Να μην ξεχάσω να…

post-it-production-toppage

Μνήμη… ότι πιο σημαντικό έχουμε, χωρίς αυτό… τίποτα, όλα άγνωστα, χαοτικά σε τέτοιο βαθμό που δεν καταλαβαίνεις ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης σου!

Αλήθεια ποιοι θα ήμασταν χωρίς τη μνήμη μας; χωρίς χαρές και λύπες χωρίς αναμνήσεις βαθιά χαραγμένες ή σ’ ένα χαρτί αποτυπωμένες μ’ ένα “κλικ” να τις συνοδεύει;

Τι επιλέγουμε να θυμόμαστε και τι όχι; γιατί έχει την τάση ο άνθρωπος να αποθηκεύει στα “κουτάκια” του τα άσχημα πιο εύκολα; για να προφυλαχτεί να μην ξαναζήσει τα ίδια; μα τίποτα δεν μπορεί να ναι ίδιο, θα σε βρει αλλιώς γιατί το προηγούμενο θα σ’ έχει μάθει κάτι, που συνειδητά ή υποσυνείδητα θα το κουβαλάς…

Πάντα με τρόμαζε ο άπειρος αριθμός στιγμών σε μια ζωή σε σχέση με αυτές που η μνήμη συγκρατεί… πόσα χαμόγελα, δεν θυμάσαι, πόσα όμορφα λόγια επίσης, πόσες πράξεις που για εκείνη τη στιγμή ήταν πολύ σημαντικές αλλά έχουν ξεχαστεί, όμως είναι ότι έδωσα και έδωσες, είναι κομμάτια μας, που πέρασαν στη λήθη και που τα έζησες και τα έζησα!

Πόσες καλές στιγμές μοιραζόμαστε καθημερινά οι άνθρωποι μεταξύ μας σε σχέση με τις κακές, είναι λες και δεν αφορά κανέναν ότι καλό μπορεί να ζει ο καθένας μας, ακόμα κι αν είναι κάτι πολύ απλό για να συζητηθεί, το προσπερνάμε, δεν το μοιραζόμαστε, θα συζητήσουμε πιο εύκολα μια άσχημη στιγμή από μια απλή στιγμή που μας έδωσε μια μικρή δόση ευτυχίας-απόλαυσης…

Ποιος θα μοιραστεί με την ίδια ευκολία μια όμορφη στιγμή για εκείνον, κι ας είναι απλή, μικρή (έτσι κι αλλιώς σχετικά είναι όλα) σε σχέση με μια άσχημη στιγμή που και μικρή να είναι υπάρχει περίπτωση αναλόγως τον άνθρωπο να γίνει και τεράστια εδώ κάτι είναι άνισο, κάτι θέλει να μας υπενθυμίσει πως δίνουμε παραπάνω χρόνο οι άνθρωποι στην “ασχήμια” και ξεχνάμε την “ομορφιά” και δεν έχει να κάνει με αισιοδοξία-απαισιοδοξία, θετική ενέργεια ή όχι, συμβαίνει σε όλους μας.

Υπάρχει τόση ομορφιά γύρω μας, μέσα μας, γιατί να ναι τόσο δεδομένη και προσπεράσιμη; Είναι εκεί, μας περιμένει, μα αυτό είναι, “σε περιμένει” το ξέρεις άρα γιατί να κάνεις τα πάντα για να τη δεις και να σταθείς να την θαυμάσεις; δεν υπάρχει λόγος! ‘Όχι, υπάρχει, μια ηλιόλουστη μέρα κρύβει μέσα της πλούτο ομορφιάς, μια όμορφη πράξη επίσης, ένα χαμόγελο κρύβει εκατό ήλιους, ένα ζωάκι που παίζει με ένα παιχνίδι κρύβει χαρά και αγνότητα, ένα παιδί κρύβει την ομορφιά όλου του κόσμου, μια αγκαλιά, ένα φιλί, τόσες εικόνες…. άπειρες εικόνες!
Όλα έχουν ομορφιά μέσα τους, ακόμα κι αν δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, ακόμα κι αν χρειαστεί να ψάξεις βαθιά για να την βρεις, είναι εκεί, υπάρχει και σε περιμένει να τη δεις και ίσως, ίσως όσο αργείς να χάνει τη πίστη της σε σένα και να μαραζώνει μέχρι τη μέρα που θα την βρεις, θα την ποτίσεις και θα ανθίσει!

Κι αυτή μετά ξέρει… θα πολλαπλασιαστεί, θα μεγεθυνθεί, θα πάρει τέτοια δύναμη που όλα θα τα σκεπάσει, αρκεί μόνο να τη δεις, να τη δεις και να μη τη ξεχάσεις, ας παγώσει εκεί η “επιλεκτική” σου μνήμη!!!


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 142 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)