Ένας Χριστός για κάθε παιδί

xristos

Μπορεί να μην αντικρίζουν τον ίδιο Θεό, αντικρίζουν όμως τον ίδιο ήλιο. Έναν ήλιο που κάθε μέρα ανατέλλει για να φωτίσει τον δρόμο τους.

Κάθε φορά που συζητώ με κάποιον ενήλικα την πιθανότητα να υιοθετήσω ένα παιδί από την Αφρική, νιώθω να απογοητεύομαι όλο και περισσότερο από την απορία που βλέπω ζωγραφισμένη στα μάτια τους.

Κάθε φορά που αναφέρω σε ένα παιδί το πόσο θα ήθελα να υιοθετήσω ένα μαυράκι, με κοιτάζουν σαν εξωγήινη ύπαρξη και με αφοπλιστική αθωότητα λένε:

«Δε γίνεται αυτό, πώς θα κυκλοφορείτε; Ή εσείς πρέπει να μαυρίσετε ή το μαυράκι να ασπρίσει.»

«Δηλαδή θέλετε να υιοθετήσετε γυφτάκι;»

«Μα τα μαυράκια ζουν στην Αφρική. Πώς θα ζήσουν στην Ελλάδα;»

Και άλλα τέτοια που είναι φυσικό να μπερδεύουν τα παιδιά που δεν ξέρουν τι σημαίνει υιοθεσία, που δεν καταλαβαίνουν πώς κάποια άλλα παιδιά δεν έχουν φαγητό, δεν πάνε σχολείο ή δεν έχουν γονείς. Είναι παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην ασφάλεια, χωρίς να ξέρουν πως το χρώμα ή η φυλή είναι απλά ένα ακόμα χαρακτηριστικό, όπως είναι τα διαφορετικά μάτια ή τα διαφορετικά μαλλιά.

Εγώ όμως συνεχίζω να πιστεύω πως για κάθε παιδί υπάρχει ένας Χριστός. Ένας Χριστός που το νοιάζεται και το φροντίζει. Ένας Χριστός που ενδιαφέρεται να το σώσει.

Αν σας πω πως αυτός ο Χριστός μπορεί να είναι ένας μπαμπάς, μια μαμά ή ακόμα και ένας νονός ή μια νονά; Τι θα μου πείτε; Μπορεί να μου πείτε ότι προσβάλλω τα θεία από τη στιγμή που χρησιμοποιώ τη λέξη «Χριστός» όταν αναφέρομαι σε ανθρώπους.

Όμως ο Χριστός δεν είναι στους ουρανούς. Είναι μέσα μας. Είμαστε εμείς. Ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί. Ο καθένας από εμάς μπορεί να προσφέρει με όποιον τρόπο δύναται. Και όλοι μαζί μπορούμε να οδηγήσουμε τον κόσμο σε κάτι καλύτερο.

Ουτοπικό; Τρομερά αισιόδοξο; Μπορεί…

Κι όμως υπάρχουν παιδιά ενός άλλου κόσμου. Και η ειρωνεία είναι πως βρίσκονται δίπλα μας, στον δικό μας κόσμο. Παιδιά που πεινάνε, που δεν έχουν ρούχα, παιδιά χωρίς κρεβάτι, χωρίς νανούρισμα, χωρίς αγάπη. Παιδιά που δεν ξέρουν τι θα πει να κουρνιάζεις σε μια αγκαλιά και να νιώθεις ασφάλεια, που δεν ξέρουν ότι η λέξη παιχνίδι βγαίνει από τη λέξη παιδί, που κοιμούνται και βλέπουν εφιάλτες ενώ θα μπορούσαν να ονειρεύονται ένα παγωτό, μια ζωγραφιά, μια βόλτα.

Παιδιά από την Αφρική, από τη Συρία, από την Ελλάδα, από την Αλβανία.

Όλα παιδιά είναι.

Μπορεί να μην αντικρίζουν τον ίδιο Θεό, αντικρίζουν όμως τον ίδιο ήλιο. Έναν ήλιο που κάθε μέρα ανατέλλει για να φωτίσει τον δρόμο τους.

Και εμείς καλούμαστε να γίνουμε φανοστάτες σε αυτόν τον δρόμο.

Να γίνουμε ένας Χριστός για κάθε παιδί.

ThinkingPeople.gr


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 198 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)