Γιατί στο χωριό είναι όλα αλλιώς;

big-syrrako4

Όπου και αν πάω, σε όποια γωνιά του Αιγαίου και του Ιονίου αν κολυμπήσω, ό, τι όμορφο και αν δω, αν δεν επιστρέψω στο χωριό μου, δεν έχω νιώσει καλοκαίρι. Υποθέτω ότι το ίδιο συμβαίνει σε όλους εκείνους που έχουν την τύχη να έχουν χωριό!

Έτσι και φέτος! Ήρθα στο χωριό μου, σε μια όμορφη γωνιά της Πελοποννήσου και απολαμβάνω τις τελευταίες ημέρες του καλοκαιριού!

Και κατά την προσφιλή μου συνήθεια, άνοιξα τα ραντάρ μου και άρχισα να παρατηρώ αυτή τη φορά τους ντόπιους και όχι εκείνους από την Αθήνα, που κουβαλάνε μαζί τους τα κατάλοιπα της πόλης, όπως άλλωστε κι εγώ!

Και συνειδητοποίησα ότι στο χωριό είναι όλα αλλιώς!!! Καμία κρίση, κανένα κόμμα, κανένας Πρωθυπουργός και καμία εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να αλλάξει τις συνήθειες αυτών των ανθρώπων…

Από τις 06:00 το πρωί, οι κάτοικοι πάνε στο καφενείο του χωριού, απολαμβάνουν τον ελληνικό – κατά προτίμηση – καφέ τους, πάνε στα χωράφια τους, στους κήπους τους και επιστρέφουν κρατώντας καλάθια με όλα τα δώρα της γης. Λίγο πριν από το μεσημέρι, συγκεντρώνονται στα καφενεδάκια και όταν το ρολόι χτυπήσει 13:00 εξαφανίζονται όλοι!!!

Απολαμβάνουν με ησυχία το φαγητό τους και κοιμούνται… Και μετά τις 17:00 ο καθένας επιστρέφει στην δουλειά του για να δώσουν ραντεβού το βράδυ, στην ταβέρνα για να πιουν μια μπύρα!

Και κάθεσαι στο παράθυρο και ακούς τα γέλια τους και τις συζητήσεις τους. Δεν το θέλεις, αλλά οι περισσότεροι μιλούν τόσο δυνατά, που και τα αυτιά σου να κλείσεις πάλι θα τους ακούσεις.

Φαίνεται σαν να μην τους απασχολεί τίποτα. Στις συζητήσεις μου μαζί τους, οι περισσότεροι μου είπαν το ίδιο πράγμα: «Εσείς στην Αθήνα περνάτε το μεγαλύτερο ζόρι. Εμείς είμαστε καλύτερα. Και μην ξεχνάς ότι έχουμε μια γη, που δεν μας προδίδει ποτέ. Οπότε έχουμε λύσει ένα μεγάλο θέμα, αυτό της διατροφής. Έχουμε τα λαχανικά μας, τα φρούτα μας, το λάδι μας, τις ελιές μας, το κρασί μας, το κρέας μας, το τυρί μας, το μέλι μας. Όλα παραγωγής μας».

Κι εκεί που σκεφτόμουν ότι δεν είναι μόνο αυτά, σαν να διάβασαν την σκέψη μου, μου έδωσαν απαντήσεις σε όλα μου τα ερωτήματα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι στο χωριό όλα είναι αλλιώς.

Ο χρόνος κυλά διαφορετικά, οι ανάγκες είναι άλλες, ο αέρα καθαρίζει το μυαλό, ένας περίπατος στη φύση σου δίνει απλόχερα χαρά και δεν σου ζητά τίποτα ως αντάλλαγμα.

Το χωριό έχει τους δικούς του ρυθμούς και αν καταφέρεις να τους ακολουθήσεις, πετώντας από πάνω σου τα σύνδρομα της πόλης, θα ζήσεις όμορφες στιγμές.

Εντάξει, για αυτούς που ζουν εδώ, ίσως είναι βαρετά και σίγουρα αντιμετωπίζουν άλλες δυσκολίες. Αλλά ζουν καλύτερα… και μόνο το γεγονός ότι δεν φορούν ρολόι στο χέρι, σημαίνει πολλά!

Να μου πείτε, εσύ θα μπορούσες να ζήσεις στο χωριό; Δεν ξέρω, είναι η απάντησή μου! Το σίγουρο είναι ότι θέλω μια ζωή χωρίς άγχος και πανικό!
Και η Αθήνα αυτή την επιλογή δεν στην δίνει!

Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να πίνω τον καφέ μου κάτω από τα πλατάνια και να ακούω τον κελαρυστό ήχο του ποταμιού να χαϊδεύει τα αυτιά μου, από το να ακούω ήχους, που δεν είναι καθόλου καλοί για την ψυχική μου υγεία!

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, λέω να δανειστώ λίγη από την νοοτροπία των χωρικών! Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει… γιατί στο χωριό όλα είναι αλλιώς!!!


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 175 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)