Τι.. γιατί.. ίσως..

Τι πραγματικά θέλουμε; Γιατί επιλέγουμε τους “λάθος” ανθρώπους; Γιατί “κολλάμε” σε δυσλειτουργικές σχέσεις; Πολλά ερωτήματα δίχως απαντήσεις. Είναι η συναισθηματική νοημοσύνη ανικανοποίητη ανάγκη; Είναι η νοητική μας κατάσταση τέτοια που δημιουργεί εμπόδια;

Που βρίσκεται το ρεζουμέ; Γιατί λοιπόν, δεν φεύγουμε; Γιατί μένουμε; Μας τρέφει ο πόνος, η πληγή, το άπιαστο.

Ίσως, μπορεί, πιθανόν. Διάφορα σενάρια συναρμολογούν το παζλ των επιθυμιών και των προσδοκιών. Ένα κομμάτι που ταιριάζει με κάποιο άλλο, συνθέτουν σιγά – σιγά την εικόνα. Δημιουργούν τη μορφή και κατασκευάζουν το παραμύθι που θέλουμε να ανήκουν οι εαυτοί μας. Οπισθοχωρούμε μονάχα στον εγωισμό και καταπιανόμαστε με την άφθονη συμφόρηση της απογοήτευσης.

Ατελείωτο το κουβεντολόι του μυαλού και η στοχευμένη ανάλυση δεν βοηθά σε κανένα επίπεδο τον αυτοσεβασμό μας. Αστειευόμαστε με τις υποθετικές συνθήκες συγχώρεσης και απομακρυνόμαστε από την σπουδαιότητα της αγάπης. Το ζήτημα λήγει με αμυδρές εικόνες θολών αναμνήσεων ηττοπάθειας. Η ψυχανάλυση συνεχίζεται για ώρες, μέρες, μήνες μέχρι να συνθηκολογήσει ο εαυτός με το σφάλμα του. Απλά και κατανοητά; Ή δύσκολα και αποπνικτικά;

Ουφ και παίρνω βαθιά ανάσα για να θυμηθώ λίγο τα δικά μου. Τα λάθη μου, τα πάθη μου. Τους καημούς και τις λύπες μου. Τις αλήθειες μου μήπως;

Πολλά λόγια και κανένα νόημα. Οι απαντήσεις φθονούν τις ερωτήσεις. Γιατί θέλουμε; Γιατί μισούμε; Γιατί λατρεύουμε και αγαπούμε;

Τα αντίθετα έλκονται λέει ο νόμος της φυσικής. Μα τα ετερώνυμα βελτιώνουν τις σχέσεις λέω εγώ και ψάχνω τις αντιθέσεις. Αυτές με κρατούν ή αυτές με διώχνουν;

Κουράζομαι και κουράζω μέχρι να καταλάβω τους λόγους της δυστυχισμένης κατάληξης. Γιατί να μισώ εκεί που αγαπώ; Γιατί με ζητούν εκεί που με διώχνουν;

Άντε βρες άκρη τώρα και απάντησε. Μπορείς; Μπορώ;

Ήμουν μισός άνθρωπος μέχρι να αγαπηθώ παράφορα; Ήμουν ανολοκλήρωτη μέχρι να νιώσω το σκίρτημα; Τι ζητά το πάθος; Γιατί η ηδονή δεν κρατάει για πάντα; Τι είναι αυτό που ενώνει ή χωρίζει τους ανθρώπους; Ακούραστες οι δικαιολογίες στριμώχνονται για να δώσουν λύσεις. Για να εξασθενήσει η απάτη ή η πλάνη. Ακούραστη κι εγώ που νόμιζα αλήθεια την υπερβολή. Γέμισε γενναιότητα το παράλογο. Γέμισε θάρρος το παράτολμο.

Σταματήστε με γιατί θα γράφω για ώρες μέχρι να πάψουν τα ερωτηματικά να μου μιλούν. Σταματήστε με γιατί δεν υπάρχει συμβουλή για την αποφυγή του λάθους.. Δεν υπάρχει φυγή, στην υπεκφυγή. Δεν έχει δύναμη η ανοχή. Η δύναμη έρχεται και παρέρχεται μέχρι να σταθεροποιήσει τα καπρίτσια της. Η αδυναμία όμως προσφέρεται και συνομιλεί με τον ανθρώπινο παράγοντα, τύχη! Έχουμε απ’ όλα τα καλά και διαλέγουμε δρόμους και πορείες ζωής. Έχουμε το δάχτυλο στην σκανδάλη και σκοτώνουμε εμάς τους ίδιους. Αυτοβασανιζόμαστε εντέλει χωρίς να υπάρχει λόγος.

Μοίρασμα ή αγωνία; Δικαίωμα ή αμαρτία;

Δεν πουλούν τις αγάπες, δεν αγοράζεται η ευτυχία. Αφορά κάτι ελάχιστα κύτταρά σου. Αυτά διαλέγουν μονοπάτι και γελούν ή κλαίνε. Διασκορπίζονται και αποδοκιμάζουν τις αντοχές σου. Μέσα στο νου αναπτύσσεται η σκέψη, μέσα στην καρδιά το συναίσθημα..

Στο παρακάτω έχει μόνο φόβο ή.. θάρρος.


(Το άρθρο αυτό προβλήθηκε συνολικά 52 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)