Ξέχασες να λες θέλω

Κοιτάζεις τα χρώματα. Και το χέρι σου κινείται πάνω στο χαρτί. Νομίζεις πως είναι αυτόνομο, μα ξέρεις πως το οδηγεί η καρδιά. Δεν έχεις βάλει καμία σκέψη σε όλο αυτό. Μόνο συναίσθημα. Ξεκινάς από το μαύρο. Φτιάχνεις μια γέφυρα. Μια μαύρη γέφυρα είναι η ζωή μας. Είναι όλα αυτά που αναγκαζόμαστε να γεφυρώσουμε. Αυτά που αν δεν μάθουμε πώς να τα ξεπερνάμε, δε θα φτάσουμε ποτέ απέναντι. Και το απέναντι είναι σημαντικό.
Μια μαύρη γέφυρα που από κάτω της την στηρίζουν γερά όλες οι αποχρώσεις της αγάπης. Ήθελες κόκκινο, πολύ κόκκινο, σε όλες τις εκφάνσεις. Ξέρεις πως η αγάπη είναι το στήριγμα. Η αγάπη σε όλες της τις μορφές. Όπως κι αν την εκδηλώσει κάποιος.
Κάτω από τη γέφυρα μια φουρτουνιασμένη θάλασσα σε περιμένει. Και συ αγωνιάς να καταφέρεις να περάσεις απέναντι, να καταφέρεις να κρατήσεις τη γέφυρα γερή.
Βάζεις και άλλο κόκκινο. Πιστεύεις πως όση περισσότερη αγάπη σού χαρίσεις τόσο περισσότερο θα αντέξει η γέφυρα.
Και αφού βάλεις όλο το κόκκινο… τότε γίνεται κάτι μαγικό! Τότε, αρχίζει να χιονίζει.
Συνειδητοποιείς πως η ζωή δεν είναι μόνο γέφυρες που οφείλεις να χτίσεις για να περάσεις απέναντι. Η ζωή δεν είναι μόνο μαύρο, ούτε μόνο κόκκινο.
Η ζωή είναι και διασκέδαση.
Και γεμίζει όλη η εικόνα σου νιφάδες του χιονιού. Και συ νιώθεις και πάλι παιδάκι που βγαίνεις στον κήπο να παίξεις με το χιόνι και δε σε νοιάζουν ούτε οι γέφυρες ούτε οι αποχρώσεις της αγάπης. Σε νοιάζει μόνο το χιόνι. Παίζεις, κυλιέσαι. Ευχαριστιέσαι και πάλι που ζεις.
Η μαύρη γέφυρα σκεπάζεται ολόκληρη από το χιόνι και από μαύρη γίνεται άσπρη, κάτασπρη, τόσο που δε φαίνεται πια.
Και ως δια μαγείας τότε εμφανίζεται μια άλλη γέφυρα, τοποθετημένη πιο ψηλά από την προηγούμενη. Δεν είναι μαύρη. Είναι η πρώτη γέφυρα στη ζωή σου που δεν είναι μαύρη. Είναι ροζ. Σαν την παιδικότητά σου.
Είναι ροζ γιατί είναι η πρώτη γέφυρα που έφτιαξες μόνη σου, που κανείς δεν σου είπε πώς να την φτιάξεις ή πώς να την κρατήσεις.
Και σου θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μόνο πρέπει. Είναι και θέλω. Πολλά θέλω…
Αυτά τα θέλω που είχες όταν ήσουν παιδί και τώρα μεγάλωσες και ξέχασες.
Ξέχασες να λες “θέλω”.
Ξέχασες να ονειρεύεσαι. Ξέχασες να παίζεις. Ξέχασες να διασκεδάζεις.
Το παιδί μέσα σου ξύπνησε. Και άρχισε να φτιάχνει ροζ γέφυρες.
Ακολούθα το.
Πού ξέρεις; Αυτή η ροζ γέφυρα ίσως δε σε πάει μόνο απέναντι. Ίσως σε πάει παντού.

(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 234 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)