Η ζωή μας όλη… ένα Facebook!

den-mporo-horis-kinito

Το κινητό έχει γίνει η προέκταση του χεριού μας, αν κλείσει η μπαταρία παθαίνουμε στερητικό σύνδρομο και αν δεν έχουμε internet και Wi – Fi βάζουμε μαύρες πλερέζες. Στο σπίτι μας και στο γραφείο μας τα laptop έχουν πάρει φωτιά…

Το προηγούμενο βράδυ, ο ανιψιός μου παρατηρούσε τα πόδια μου. Την προσοχή του είχαν τραβήξει τα σημάδια και στα δύο γόνατά μου.

«Τι είναι αυτό Βίκη μου;» με ρωτάει. Έστρεψα το πρόσωπό μου από τον υπολογιστή και τον κοίταξα στα μάτια… Περίμενε να του απαντήσω.

«Τα απομεινάρια της παιδικής μου ηλικίας» του απαντώ με σοβαρότητα.

«Πόνεσες;» με ρώτησε με παιδική και συνάμα αυθεντική αγωνία. «Πόνεσα, αλλά ήταν όμορφα» του απάντησα και τον πήρα αγκαλιά.

Έκλεισα τον υπολογιστή, αποσυνδέθηκα από το Facebook και το Twitter και βγήκα στην βεράντα. Ξάπλωσα στην πολυθρόνα και αναλογίστηκα τι έζησε αυτή η γενιά των 30 something, τι έχασε, τι χάνει και τι θα χάσει.

Μια ερώτηση του 2.5 χρονών Δημήτρη, με έβγαλε από την πεπατημένη μου, αυτή που έχουμε μάθει τα τελευταία χρόνια, και μου έδειξε τις πραγματικές διαστάσεις αυτού που ζούμε καθημερινά πια… τον «εγκλεισμό» της ζωής μας σε έναν άψυχο υπολογιστή, σε ένα κινητό και σε ένα tablet.

Ξαπλωμένη στην καρέκλα, θυμήθηκα πώς απέκτησα τα σημάδια στα γόνατα! Έπαιζα και έπεφτα… Έπαιζα όμως. Έβγαινα στις αλάνες και έπαιζα με τους φίλους μου.

Και το παιχνίδι αυτό, θα μπορούσε να συνεχιστεί και σήμερα με άλλη μορφή. Με έναν νυχτερινό περίπατο με τους φίλους μας στις παλιές μας γειτονιές, με μια βόλτα στο Θησείο και στο Μοναστηράκι να κοιτάμε την φωτισμένη Ακρόπολη, με μια βόλτα μέχρι το παγκάκι της πλατείας στην γειτονιά μας.

Όπου και αν στρέψω το βλέμμα, οι άνθρωποι είναι με ένα κινητό και ένα tablet στο χέρι. Κι εκείνοι, όταν στρέψουν το βλέμμα τους σε μένα, το ίδιο παρατηρούν.

Και θα σκεφτεί κάποιος τώρα «γιατί, δε το κάνουμε;»… Όχι, φίλε μου, δεν το κάνουμε.

Γιατί πάμε βόλτες και έχουμε το Facebook και το Twitter ανοιχτό. Δεν «ρουφάμε» τις εικόνες, τις αύρες των ανθρώπων, τη σιωπή, τις λέξεις,,,

Το κινητό έχει γίνει η προέκταση του χεριού μας, αν κλείσει η μπαταρία παθαίνουμε στερητικό σύνδρομο και αν δεν έχουμε internet και Wi – Fi βάζουμε μαύρες πλερέζες. Στο σπίτι μας και στο γραφείο μας τα laptop έχουν πάρει φωτιά…

Καθόμαστε με τους φίλους μας σε ένα τραπέζι να πιούμε ένα καφέ, μια πορτοκαλάδα, ένα νερό και καταλήγουμε να είμαστε δύο και τρεις και τέσσερις και πέντε άνθρωποι, που ασχολούνται με τα κινητά τους και δεν μιλάμε μεταξύ μας. Είμαστε δίπλα σε αυτούς που έχουμε επιλέξει να είναι στη ζωή μας και τους γυρίζουμε την πλάτη για να δούμε τι έχει συμβεί στο Facebook, ποιος έκανε like και ποιος έστειλε μήνυμα…

Δεν πειράζει ρε φίλε… Εκείνος που έστειλε το μήνυμα να περιμένει και αν δεν θέλει να περιμένει να σε πάρει τηλέφωνο, αν σε ξέρει βέβαια και δεν είναι ένας απλός διαδικτυακός φίλος.

Δεν πειράζει ρε φίλε! Δεν θα γίνεις πιο όμορφος στη φωτογραφία, αν δεις ποιος σου έκανε like εκείνη τη στιγμή! Το Like εκεί θα είναι και σε δύο και σε τρεις ώρες… Οι στιγμές όμως που ζεις, θα είναι παρελθόν σε λίγο.

Απαθανατίζεις την κάθε σου στιγμή, στην παραλία, στην βόλτα, στα ψώνια, στην πορεία, στο χωριό σου, στις διακοπές σου… Πήρες καινούργιο μαγιό και θέλεις να το δείξεις. Απέκτησες σκυλάκι και γατάκι και θέλεις να το δείξεις για να μοιραστείς την χαρά σου. Κατανοητό. Θέλεις να δείξεις τους κοιλιακούς που απέκτησες με τον δικό σου τρόπο στο γυμναστήριο. Θέλεις να δείξεις το μονόπετρό σου, που μόλις σου πέρασε στο δάχτυλο εκείνος που αγαπάς. Θέλεις να δείξεις την πισίνα σου. Θέλεις να δείξεις τα καινούργια σου γυαλιά, το καινούργιο σου αυτοκίνητο, το νέο σου παντελόνι. Όλα είναι κατανοητά… Αυτό που ξεχάσαμε, όμως, είναι ότι δεν «πουλιούνται» όλες μας οι στιγμές στον τοίχο του Facebook και των υπολοίπων social media. Ζούμε για να δείχνουμε τη ζωή μας; Αυτό κάναμε…

Ας βγούμε να πιούμε ένα καφέ χωρίς να κοιτάξουμε το κινητό μας, ούτε μια φορά! Ας κρύψουμε τα tablets στην τσάντα μας! Ας ζήσουμε τη στιγμή, γιατί εκείνη θα περάσει. Το Facebook και η παρέα του θα είναι πάντα εκεί…

Δεν έγινε επίτηδες. Απλά ήρθε! Ακολουθήσαμε την μόδα και γίναμε δέσμιοι…

Όπου και αν στρέψω το βλέμμα, οι άνθρωποι είναι με ένα κινητό και ένα tablet στο χέρι. Κι εκείνοι, όταν στρέψουν το βλέμμα τους σε μένα, το ίδιο παρατηρούν. Περπατάω σκυφτή και δίπλα μπορεί να περάσει ο έρωτας της ζωής μου και να τον χάσω… Λέμε τώρα! Αλλά δεν μπορεί να συμβεί; Δεν ξέρω, αλλά δεν του δίνω και την ευκαιρία!

Πάμε, ερχόμαστε μόνοι και πατάμε κουμπάκια… Για να στείλουμε μηνύματα, να εκφράσουμε την συναισθηματική μας κατάσταση, να πούμε τον πόνο μας, να βρίσουμε τον Τσίπρα, την αντιπολίτευση, να φλερτάρουμε και να ερωτευθούμε, να γκρινιάξουμε για τα κακώς κείμενα, να θυμηθούμε τα αποφθέγματα σπουδαίων ανθρώπων…

Τα social media περικύκλωσαν την ζωή μας… μας κατάπιαν!

Ας βγούμε να πιούμε ένα καφέ χωρίς να κοιτάξουμε το κινητό μας, ούτε μια φορά! Ας κρύψουμε τα tablets στην τσάντα μας! Ας ζήσουμε τη στιγμή, γιατί εκείνη θα περάσει. Το Facebook και η παρέα του θα είναι πάντα εκεί…

Τώρα πια θα τα κλείνω όλα!!! Πρέπει να μάθω και να μάθουμε όλοι να ζούμε και να χορταίνουμε την κάθε μας στιγμή…


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 184 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)