Να αδειάσω τη βαλίτσα;

na-adiaso-ti-valitsa

Το καλοκαίρι πέρασε… Με μια κατάθλιψη ζωγραφισμένη στα χείλη. Πριν ακόμα γίνει εμφανής στα μάτια, ευτυχώς!
Γύρισα στην πραγματικότητα που τόσο φοβόμουν. Και ενώ όλες τις ημέρες έλεγα στον εαυτό μου λόγια παρηγορητικά, σήμερα δεν έχω λόγια να του πω.

Καλά έκανα και φοβόμουν. Γύρισα σε μια πόλη, με αμέτρητους ανθρώπους που με προσπερνούν και κανείς δεν με χαιρετάει. Μα εκεί που ήμουν με χαιρετούσαν ακόμα και αν δεν με ήξεραν. Ακόμα και αν δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα.

Γύρισα και έπεσα πάνω σε ακινητοποιημένα αυτοκίνητα. Αλλά με πείραξε πιο πολύ η ακινησία των ανθρώπων. Τρέχουν τόσο γρήγορα, τόσο αγχωμένα και συγχρόνως τόσο αδιάφορα. Ακινησία στην καρδιά, στο βλέμμα, στα χείλη. Εκεί που ήμουν με έπαιρναν μια αγκαλιά και τα ξεχνούσα όλα. Μου έσκαγαν ένα χαμόγελο και ζεσταινόταν η καρδιά μου.

Εκεί που ήμουν ήταν όλα ωραία.

Ο ήχος των ασθενοφόρων έφτασε στα αυτιά μου για να μου θυμίσει πως δεν κάνουν όλοι διακοπές, πως κάποιοι παλεύουν με τη ζωή τους. Και εγώ γύρισα στην ωμή πραγματικότητα που τόσο φοβόμουν.
Πλήθος λογαριασμών με περίμενε στην εξώπορτα να με προϋπαντήσει, επιφυλάσσοντας μια “αξέχαστη” υποδοχή…

Η βαλίτσα περιμένει καρτερικά να την αδειάσω. Και αυτή τη φορά δε θα τη γεμίσω όπως τις προηγούμενες. Αυτή τη φορά θα μείνει άδεια για αρκετό καιρό. Στο πατάρι, εν αναμονή.
Έβγαλα όλα τα πράγματα από τη βαλίτσα και έμεινα να την κοιτάζω.
Μα δε μου φαίνεται άδεια. Καθόλου άδεια.

Eκεί, στη γωνία βλέπω λίγη άμμο. Είναι από το νησί που λάτρεψα και ας μην ήξερα αρχικά σε ποιο σημείο του χάρτη βρισκόταν.

Λίγο πιο πέρα πιάνω μερικά βοτσαλάκια που είχαν μπει μέσα στην τσάντα με τα σανδάλια μου. Αυτά είναι από το άλλο νησί, εκείνο το μαγικό, που με έβαλε να του υποσχεθώ πως κάθε χρόνο θα βουτάω στα νερά του.
Το βλέμμα φτάνει ως την άλλη γωνία και εκεί με περιμένει μια τεράστια αγκαλιά από τους καινούριους μου φίλους και μια αγάπη άνευ όρων από τους παλιούς μου.

Πιο δίπλα άπειρες φωτογραφίες με γαλαζοπράσινες αποχρώσεις και ευτυχισμένα πρόσωπα.
Ξαφνικά θυμάμαι πως δεν πήρα σουβενίρ από κανένα φετινό προορισμό.

Χαμογελώ ευχαριστημένη γιατί τα καλύτερα σουβενίρ δεν μπαίνουν στη βαλίτσα, αλλά στην καρδιά.
Και η δική μου καρδιά είναι γεμάτη όσο και αυτή η βαλίτσα που χωράει χαμόγελα, γέλια, όνειρα, δημιουργία, φαντασία, μοίρασμα, κλάμα, βουτιές, αγκαλιές, φιλιά, ποτά, παρέα, αγάπη, ευτυχία και … η λίστα είναι ατελείωτη.

Άραγε πάλι θα καθίσω πάνω στη βαλίτσα για να κλείσει;

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 126 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)