορετική αφού οι ρίγες της ήταν κίτρινες, μπλε και κόκκινες. Με αυτή τη σειρά.
Αγχώθηκε γιατί μέχρι τότε δεν είχε σκεφτεί πως θα ήταν τόσο δύσκολο να βρει την κάλτσα που της έμοιαζε ακριβώς.
Από εκείνη τη στιγμή ένιωθε μισή. Βάλθηκε να ψάχνει για το ταίρι της. Γύρισε όλο το συρτάρι, από άκρη σε άκρη. Παντού κάλτσες με ρίγες, αλλά καμία δεν είχε το δικό της ιδιαίτερο συνδυασμό. Όλες οι άλλες ήταν ζευγαρωμένες και μόνο αυτή είχε απομείνει μονάχη.
Έμεινε σε μια γωνιά και έκλαιγε για μέρες, ώσπου την πλησίασε μια ριγέ κάλτσα.
-Γιατί κλαις;
-Γιατί έχω χάσει το άλλο μου μισό. Καμία κάλτσα δεν μου μοιάζει.
-Και τι πειράζει;
-Δεν έχω λόγο ύπαρξης, δεν το καταλαβαίνεις; Κανείς δεν μπορεί να με χρησιμοποιήσει. Για να είμαι σημαντική για κάποιον πρέπει να είμαι ζευγάρι με την κάλτσα που μου μοιάζει ακριβώς. Αλλιώς κανείς δε θα με φορέσει.
-Έτσι νομίζεις;
-Έτσι είναι.
-Τότε δεν έχεις παρατηρήσει αυτό που γίνεται εδώ και λίγο καιρό.
-Τι γίνεται;
-Από τότε που άρχισες να ψάχνεις το άλλο σου μισό, έχεις ανακατέψει όλες τις κάλτσες μέσα στο συρτάρι. Προκάλεσες μεγάλη αναταραχή. Το παιδί που μας φοράει, κάθε πρωί έψαχνε και έψαχνε ώσπου μια μέρα βαρέθηκε και έπιασε δύο κάλτσες στην τύχη και τις φόρεσε.
-Δυο διαφορετικές κάλτσες; Μα αυτό είναι αδιανόητο! Και δεν το κορόιδεψαν;
-Είχε σκεφτεί να μην το ξανακάνει γιατί αισθανόταν άσχημα. Αλλά τα παιδιά το είδαν σαν παιχνίδι και όλο το σχολείο μιλούσε για τις διαφορετικές κάλτσες. Από τότε έγινε μόδα και όλα τα παιδιά φορούν διαφορετικές κάλτσες. Μάλιστα προσπαθούν να μαντέψουν τι χρώματα και σχέδια έχει κάθε κάλτσα που φορούν τα παιδιά.
-Και τι σημαίνει αυτό; ρώτησε η δίχως ταίρι κάλτσα, σκουπίζοντας τα δάκρυα της με ανακούφιση.
-Σημαίνει πως καμιά κάλτσα εδώ μέσα δεν έχει πια για ταίρι της την ίδια ακριβώς με εκείνη.
-Και δεν σας ενοχλεί εσάς αυτό;
-Στην αρχή ναι. Αλλά όχι πια. Μάθαμε να ταιριάζουμε με κάλτσες που δεν είναι ίδιες με εμάς. Γνωρίσαμε καινούριες κάλτσες. Μάθαμε να είμαστε χρήσιμες σε κάθε περίπτωση. Και ξέρεις κάτι; Έτσι η ζωή είναι πιο όμορφη.
-Γιατί;
-Γιατί κρύβει εκπλήξεις!
-Ναι! Εκπλήξεις με πολλά χρώματα και ρίγες! είπε η κάλτσα και γέλασε κατενθουσιασμένη.
Ένα χέρι έπιασε τις δύο κάλτσες, τις φόρεσε και για εκείνη την ημέρα ήταν απόλυτα ταιριαστές. Για την επόμενη κανείς δεν ξέρει…

[Αυτήν την ιστορία την αφιερώνω σε έναν έφηβο που έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, όχι μόνο επειδή είναι ξεχωριστός και διαφορετικός (αυτό ισχύει για τον καθένα μας έτσι και αλλιώς) αλλά γιατί τόσα χρόνια δε βρέθηκε κανείς να του διδάξει την αξία της διαφορετικότητας, την αποδοχή του εαυτού του και να του δείξει πως ζωή σημαίνει προσαρμογή στα δεδομένα που κάθε φορά έχω. Θα ήθελα να μπορούσα να του υποσχεθώ πως ο κόσμος μας είναι έτοιμος να δεχτεί το διαφορετικό. Αλλά δεν μπορώ. Οπότε απλά του λέω: ξεκίνα εσύ να αναζητάς και η αλλαγή θα έρθει από μόνη της.]


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 471 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)